Qoqnus Mohammad Azimi personal weblog http://www.Qoqnus.nimayooshij.com/ fa Poetry/Nima Yooshij <![CDATA[شعر]]> http://www.Qoqnus.nimayooshij.com/etc.asp?id=266 Qoqnus <![CDATA[ط±ظˆط¬ط§طŒ ط³ط±ظˆط´ ط¨غŒط¯ط§ط±ط¨ط§ط´ ظ†غŒظ…ط§]]> .

ط¯ط± ظ†ط§ظ…ظ‡â€…ط§غŒ ط¨ظ‡ ط¯ظˆط³طھ ط®ظˆط¯ ط¯ط± ط³ط§ظ„ 1307 ط§ط² ط¨ط§ط±ظپط±ظˆط´ (ط¨ط§ط¨ظ„) ظ…غŒâ€…ظ†ظˆغŒط³ط¯: آ«طھط§ط±ظٹط® ط§ط¯ط¨ظٹط§طھ ظˆظ„ط§ظٹطھظٹ ط±ط§ ط´ط±ظˆط¹ ظƒط±ط¯ظ‡â€…ط§ظ… ظˆ ط§ظٹظ† ظ…ط¹ط¨ط± ط¬ط¯ظٹط¯ظٹ ط§ط³طھ ظƒظ‡ ظ…ظ† ط¢ظ† ط±ط§ ط¯ط± ظ…ظ‚ط§ط¨ظ„ ط§ط¯ط¨ظٹط§طھ ط¬ظ†ظˆط¨ ط¨ط§ط² ظ…ظٹ ظƒظ†ظ…. ط§ظ„ط¨طھظ‡ ط؛ظٹط± ط§ط² ط¢ظ†ع†ظ‡ ط¯ظٹع¯ط±ط§ظ† ظ†ظˆط´طھظ‡â€…ط§ظ†ط¯. ظٹظƒ ظ…ظƒطھط¨ ظ…طھظ…ط§ظٹط² ط§ط¯ط¨ظٹ ظƒظ‡ طھظپط§ظˆطھ ط§ظ‚ظ„ظٹظ… ظˆ ظˆط¶ط¹ ظ…ط¹ظٹط´طھ ط§ظ‡ط§ظ„ظٹطŒ ط¢ظ† ط±ط§ ط¨ظ‡ ط§ظٹظ† ط´ط¹ط±ط§ظٹ ع¯ظ…ظ†ط§ظ… ط¯ط§ط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ. ... ط´ط¨â€…ظ‡ط§ ع¯ط§ظ‡ظٹ ط¨ظ‡ ط´ط¨â€…ظ†ط´ظٹظ†ظٹظگ ظپظ‚ظٹط±طھط±ظٹظ† ظˆ ظ†ط§طھظˆط§ظ†â€…طھط±ظٹظ† ط§ط´ط®ط§طµ ط§ط² ظ‚ط¨ظٹظ„ ط²ط§ط±ط¹ظٹظ† ظˆ ظ…ط§ظ‡ظٹ ع¯ظٹط±ظ‡ط§ ظ…ظٹ ط±ظˆظ…. ظ¾ظٹط´â€…ط¢ظ…ط¯طŒ ط§ط² ط±ظˆظٹ ظ…ط³ط§ط¹ط¯طھطŒ ط¢ظ†ظ‡ط§ ط±ط§ ط¨ظ‡ ظ…ظ† ط¹ط·ط§ ظƒط±ط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ. ظ…ط«ظ„ ط§ظٹظ†ظƒظ‡ ط§ط² ط­ظˆط§ط¯ط« ط³ظ‡ظ…ع¯ظٹظ† ط¹ط¨ظˆط± ظƒط±ط¯ظ‡â€…ط§ظ… ظˆ ط¨ظ‡ ط§ظ†طھط¸ط§ط± ط¢طھظٹظ‡â€…ظٹ ظپط±ط­â€…ط§ظ†ع¯ظٹط²ظٹ ظ‡ط³طھظ…طŒ ظ¾ظ‡ظ„ظˆظٹ ط¢ظ†ظ‡ط§ ظ…ظٹ ظ†ط´ظٹظ†ظ…. ظ…ط±ط§ ط¯ظˆط³طھ ط¯ط§ط±ظ†ط¯طŒ ظ…ط®طµظˆطµط§ظ‹ ظˆظ‚طھظٹ ظƒظ‡ ظ…ظٹ ظپظ‡ظ…ظ†ط¯ ظ…ظ† ظ†ظٹط² ط¯ظ‡ط§طھظٹ ظ‡ط³طھظ…. ظ¾ط³ ط§ط² ط¢ظ† ط¨ط±ط§ظٹ ظ…ظ† ظ†ظٹ ظ…ظٹ ط²ظ†ظ†ط¯طŒ ظ‚طµظ‡â€…ظ‡ط§ظٹ ط¹ط§ط´ظ‚ط§ظ†ظ‡â€…ظٹ ظ†ط¬ظ…ط§ ظˆ ط·ط§ظ„ط¨ط§ ظˆ طھطµظ†ظٹظپ ظ‡ط§ ظˆ ط¢ظˆط§ط²ظ‡ط§ظٹ ط¯ظ‡ط§طھظٹ ط´ط§ظ† ط±ط§ ظ…ظٹ ط®ظˆط§ظ†ظ†ط¯. ط§ظٹظ† ظ…ط´ط؛ظˆظ„ظٹط§طھ ط¯ط± ط¨ظٹظ† طھظ…ط§ظ… ظ…ط´ط؛ظˆظ„ظٹط§طھ ظ…ظ†طŒ ظ…ظپط±ظ‘ط­â€…طھط±ظٹظ† ظˆ ط§ط² ط¢ظ† ع†ظٹط²ظ‡ط§ظٹظٹ ط³طھ ظƒظ‡ ظ…ظ† ظ‡ط±ع¯ط² ط§ط² ط¢ظ† ط®ط³طھظ‡ ظ†ظ…ظٹ ط´ظˆظ…. ط²ظٹط±ط§ ط¹ط§ط¯ط§طھظگ ط·ظپظˆظ„ظٹطھ ظ…ط±ط§طŒ ط¨ظ‡ ظٹط§ط¯ ظ…ظٹ ط¢ظˆط±ط¯آ». (5

ط¯ط± ظ‡ظ…غŒظ† ط³ط§ظ„ ط¨ظ‡ ط®ط§ظ†ظ„ط±غŒ ظ…غŒâ€…ظ†ظˆغŒط³ط¯ ع©ظ‡: آ«ط¯ط± ط­ظˆط§ظ„ظٹظگ ط¢ط³طھط§ظ†ظ‡طŒ ظ¾ظٹط´ ظ¾ظٹط±ظ…ط±ط¯ ط²ط§ط±ط¹ظٹ ظ…ظٹ ط±ظˆظ…. ط§ظٹظ† ط´ط®طµ ط¯ط± ظˆط³ط· ط¨ط§ط؛ظٹ ط§ط² ظ…ط±ظƒط¨ط§طھ ظ…ظ†ط²ظ„ ط¯ط§ط±ط¯. ط¨ط±ط§ظٹ ط®ظˆط¯ط´ ط§ط² ظ†ظٹ ظˆ ع¯ظگظ„طŒ ظƒظˆظ…ظ‡ ط³ط§ط®طھظ‡â€…ط§ط³طھ. ط¨ظ‡ ط²ط¨ط§ظ† ط¯ظ‡ط§طھظٹ ظ…ظٹ ط®ظˆط§ظ†ط¯. ط¨ظ‡ ظ…ظ† ظ‚ظˆظ„ ط¯ط§ط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ ط´ط¹ط±ظ‡ط§ظٹ ط·ط§ظ„ط¨ط§ ط±ط§ ط¨ط®ظˆط§ظ†ط¯طŒ ظ…ظ† ط¨ظ†ظˆظٹط³ظ…. ط´ط¹ط±ظ‡ط§ظٹ ط¯ظ‡ط§طھظٹ ط§ط³طھ. ظ…ظ† ط¢ظ†ظ‡ط§ ط±ط§ ط¨ظ‡ طھط§ط±ظٹط® ط§ط¯ط¨ظٹط§طھظگ ظˆظ„ط§ظٹطھظٹظگ ط®ظˆط¯ ظ†ظ‚ظ„ ط®ظˆط§ظ‡ظ… ظƒط±ط¯. ط¬ط² ط§ظˆ ط¢ط´ظ†ط§ظٹط§ظ† ط¯ظٹع¯ط± ظ‡ظ… ط¯ط§ط±ظ… ظƒظ‡ ظ†ظٹ ظ…ظٹ ط²ظ†ظ†ط¯. ط¨ظ‡ طھظ…ط§ط´ط§ظٹ ط¯ط®طھط±ظ‡ط§ظٹ ط¯ظ‡ط§طھظٹ ظ…ظٹ ط±ظˆظ… ظƒظ‡ ط¯ط³طھ ظٹظƒط¯ظٹع¯ط± ط±ط§ ع¯ط±ظپطھظ‡طŒ ظˆط­ط´ظٹط§ظ†ظ‡ ظ…ظٹ ط±ظ‚طµظ†ط¯ ظˆ ط·ظژط´طھ ظ…ظٹ ط²ظ†ظ†ط¯آ». (6) ظ‡ظ…ع†ظ†غŒظ† ط¯ط± ط§غŒظ† ط³ط§ظ„ ط¨ظ‡ ظ…طھع©ط§ظ†طŒ ظ†ظ…ط§غŒظ†ط¯ظ‡ ظ…ط¹ط§ط±ظپ ط¢ظ…ظ„ ظ…غŒâ€…ظ†ظˆغŒط³ط¯: آ«ظپظ‚ط· ط¨ط¹ط¯ ط§ط² ط·ط§ظ„ط¨طŒ ط³ط±ع¯ط°ط´طھ ط·ط§ظ„ط¨ط§ ظˆ ظ†ظژط¬ظ…ط§ ط±ط§ ط¨ط±ط§ظٹ ظ…ظ† ظ¾ظٹط¯ط§ ط®ظˆط§ظ‡ظٹ ظƒط±ط¯. ط§ط´ط¹ط§ط± ط§ظٹظ† ط³ط±ع¯ط°ط´طھ ط¨ظ‡ ط²ط¨ط§ظ† ط¯ظ‡ط§طھظٹ ط§ط³طھ. ظ…ط±ط¨ظˆط· ط¨ظ‡ ظ…ط¹ط§ط´ظ‚ظ‡â€…ظٹ ط·ط§ظ„ط¨ ظ…ط¹ط±ظˆظپ ط§ط³طھ. ط¯ظ‡ط§طھظٹ ظ‡ط§ ط¢ظ†ظ‡ط§ ط±ط§ ط§ط² ط¨ظژط± ط¯ط§ط±ظ†ط¯. ط¨ظ‡ ط¢ظ‡ظ†ع¯ظگ ظ…ط­ط²ظˆظ†ظگ ظˆظ„ط§ظٹطھظٹ ظ…ظٹ ط®ظˆط§ظ†ظ†ط¯آ». (7

ط¯ط± ط³ط§ظ„ 1309 ظ†غŒظ…ط§ غŒظˆط´غŒط¬طŒ ظ…ط¹ظ„ظ… ظ…ط¯ط±ط³ظ‡ ظ…طھظˆط³ط·ظ‡â€…غŒ ط­ع©غŒظ… ظ†ط¸ط§ظ…غŒ ط¢ط³طھط§ط±ط§ ط´ط¯ ظˆ ع¯ط§ظ‡غŒ ط¯ط± ع©ظ„ط§ط³ ط¯ط±ط³طŒ ط´ط¹ط±ظ‡ط§غŒغŒ ط±ط§ ط¨ظ‡ ط²ط¨ط§ظ† ظ…ط§ط²ظ†ط¯ط±ط§ظ†غŒ ط¨ط±ط§غŒ ط¯ط§ظ†ط´ ط¢ظ…ظˆط²ط§ظ† ظ…غŒâ€…ط®ظˆط§ظ†ط¯ ظˆ ط¢ظ† ط§ط´ط¹ط§ط± ط±ط§ طھط±ط¬ظ…ظ‡ ظ…غŒâ€…ظ†ظ…ظˆط¯. (8) ط²ظ…ط²ظ…ظ‡â€…ظ‡ط§غŒغŒ ع©ظ‡ ظ†ط´ط§ظ† ط¯ظ‡ظ†ط¯ظ‡â€…غŒ ط¹ظ„ط§ظ‚ظ…ظ†ط¯غŒ ظ†غŒظ…ط§ ط¨ظ‡ ط§ط´ط¹ط§ط± طھط¨ط±غŒ ظ…غŒâ€…ط¨ط§ط´ط¯. ظ†غŒظ…ط§ ط¯ط± ط¢ط³طھط§ط±ط§ ط¨ظ‡ غŒط§ط¯ ظˆط·ظ†ط´طŒ ط´ط¹ط±غŒ ط¨ط§ ظ†ط§ظ… – ط®ظˆط´غŒ ظ…ظ† – ط³ط±ظˆط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ

ظ…ط±ط§ ط² ظ‡ط± ع†ظ‡ ظƒظ‡ ظ†ظٹظƒظˆط³طھ ط¯ط± ط¬ظ‡ط§ظ† ظ¾ظٹظگ ط¢ظ†/ ط¨ظ‡ ط·ظٹط¨ظگ ط®ط§ط·ط±ظگ ط±ظˆط´ظ†طŒ ظ…ط¯ط§ظ… ظƒظˆط´ظٹط¯ظ† / ... / ط¨ظ‡ ظ†ط؛ظ…ظ‡â€…ظٹظگ ط·ط¨ط±ظٹ ط®ظˆط§ظ†ط¯ظ† ظˆ ط¨ط±ط§ط¨ط±ظگ ط¢ظ† / ط¯ط±ظگ ع¯ط´ط§ط¯ظ‡â€…ظٹظگ ظپط±ط³ظˆط¯ظ‡طŒ ع¯ط§ظˆ ط¯ظˆط´ظٹط¯ظ†. (ط¢ط³طھط§ط±ط§. 3 ط®ط±ط¯ط§ط¯ 1310) (9

ط¯ط± ظ†ط§ظ…ظ‡â€…ط§غŒ ط¨ظ‡ ظ†ط§طھظ„ ط®ط§ظ†ظ„ط±غŒ ظ…غŒâ€…ظ†ظˆغŒط³ط¯: آ«ظ‡ظ…ظٹط´ظ‡ ظ‚ظ„ط¨ ظ…ظ† ط®ط±ط§ط¨ ظˆ ظ…ظ…ظ„ظˆ ط§ط² ط®ط§ط·ط±ظ‡â€…ظ‡ط§ظٹ ظ…ط؛ط´ظˆط´ ظƒظˆظ‡ط³طھط§ظ† ط§ط³طھ ظƒظ‡ ط¯ط± ظ…ظ‚ط§ط¨ظ„ ظ…ظ† ظ¾ط±ظˆط§ط² ظ…ظٹ ظƒظ†ظ†ط¯ ظˆ ط¨ظ‡ ط­ط³ط±طھ ط±ظˆط²ظ‡ط§ظٹ ع¯ط°ط´طھظ‡طŒ ط¢ظˆط§ط² ظ…ظٹ ط®ظˆط§ظ†ظ…. ط¢ظˆط§ط² ظ…ظ† ط§ط² ط¢ظ†ظگ ظƒظ‡ظ†ظ‡â€…طھط±ظٹظ† ط¢ظ‡ظ†ع¯â€…ظ‡ط§ظٹ ظˆط­ط´ظٹط§ظ†ظ‡â€…ظٹ ظˆظ„ط§ظٹطھظٹ ط§ط³طھآ». (10

ظ†غŒظ…ط§ ط¯ط± ظ…ظ‚ط¯ظ…ظ‡â€…غŒ ط§ط´ط¹ط§ط± ط±ظˆط¬ط§ ط¨ط§ ط¹ظ†ظˆط§ظ† – ظ…غŒ ط§طھط§ ع¯ظ¾ - ظ…غŒâ€…ظ†ظˆغŒط³ط¯ ع©ظ‡: آ«ظ…ظ† ط´ط§ط¹ط± ط²ط¨ط§ظ† طھط§طھغŒ ظ‡ط³طھظ…آ». (11) ع†ط±ط§ ظ†غŒظ…ط§ ط§ط² ظˆط§عکع¯ط§ظ†غŒ ظ†ط¸غŒط± طھظ¾ظˆط±غŒطŒ طھط¨ط±غŒ ظˆ غŒط§ ظ…ط§ط²ظ†ط¯ط±ط§ظ†غŒ ط§ط³طھظپط§ط¯ظ‡ ظ†ظ†ظ…ظˆط¯ظ‡â€…ط§ط³طھطں ظ†ط§ظ…غŒ ع©ظ‡ ط¨ط±ط§غŒ ط¨ط³غŒط§ط±غŒ ط§ط² ط¯ظˆط³طھط¯ط§ط±ط§ظ† ظ†غŒظ…ط§ ط¨ظ‡ ط´ع©ظ„غŒ ظ…ط¹ظ…ط§ع¯ظˆظ†ظ‡ ظˆ ط¨ط¯ظˆظ† ظ¾ط§ط³ط® ظ…ط§ظ†ط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ. ط¨ط§غŒط¯ ط¯ط§ظ†ط³طھ ع©ظ‡ ظ†غŒظ…ط§ ط§ط² ط¨ط­ط« طھط§ط±غŒط®غŒ ط²ط¨ط§ظ† ط§ط³طھظپط§ط¯ظ‡ ع©ط±ط¯ظ‡ ظˆ ط§ط² ظ†ع¯ط§ظ‡ ظ‚ظˆظ…غŒ ظپط±ط§طھط± ط±ظپطھظ‡â€…ط§ط³طھ. ط§ظˆ ط¯ط± ط§غŒظ† طھط¹ط±غŒظپ ط§ط² ط²ط¨ط§ظ† غŒع©ظ¾ط§ط±ع†ظ‡â€…غŒ ط§غŒط±ط§ظ†غŒ ط¢ط؛ط§ط² ع©ط±ط¯ ظˆ ط¨ظ‡ ط²ط¨ط§ظ† ط¨ظˆظ…غŒ ط±ط³غŒط¯

ع©ظ‡ظ†â€…طھط±غŒظ† ط³ظ†ط¯غŒ ع©ظ‡ ط¯ط± ط¢ظ† ظˆط§عکظ‡â€…غŒ طھط§طھ ط¨ظ‡ ع©ط§ط± ط±ظپطھظ‡طŒ ط³ظ†ع¯ ظ†ظˆط´طھظ‡â€…ظ‡ط§غŒ ط§ظˆط±ط®ظˆظ† ظ…ط؛ظˆظ„ط³طھط§ظ† ط§ط³طھ ع©ظ‡ ط§ط² ظ‚ط±ظ† ط¯ظˆظ… ط¨ط±ط¬ط§غŒ ظ…ط§ظ†ط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ. طھط§طھ ط¯ط± ط§غŒظ† ط³ظ†ع¯â€…ظ†ظˆط´طھظ‡â€…ظ‡ط§ ط¸ط§ظ‡ط±ط§ظ‹ ط¨ظ‡ ظ…ط¹ظ†ط§غŒ آ«ط§ظژطھظ’ط¨ط§ط¹آ» ظˆ آ«ط±ط¹ط§غŒط§آ» ط¨ظ‡ ع©ط§ط± ط±ظپطھظ‡â€…ط§ط³طھ. ط¯ط± ط¯غŒظˆط§ظ† ظ„ط؛ط§طھ ط§ظ„طھط±ع©طŒ ع©ظ‡ ط¯ط± ظ‚ط±ظ† ظ¾ظ†ط¬ظ… طھط£ظ„غŒظپ ط´ط¯ظ‡طŒ طھط§طھ ط¨ظ‡ ط´ع©ظ„ طھظژطھ ظ†غŒط² ط¶ط¨ط· ط´ط¯ظ‡ ظˆ ط¨ظ‡ ظ…ط¹ظ†ط§غŒ ط§غŒط±ط§ظ†غŒطŒ ظپط§ط±ط³غŒطŒ ظپط§ط±ط³غŒâ€…ط²ط¨ط§ظ†طŒ ط¢ط±غŒط§غŒغŒâ€…ظ†عکط§ط¯ ظˆ ع©ط§ظپط± ط§ظˆغŒط؛ظˆط±غŒ ط¢ظ…ط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ. ظ…غŒâ€…طھظˆط§ظ† ظ¾ظ†ط¯ط§ط´طھ ع©ظ‡ ظ„ظپط¸ طھط§طھ ط¹ظ„ط§ظˆظ‡ ط¨ط± ط§غŒظ†ع©ظ‡ ط¨ظ‡ ط§غŒط±ط§ظ†غŒط§ظ† ظˆ ظ…ط±ط¯ظ… غŒع©ط¬ط§ظ†ط´غŒظ† ع¯ظپطھظ‡â€…ظ…غŒâ€…ط´ط¯ظ‡â€…(12)طŒ ط¹ظ†ظˆط§ظ†غŒ ط¨ظˆط¯ظ‡ ع©ظ‡ ظ¾غŒط´ ط§ط² ط§غŒظ„ط®ط§ظ†غŒط§ظ† ط¨ط± ط¹ظ†ط§طµط± ط®ط§ط±ط¬غŒ ط³ط±ط²ظ…غŒظ†ظ‡ط§غŒ طھط±ع©ط§ظ† ط§ط·ظ„ط§ظ‚ ظˆ ط¨ط¹ط¯ظ‡ط§ طھط­ظˆظ„ ظ…ط¹ظ†ط§غŒغŒ ظ¾غŒط¯ط§ ع©ط±ط¯ظ‡â€…ط§ط³طھط› ط¨ط§ ط§غŒظ†ظ‡ظ…ظ‡طŒ ط¸ط§ظ‡ط±ط§ظ‹ طھط§طھ ط¯ط± ظ‡ظ…ظ‡â€…غŒ ط¯ظˆط±ظ‡â€…ظ‡ط§ ط¨طھط¯ط±غŒط¬ ط¨ظ‡ ظ…ط±ط¯ظ… ط§غŒط±ط§ظ† ط§ط®طھطµط§طµ غŒط§ظپطھظ‡â€…ط§ط³طھ

ط§ظˆط±ط§ظ†ط³ظƒظٹ ط¯ط± ظ…ظ‚ط¯ظ…ظ‡ ظپظ‚ظ‡â€…ط§ظ„ظ„ط؛ظ‡â€…ط§ظٹط±ط§ظ†ظٹ ظ…ظٹ ظ†ظˆظٹط³ط¯: آ«طھط§طھظٹ ط¸ط§ظ‡ط±ط§ظ‹ ط¯ط± ط¢ط؛ط§ط² ط¨ط± ظ†عکط§ط¯ ظ‚ط¨ظٹظ„ظ‡â€…ط§ظٹ ط§ط·ظ„ط§ظ‚ ظ†ظ…ظٹ ط´ط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ. ظ‚ط¨ط§ظٹظ„ طµط­ط±ط§ظ†ط´ظٹظ† ظƒظ‡ ط§ظƒط«ط±ط§ظ‹ طھط±ظƒ ط¨ظˆط¯ظ†ط¯ ظ…ط±ط¯ظ… ط²ط±ط§ط¹طھ ظ¾ظٹط´ظ‡ ظˆ طھط®طھظ‡â€…ظ‚ط§ظ¾ظˆظٹ ط§ظٹط±ط§ظ†ظٹ ط²ط¨ط§ظ† ط±ط§ ظƒظ‡ ط¯ط± ط²ظٹط± ط§ظ†ظ‚ظٹط§ط¯ ط®ظˆظٹط´ ط¯ط±ط¢ظˆط±ط¯ظ‡â€…ط¨ظˆط¯ظ†ط¯ طھط§طھ ظ…ظٹ ط®ظˆط§ظ†ط¯ظ†ط¯آ»(13

ط¯ظ‚طھ ط¯ط± ط§ط³ظ†ط§ط¯ ظ‚ط±ظˆظ† ط¨ط¹ط¯ظٹ ظ†ظٹط² ط¢ط´ظƒط§ط± ظ…ظٹ ط³ط§ط²ط¯ ظƒظ‡ ظƒظ„ظ…ظ‡â€…غŒ طھط§طھ ط¨ظ‡ ظ…ط«ط§ط¨ظ‡ ط¹ظ†ظˆط§ظ† ظˆ ظ†ط´ط§ظ† ط§ظٹط±ط§ظ†ظٹط§ظ†ظگ ظپط§ط±ط³â€…ط²ط¨ط§ظ† ظپط±ط§ع¯ظٹط± ط´ط¯ظ‡â€…ط¨ظˆط¯ طھط§ ط¬ط§ظٹظٹ ظƒظ‡ ط¯ط± ط¹طµط± طµظپظˆظٹطŒ ط¯ط± ع†ظ†ط¯ظٹظ† ط³ظپط±ظ†ط§ظ…ظ‡ ط®ط§ط±ط¬ظٹطŒ ط§ظٹط±ط§ظ†ظٹط§ظ† ط¨ظ‡ ط¯ظˆ ع¯ط±ظˆظ‡ ظ‚ط³ظ…طھ ط´ط¯ظ‡â€…ط§ظ†ط¯: ظ‚ط²ظ„ط¨ط§ط´ ظ‡ط§ ظƒظ‡ طھط±ظƒâ€…ط²ط¨ط§ظ† ظˆ طھط§طھظ‡ط§ ظƒظ‡ ظپط§ط±ط³â€…ط²ط¨ط§ظ†ط§ظ† ط§ظٹط±ط§ظ†ظٹ ط§ظ„ط§طµظ„ ظ…ظٹ ط¨ط§ط´ظ†ط¯

ظ¾ظٹطھط± ط¯ظ„ط§ظˆط§ظ„ظ‡ ظƒظ‡ ط¯ط± ط¹طµط± طµظپظˆظٹ ط§ط² ط§ظٹط±ط§ظ† ط¯ظٹط¯ظ† ظƒط±ط¯ظ‡ ظˆ ط§ط² ط³ط§ظ„ 1617 طھط§ 1623 ظ…ظٹظ„ط§ط¯ظٹ ط¨ظ‡ ظ…ط¯طھ ط´ط´ ط³ط§ظ„ ط¯ط± ط§ظٹط±ط§ظ† ط¨ظ‡ ط³ط± ط¨ط±ط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ ظ‚ط´ظˆظ† ط´ط§ظ‡ ط¹ط¨ط§ط³ ط±ط§ ع†ظ†ظٹظ† طھظˆطµظٹظپ ظ…ظٹ ظ†ظ…ط§ظٹط¯: آ«ظ‚ط´ظˆظ† ط§ظٹط±ط§ظ† ظ…ط±ظƒط¨ ط§ط² ع†ظ‡ط§ط± ط¯ط³طھظ‡ ط§ط³طھ ظƒظ‡ ط¨ظ‡ طھط±طھظٹط¨ ط§ظ‡ظ…ظٹطھ ط§ط² ظ¾ط§ظٹظٹظ†â€…طھط±ظٹظ† ط¢ظ†ظ‡ط§ ظٹط¹ظ†ظٹ طھظپظ†ع¯ع†ظٹط§ظ† ظƒظ‡ ط´ط§ظ‡ ع†ظ†ط¯ظٹ ظ¾ظٹط´ ط¨ظ‡ طھظˆطµظٹظ‡ ط¢ظ†طھظˆظ†ظٹ ط´ط±ظ„ظٹ ط§ظ†ع¯ظ„ظٹط³غŒ ط¨ظ‡ طھط´ظƒظٹظ„ ط¢ظ† ظ‡ظ…طھ ع¯ظ…ط§ط´طھ ط´ط±ظˆط¹ ظ…ظٹ ظƒظ†ظ…. طھظپظ†ع¯ع†ظٹط§ظ† ط§ط² ظ†عکط§ط¯ ط§طµظٹظ„ ط§ظٹط±ط§ظ†ظٹ ظ‡ط³طھظ†ط¯ ظƒظ‡ ظ…ط³ظƒظ† ظˆ ظ…ط§ظˆط§ظٹ ط¢ظ†ظ‡ط§ ط¯ط± ط´ظ‡ط±ظ‡ط§ ظˆ ط¯ظ‡ط§طھ ط§ط³طھ ظˆ ع†ظˆظ† ط¯ط± طھظ…ط§ظ… ط³ط§ظ„ ط­ظ‚ظˆظ‚ ظ…ظٹ ع¯ظٹط±ظ†ط¯ ظ…ط¬ط¨ظˆط±ظ†ط¯ ظ‡ط± ظˆظ‚طھ ط¨ظ‡ ظˆط¬ظˆط¯ ط¢ظ†ظ‡ط§ ط§ط­طھظٹط§ط¬ ط¨ط§ط´ط¯ ظپظˆط±ط§ظ‹ ط¯ط± ط®ط¯ظ…طھ ط­ط§ط¶ط± ط¨ط§ط´ظ†ط¯. ظ†ط¬ظٹط¨â€…ط²ط§ط¯ع¯ط§ظ† ظٹط¹ظ†ظٹ ظ‚ط²ظ„ط¨ط§ط´ظ‡ط§ ظˆط§ط±ط¯ ط§ظٹظ† ط¯ط³طھظ‡ ظ†ظ…ظٹ ط´ظˆظ†ط¯ ظˆ ط¯ط± ط­ظ‚ظٹظ‚طھ ط§ظپط±ط§ط¯ ط¢ظ† ط±ط§ ظپظ‚ط· ط±ط¹ظٹطھ ظ‡ط§ طھط´ظƒظٹظ„ ظ…ظٹ ط¯ظ‡ظ†ط¯. ط¨ظ‡ ظ„ظپط¸ ط±ط¹ظٹطھطŒ آ«طھط§طھآ» ظ†ظٹط² ط§ط·ظ„ط§ظ‚ ظ…ظٹ ط´ظˆط¯. ط¯ط± ظپط§ط±ط³ظٹ ظˆظ‚طھظٹ آ«طھط§طھآ» ظ…ظٹ ع¯ظˆظٹظ†ط¯ ظ…ظ†ط¸ظˆط± ط§ظٹظ† ط§ط³طھ ظƒظ‡ ط·ط±ظپ ط§ط² ط·ط¨ظ‚ظ‡ ظ†ط¬ط¨ط§ (ظ‚ط²ظ„ط¨ط§ط´) ظ†ظٹط³طھ. ظˆظ„ظٹ ط¯ط± ط­ظ‚ظٹظ‚طھ ط¢ظ†ط§ظ† ط§طµظٹظ„ طھط± ط§ط² ظ‚ط²ظ„ط¨ط§ط´ظ‡ط§ ظ‡ط³طھظ†ط¯ ط²ظٹط±ط§ ط¯ط³طھظ‡ ط§ط®ظٹط± ظپظ‚ط· ط§ط² ط²ظ…ط§ظ† ط´ط§ظ‡ ط§ط³ظ…ط§ط¹ظٹظ„ طµظˆظپظٹ ط¨ظ‡ ط¨ط¹ط¯ ط®ظˆط¯ ط±ط§ ط¨ظ‡ ط²ظˆط± ط§ط³ظ„ط­ظ‡ طھط­ظ…ظٹظ„ ظƒط±ط¯ظ‡â€…ط§ظ†ط¯. ط¯ط± ط­ط§ظ„ظٹ ظƒظ‡ طھط§طھظ‡ط§ ط§ظٹط±ط§ظ†ظٹ ط§ظ„ط§طµظ„ ظ‡ط³طھظ†ط¯ ظˆ ط³ط§ظƒظ†ظٹظ† ظˆط§ظ‚ط¹ظٹ ط§ظٹظ† ط³ط±ط²ظ…ظٹظ† ط±ط§ طھط´ظƒظٹظ„ ظ…ظٹ ط¯ظ‡ظ†ط¯ ظˆ ط®ظٹظ„ظٹ ط§ط² ط¨ط²ط±ع¯ط§ظ† ظˆ ط«ط±ظˆطھظ…ظ†ط¯ط§ظ† ظˆ ط¨ط¹ط¶ظٹ ط§ط² ظ…ظٹط±ط²ط§ظ‡ط§ ظˆ ط¨ظ‡â€…ط·ظˆط±â€…ظƒظ„ظٹ ظƒط³ط§ظ†ظٹ ظƒظ‡ ط¨ظ‡ ط¯ظ„ط§ظٹظ„ظٹ ط¬ط²ط، ط³ظ¾ط§ظ‡ظٹط§ظ† ظ…ظ†ط¸ظ… ظ†ظٹط³طھظ†ط¯ ظˆ ظٹط§ ظ…ط´ط§ط؛ظ„ ط¯ط±ط¨ط§ط±ظٹ ط¯ظˆظ„طھظٹ ظ†ط¯ط§ط±ظ†ط¯ ط¯ط± ط·ط¨ظ‚ظ‡â€…ط¨ظ†ط¯ظٹ ط§ط² طھط§طھظ‡ط§ ظ…ط­ط³ظˆط¨ ظ…ظٹ ط´ظˆظ†ط¯. طھظپظ†ع¯ع†ظٹ ظ‡ط§ ظ†ظٹط² ط¬ط²ظˆ ظ‡ظ…ظٹظ† ط·ط¨ظ‚ظ‡ طھط§طھظ‡ط§ ظ‡ط³طھظ†ط¯ ظˆ ظ…ط¹ظ…ظˆظ„ط§ ط§ط² ط¯ظ‡ط§طھ ظˆ ط¢ط¨ط§ط¯ظٹ ظ‡ط§ ط¢ظ…ط¯ظ‡â€…ط§ظ†ط¯.(14

ط¨ط§غŒط¯ ع¯ظپطھ ظƒظ‡ طھط§طھظٹ ظٹظƒ ط²ط¨ط§ظ† ظˆط§ط­ط¯ ظ†ظٹط³طھ ط¨ظ„ظƒظ‡ طھط§طھظٹ ظ‡ط§ظٹ ظ…ط®طھظ„ظپطŒ ظٹط§ط¯ع¯ط§ط± ط²ط¨ط§ظ†ظ‡ط§ ظˆ ع¯ظˆظٹط´â€…ظ‡ط§ظٹ ظ‚ط¯ظٹظ…ظٹ ط§ظٹط±ط§ظ†ظٹ ظ…ظٹ ط¨ط§ط´ظ†ط¯ ظƒظ‡ طھط§ ط¢ظ…ط¯ظ† طھط±ظƒط§ظ† ط¨ظ‡ ظ†ظˆط¹ظٹ ط­ظٹط§طھ ط¯ط§ط´طھظ‡â€…ط§ظ†ط¯ ظˆ ظ¾ط³ ط§ط² ظˆط±ظˆط¯ ظˆ ط³ظƒظˆظ†طھ طھط±ظƒط§ظ† ظ†طھظˆط§ظ†ط³طھظ‡â€…ط§ظ†ط¯ ط¨ظ‡ طµظˆط±طھ ع¯ط³طھط±ط¯ظ‡ ظˆ ط¯ط± طھظ…ط§ظ…ظٹ ط­ظˆط²ظ‡â€…ظ‡ط§ ط¨ظ‡ ط­ظٹط§طھ ط®ظˆط¯ ط§ط¯ط§ظ…ظ‡ ط¯ظ‡ظ†ط¯ ظˆ ط¯ط± ظٹظƒ ط¹ظƒط³â€…ط§ظ„ط¹ظ…ظ„ ط§ظ†ظ‚ط¨ط§ط¶غŒ ظ†ط³ط¨طھ ط¨ظ‡ ط­ط¶ظˆط± ظˆ ع¯ط³طھط±ط´ ط²ط¨ط§ظ† ظ…ظٹظ‡ظ…ط§ظ† ظٹط¹ظ†ظٹ طھط±ظƒظٹ ط¯ط± ط¬ط²ظٹط±ظ‡â€…ظ‡ط§ظٹ ظ…ط­ط¯ظˆط¯ ط¬ط؛ط±ط§ظپظٹط§ظٹظٹ ظˆ ط²ط¨ط§ظ†ظٹ طھط§ ط¨ظ‡ ط§ظ…ط±ظˆط² ط²ظ†ط¯ظ‡ ظ…ط§ظ†ط¯ظ‡â€…ط§ظ†ط¯. ظ†ط¸ط±ط§طھ ط¨ط³ظٹط§ط±ظٹ ط¯ط± ظ…ظˆط±ط¯ ط±ظٹط´ظ‡â€…غŒ طھط§طھظٹ ظ†ظˆط´طھظ‡â€…ط´ط¯ظ‡â€…ط§ط³طھط› ط¨ط±ط®ظٹ ط¨ظ‡ ط´ط¨ط§ظ‡طھ ظ‡ط§ظٹ طھط§طھظٹ ط¨ط§ ط§ظˆط³طھط§ظٹظٹ ط§ط´ط§ط±ظ‡ ط¯ط§ط´طھظ‡â€…ط§ظ†ط¯ط› ط¨ط¹ط¶ظٹ ط¢ظ† ط±ط§ ظ‡ظ…ط§ظ† طھط§ظ„ط´ظٹ ظˆ ظٹط§ ط´ظƒظ„ طھط؛ظٹظٹط±â€…ظٹط§ظپطھظ‡ ط¢ظ† ط¯ط§ظ†ط³طھظ‡â€…ط§ظ†ط¯ط› ط¹ط¯ظ‡â€…ط§ظٹ ظ†ظٹط² ظƒظˆط´ظٹط¯ظ‡â€…ط§ظ†ط¯ ط¨ظ‡ ط´ط¨ط§ظ‡طھ ظ‡ط§ ظˆ ظ¾ظٹظˆظ†ط¯ظ‡ط§ظٹ طھط§طھظٹ ط¨ط§ ظ¾ظ‡ظ„ظˆظٹ ط§ط´ط§ط±ظ‡ ط¯ط§ط´طھظ‡â€…ط¨ط§ط´ظ†ط¯ط› ط¨ط±ط®ظٹ ظ†ظٹط² طھط§طھظٹ ط±ط§ ط¨ظ‡ ظ‡ظ…ط±ط§ظ‡ طھط§ظ„ط´ظٹ ظˆ ظ…ط§ط²ظ†ط¯ط±ط§ظ†ظٹ ظˆ ع¯ظٹظ„ظƒظٹطŒ ط¨ط§ط²ظ…ط§ظ†ط¯ظ‡â€…ظ‡ط§ظٹ ط²ط¨ط§ظ† ظ…ط§ط¯ظٹ ظƒظ‡ظ† ط¯ط§ظ†ط³طھظ‡â€…ط§ظ†ط¯. ط¯ظٹط§ظƒظˆظ†ظˆظپ ط¯ط± ط§ظٹظ† ط¨ط§ط±ظ‡ ظ…ظٹ ع¯ظˆظٹط¯: آ«ط¯ط± ط²ظ…ط§ظ† ط­ط§ط¶ط± ظ‡ظ… طھط§طھظ‡ط§ ظˆ طھط§ظ„ط´ط§ظ† ظˆ ع¯ظ„ظٹظƒâ€…ظ‡ط§ ظˆ ظ…ط§ط²ظ†ط¯ط±ط§ظ†ظٹ ظ‡ط§ ط¨ظ‡ ظ„ظ‡ط¬ظ‡â€…ظ‡ط§ظٹظٹ ط³ط®ظ† ظ…ظٹ ع¯ظˆظٹظ†ط¯ ظƒظ‡ ط®ظˆط¯ ط¨ظ‚ط§ظٹط§ظٹ ط²ط¨ط§ظ† ظ‡ظ†ط¯â€…ظˆâ€…ط§ط±ظˆظ¾ط§ط¦ظٹ ظ…ظٹ ط¨ط§ط´ط¯ ظƒظ‡ ط¯ط± ط¢ط؛ط§ط² ط²ط¨ط§ظ† ظ…ط§ط¯ ط´ط±ظ‚ظٹ ط¨ظˆط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ. ط§ظ…طھظٹط§ط² ظˆظٹعکظ‡ ط§ظٹظ† ظ„ظ‡ط¬ظ‡â€…ظ‡ط§ ظƒظ‡ظ†ع¯ظٹ ظˆ ظ…ظ‡ط¬ظˆط±ظٹ طھط±ظƒظٹط¨ ط§طµظˆط§طھ ظ…ظٹ ط¨ط§ط´ط¯ ظƒظ‡ ط¨ط§ ط²ط¨ط§ظ† ظ¾ط§ط±ط³ظٹ طھظپط§ظˆطھ ط¯ط§ط´طھظ‡ ظˆ ط¨ط§ ظ…ط§ط¯ظٹ ظˆ ظ¾ط§ط±طھظٹ ظˆ ط§ظˆط³طھط§ظٹظٹ ظ…ظ†ط§ط³ط¨طھ ط¯ط§ط±ط¯.آ»(15

ظ…ظ„ع©â€…ط§ظ„ط´ط¹ط±ط§ ط¨ظ‡ط§ط± ظ†ظˆط´طھظ‡â€…ط§ط³طھ "طھط§طھ ط¨ظ‡ ظ…ط¹ظ†غŒ طھط§ط²غŒع© ظˆ طھط§ط¬غŒع© غŒط¹ظ†غŒ ظپط§ط±ط³غŒâ€…ط²ط¨ط§ظ†ط§ظ† ... ط§غŒط±ط§ظ†غŒط§ظ† ط§ط² ظ‚ط¯غŒظ… ط¨ظ‡ ظ…ط±ط¯ظ… ط§ط¬ظ†ط¨غŒ طھط§ع†غŒع© غŒط§ طھط§عکغŒع© ظ…غŒâ€…ع¯ظپطھظ‡â€…ط§ظ†ط¯. ع†ظ†ط§ظ†ع©ظ‡ غŒظˆظ†ط§ظ†غŒط§ظ† ط¨ط±ط¨ط± ظˆ ط§ط¹ط±ط§ط¨طŒ ط¹ط¬ظ…غŒ غŒط§ ط¹ط¬ظ… ع¯ظˆغŒظ†ط¯. ط§غŒظ† ظ„ظپط¸ ط¯ط± ط²ط¨ط§ظ† ط¯ط±غŒ طھط§ط²غŒ طھظ„ظپط¸ ط´ط¯ ظˆ ط±ظپطھظ‡â€…ط±ظپطھظ‡ ط®ط§طµ ط§ط¹ط±ط§ط¨ ع¯ط±ط¯غŒط¯. ظˆظ„غŒ ط¯ط± طھظˆط±ط§ظ† ظˆ ظ…ط§ظˆط±ط§ط، ط§ظ„ظ†ظ‡ط± ظ„ظ‡ط¬ظ‡â€…ظ‡ط§غŒ ظ‚ط¯غŒظ… ط¨ط§ظ‚غŒ ظ…ط§ظ†ط¯ ظˆ ط¨ظ‡ ط§ط¬ط§ظ†ط¨ طھط§ط¬غŒع© ظ…غŒâ€…ع¯ظپطھظ†ط¯. ط¨ط¹ط¯ ط§ط² ط§ط®طھظ„ط§ط· طھط±ع©ط§ظ† ط¢ظ„طھط§غŒغŒ ط¨ط§ ظپط§ط±ط³غŒâ€…ط²ط¨ط§ظ†ط§ظ† ط¢ظ† ط³ط§ظ…ط§ظ†طŒ ظ„ظپط¸ طھط§ع†غŒع© ط¨ظ‡ ظ‡ظ…ط§ظ† ظ…ط¹ظ†غŒ ط¯ط§ط®ظ„ ط²ط¨ط§ظ† طھط±ع©غŒ ط´ط¯ ظˆ ظپط§ط±ط³غŒâ€…ط²ط¨ط§ظ†ط§ظ† ط±ط§ طھط§ط¬غŒع© ط®ظˆط§ظ†ط¯ظ†ط¯. (16) ظ‚ط§ط¨ظ„ ط°ظƒط± ط§ط³طھ ظƒظ‡ ط´ط§ظ‡ط³ظˆظ†â€Œظ‡ط§ ظˆ ط³ط§ظٹط± ط§ظٹظ„ط§طھ طھط±ظƒâ€…ط²ط¨ط§ظ† ط¢ط°ط±غŒطŒ ط´ظ‡ط±ظ†ط´ظٹظ†ط§ظ† ظˆ ط±ظˆط³طھط§ظٹظٹط§ظ† ط±ط§ آ«طھط§طھآ» ظ…ظٹ‌ظ†ط§ظ…ظ†ط¯

ط§ط² ظ†ع©ط§طھ ظ‚ط§ط¨ظ„ طھظˆط¬ظ‡ ط¯ط± ظ…ظ‚ط¯ظ…ظ‡â€…غŒ ط§ط´ط¹ط§ط± طھط¨ط±غŒ ط±ظˆط¬ط§ ط§غŒظ† ط§ط³طھ ع©ظ‡ ظ†غŒظ…ط§ ظ…غŒâ€…ظ†ظˆغŒط³ط¯: آ«ط§ع¯ط± ط¨طھظˆط§ظ†ظ… ط§ط² ط­ط±ظپ ط®ظˆط¯ ط¨ظ‡ طھظˆ ط¹ظ„ط§ظˆظ‡ ط¨ط± ع†ظٹط²ظ‡ط§ظٹ ط¯ظٹع¯ط±طŒ ط¬ظˆط§ظ†ظ…ط±ط¯ظٹ ظˆ ظ…ط±ط¯ط§ظ†ع¯ظٹ ط±ط§ ظ†ط´ط§ظ† ط¨ط¯ظ‡ظ…طŒ ظ‡ظ†ط±ظٹ ظƒط±ط¯ظ‡â€…ط§ظ… ظˆ ط§ع¯ط± ظ†طھظˆط§ظ†ظ… ظ‡ظ… ظ„ط§ط§ظ‚ظ„ ظ‡ظ†ط± ط®ظˆط¯ ط±ط§ ط¶ط§ظٹط¹ ظ†ظƒط±ط¯ظ‡â€…ط§ظ…آ». (17

ع†ط±ط§ ظ†غŒظ…ط§ ط³ط¹غŒ ط¯ط± ظ†ط´ط§ظ†â€…ط¯ط§ط¯ظ† ظ…ط±ط¯ط§ظ†ع¯غŒ ط¯ط§ط±ط¯طں ط¢غŒط§ ط¯ط± ط²ظ…ط§ظ†ظ‡â€…غŒ ظ†غŒظ…ط§طŒ ظپطھظˆطھ ظˆ ط¬ظˆط§ظ†ظ…ط±ط¯غŒ ظ…ظˆط±ط¯ ظ‡ط¬ظˆظ… ظ‚ط±ط§ط± ع¯ط±ظپطھظ‡â€…ط§ط³طھطں ط´ط§غŒط¯ ظ…ط±ط§ط¯ ط§غŒظ† ط¬ظ…ظ„ظ‡ ط§ط² ظ†غŒظ…ط§طŒ ظˆطµظپ ط¬ظ†ع¯ط§ظˆط±غŒâ€…ظ‡ط§ ظˆ ط­ظ‚ ط·ظ„ط¨غŒ ظ…ط±ط¯ظ… ظ…ط§ط²ظ†ط¯ط±ط§ظ† ط¯ط± ط¬ظ†ط¨ط´ ظ…ط´ط±ظˆط·ظ‡ ط¨ط§ط´ط¯. ع¯ظˆغŒط§ ظ†غŒظ…ط§ ط¯ط± ط§غŒظ† ظ…ظ‚ط¯ظ…ظ‡ ظ…غŒâ€…ط®ظˆط§ظ‡ط¯ ط§ط´ط§ط±ظ‡â€…ط§غŒ ط¨ظ‡ ط¬ظ†ط¨ط´ ط¬ظ†ع¯ظ„ ظˆ ط¨ط±طھط®طھ ظ†ط´ط³طھظ† ط±ط¶ط§â€…ط®ط§ظ† ط¯ط§ط´طھظ‡â€…ط¨ط§ط´ط¯. ظ¾ط¯ط± ظ†ظٹظ…ط§طŒ ط§ط¨ط±ط§ظ‡ظٹظ… ط®ط§ظ† ط§ط¹ط¸ط§ظ… ط§ظ„ط³ظ„ط·ظ†ظ‡ ط§ط² ظپط¹ط§ظ„غŒظ† ظ…ط´ط±ظˆط·ظ‡ ط®ظˆط§ظ‡ ط¨ظˆط¯. ط¨ط±ط§ط¯ط± ع©ظˆع†ع©ط´ ط±ط¶ط§ (ظ„ط§ط¯ط¨ظ†) ظ†غŒط² ط¯ط± طµظپ ط§ظ†ظ‚ظ„ط§ط¨غŒظˆظ† ط¬ظ†ط¨ط´ ط¬ظ†ع¯ظ„ ظ‚ط±ط§ط± ط¯ط§ط´طھ. ظ†غŒظ…ط§ ظ‡ظ… ط¨ظ‡ ط´ط¯طھ طھط­طھ طھط§ط«غŒط± ط§غŒظ† ظˆط§ظ‚ط¹ظ‡ ظ‚ط±ط§ط± ع¯ط±ظپطھظ‡â€…ط¨ظˆط¯ ظˆ ط¯ط± ط³ط§ظ„ 1300 ط·غŒ ظ†ط§ظ…ظ‡â€…ط§غŒ ط¨ظ‡ ظ…ط§ط¯ط±ط´ ظ…غŒâ€…ظ†ظˆغŒط³ط¯: آ«ظ¾ط³ط±طھ ط¨ط§ظٹط¯ ظپط±ط¯ط§ ط¯ط± ظ…ظٹط¯ط§ظ† ط¬ظ†ع¯طŒ ط§طµط§ظ„طھ ط®ظˆط¯ ط±ط§ ط¨ظ‡ ط®ط±ط¬ ط¯ظ‡ط¯. ط¨ط§ ط®ظˆظ†ظگ ظ¾ط¯ط±ط§ظ†ظگ ط¯ظ„ط§ظˆط±ظ…طŒ ط¨ظ‡ ط¬ط¨ظٹظ† ظ…ظ†طŒ ط¯ظˆ ظƒظ„ظ…ظ‡ ظ†ظˆط´طھظ‡ ط´ط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ: ط®ظˆظ†ظگ ط§ظ†طھظ‚ط§ظ…. ط§ع¯ط± ظ…ط±ط§ ط¯ظˆط³طھ ط¯ط§ط±ظٹطŒ ط¯ظˆط³طھط¯ط§ط± ع†ظٹط²ظٹ ظ…ظٹ ط´ظˆظٹ ظƒظ‡ ظ…ظ† ط¢ظ† ط±ط§ ط¯ظˆط³طھ ط¯ط§ط±ظ…. ظ…ط±ع¯ ظˆ ع¯ط±ط³ظ†ع¯ظٹ ط±ط§ ط¯ط± ظ…ظ‚ط§ط¨ظ„ ط§ظٹظ† ظ‡ظ…ظ‡ ع¯ط±ط³ظ†ع¯ط§ظ† ظˆ ط´ظ‡ط¯ط§ظٹ ظ…ظ‚ط¯ظ‘ط³ ط¯ظˆط³طھ ط¯ط§ط´طھظ‡â€…ط¨ط§ط´طŒ طھط§ ط²ظ†ط¯ظ‡ ظˆ ط³ظٹط± ط¨ظ…ط§ظ†ظٹظ…. ط¨ط±ط§ط¯ط±ظ… ط¨ظ‡ ظˆظ„ط§ظٹطھ ظ†ط²ط¯ظٹظƒ ط´ط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ. ظ„ط´ظƒط± ع¯ط±ط³ظ†ظ‡â€…ظ‡ط§ ط¯ط± ط­ظˆط§ظ„ظٹظگ ظƒظ„ط§ط±ط¯ط´طھ ظ‡ط³طھظ†ط¯. ط´ظٹط·ط§ظ† ط¨ط§ ظپط±ط´طھظ‡ ظ…ظٹ ط¬ظ†ع¯ط¯. ظ¾ط¯ط±ظ… ظپط±ط¯ط§ ط§ظٹظ†ط¬ط§ ظ…ظٹ ط¢ظٹط¯. ع†ظ†ط¯ ط±ظˆط²ظٹ ط±ط§ ط¨ط§ ظ‡ظ… ط®ظˆط§ظ‡ظٹظ… ط¨ظˆط¯. ط§ظ…ط§ ط¨ط¹ط¯ ط§ط² ط¢ظ† ظ…ظٹ ط±ظˆظ… ط¨ظ‡ ط¬ط§ظٹظٹ ظƒظ‡ ط§ظٹظ† ط²ظ†ط¯ع¯ظٹظگ طھظ„ط® ط±ط§ ط¯ط± ط¢ظ†ط¬ط§ ظˆط¯ط§ط¹ ظƒظ†ظ… ظٹط§ ط¢ظ†ظƒظ‡ ط§ط² ط§ظٹظ† ط±ظˆط²ع¯ط§ط± ط®ظپظ‡ ط´ط¯ظ‡طŒ ط­ظ‚ظ‘ظ… ط±ط§ ط¨ظ‡ ط¬ط¨ط± ط¨ع¯ظٹط±ظ…. ... ط¢ظٹط§ ط¨ظ‡ ع†ظ†ط¯ظٹظ† ظ‡ط²ط§ط± ظƒط´طھظ‡â€…ظٹ ظ…ظٹط¯ط§ظ†â€…ظ‡ط§ظٹ ط¬ظ†ع¯طŒ طھظ…ط§ظ… ط¶ط¹ظپط§ظٹ ظƒط´طھظ‡ ط´ط¯ظ‡طŒ ظ†ظ…ظٹ ط®ظˆط§ظ‡ظٹط¯ ظٹظƒ ظ†ظپط± ط¨ط±ط§ط¯ط±طھط§ظ† ط±ط§ ظ‡ط¯ظٹظ‡ ظƒظ†ظٹط¯طں ط§ظ„ط¨طھظ‡ ط§ع¯ط± ط­ظ‚ظگظ‘ ط§ظ†طھظ‚ط§ظ… ط¯ط± ط´ظ…ط§ ظ…ظٹ ط¬ظ†ط¨ط¯آ». (18) ظ†غŒظ…ط§ ط¯ط± ط³ط±ط§ط³ط± ط²ظ†ط¯ع¯غŒâ€…ط§ط´ ط¨ظ‡ ظ…ط¯ط­ ظ‡غŒع† ط®ط§ظ† ظˆ ط§ظ…غŒط± ظˆ ط´ط§ظ‡غŒ ظ†ظ¾ط±ط¯ط§ط®طھ ظˆ ط­طھغŒ ظ†ط§ظ… ط±ط¶ط§â€…ط®ط§ظ† ط±ط§ ط¯ط± ط¢ط«ط§ط± ط®ظˆط¯ ظ†ظ†ظˆط´طھظ‡â€…ط§ط³طھ. ط¨ظ‡طھط±غŒظ† ظ…ظˆغŒط¯ ط§غŒظ† ظ†ع©طھظ‡ ط­ط¶ظˆط± ط±ط¶ط§â€…ط´ط§ظ‡ ط¨ظ‡ ط³ط§ظ„ 1307 ط¯ط± ط¨ط§ط¨ظ„ ط¨ظˆط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ ع©ظ‡ ظ†غŒظ…ط§ ط§ط² ط§ظˆ ط¨ط§ ط¹ظ†ظˆط§ظ† ظ…ظ‡ظ…ط§ظ† ظ…ط´ظ‡ظˆط±طŒ ط¬ط¯غŒط¯ط§ظ„ظˆط±ظˆط¯â€…(19) ظˆ ط´ط§ظ‡ ظ†ط§ظ… ظ…غŒâ€…ط¨ط±ط¯ ظˆ ط¨ط§ ط·ظ†ط²غŒ ط®ط§طµ ظپط¶ط§غŒ ط­ط¶ظˆط±ط´ ط±ط§ طھطµظˆغŒط± ظ…غŒâ€…ع©ظ†ط¯

ظ†غŒظ…ط§ ط¯ط± ط¨ط®ط´غŒ ط§ط² ظ…ظ‚ط¯ظ…ظ‡â€…غŒ ط®ظˆط¯ ظ…غŒâ€…ع¯ظˆغŒط¯ ع©ظ‡: آ«ظ…ط«ظ„ ظ‡ظ…ظ‡â€…غŒ ظ…ط±ط¯ظ…طŒ ظ…ظ† ط­ط±ظپ ط®ظˆط¯ظ… ط±ط§ ظ…غŒâ€…ط²ظ†ظ…. ط§ع¯ط± ط¢ظ†ظ‡ط§ ط²ط¨ط§ظ† ط®ظˆط¯ ط±ط§ ظ…ط®ظ„ظˆط· ظƒط±ط¯ظ‡â€…ط§ظ†ط¯ ظ…ظ† ظ‡ظ… ظ…ط®ظ„ظˆط· ظ…ظٹ ظƒظ†ظ…طŒ ط§ظ…ط§ ط­ط±طµ ط¯ط§ط±ظ… ط¨ط§ ظƒظ„ظ…ط§طھظٹ ظ…ط®ظ„ظˆط· ط´ظˆط¯ ظƒظ‡ ظ‚ط¨ظٹظ„ظ‡â€…ظٹ ظ…ظ† ط¯ط§ط±ط¯ ط¢ظ†ظ‡ط§ ط±ط§ ظپط±ط§ظ…ظˆط´ ظ…ظٹ ظƒظ†ط¯آ». (20) ط§ط®طھظ„ط§ط· ط²ط¨ط§ظ†غŒ ط¯ط± ط§ط«ط± ط¶ط±ظˆط±طھ ظ‡ط§غŒ ط§ط¬طھظ…ط§ط¹غŒ ظˆ ط­ط¶ظˆط± ط§ظ‚ظˆط§ظ… ظ…ظ‡ط§ط¬ط± ظˆ ظ†غŒط§ط²ظ‡ط§غŒ ط¬ظ…ط¹غŒ ط¨ظˆط¬ظˆط¯ ظ…غŒâ€…ط¢غŒط¯ ظˆ ظ†غŒظ…ط§ ط§غŒظ† ط§طھظپط§ظ‚ ط±ط§ ط§ط² ط¨ط¯غŒظ‡غŒط§طھ ط§ط±طھط¨ط§ط·غŒ ظ…غŒâ€…ط¯ط§ظ†ط¯ ط§ظ…ط§ ط­ط±طµ ط§ظˆ ط¨ظ‡ ط¢ظˆط±ط¯ظ† ظˆط§عکع¯ط§ظ† ط¯ط± ط­ط§ظ„ ظپط±ط§ظ…ظˆط´غŒ ط§ط² ظ…ظ†ط¸ط± ط²ط¨ط§ظ†â€…ط´ظ†ط§ط³غŒ طھط§ط±غŒط®غŒ ظˆ ظ†ط¨ظˆط¯ ع©طھط§ط¨طھ ط¯ط± ط²ط¨ط§ظ† ط¨ظˆظ…غŒ ظ‚ط§ط¨ظ„ طھط§ظ…ظ„ ط§ط³طھ. ظ†غŒظ…ط§ ط¯ط± ظ…ط¬ظ…ظˆط¹ظ‡â€…غŒ ط±ظˆط¬ط§ ط§ط² ع©ظ„ظ…ط§طھغŒ ط§ط³طھظپط§ط¯ظ‡ ظ†ظ…ظˆط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ ع©ظ‡ ط§ط² ط¬ط§غŒع¯ط§ظ‡ ط®ط§طµغŒ ط¨ط±ط®ظˆط±ط¯ط§ط± ط§ط³طھ ظˆ ط§ط² ظ†ظ…ط§ط¯ظ‡ط§غŒ ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…ط§غŒطŒ طھط§ط±غŒط®غŒ ظˆ ط³ظ…ط¨ظ„غŒع© ط¬ظ‡طھ طھط¨غŒغŒظ† ع¯ط°ط´طھظ‡â€…غŒ طھط§ط±غŒط®غŒ ظ…ط§ط²ظ†ط¯ط±ط§ظ† ظˆ ط§غŒط¬ط§ط¯ ظپط¶ط§ظ‡ط§غŒ ظپط±ط§ظ…ظˆط´ ط´ط¯ظ‡ ظˆ ط¢غŒظ†ط¯ظ‡â€…ط³ط§ط² ط¨ظ‡ط±ظ‡ ظ…غŒâ€…ع¯غŒط±ط¯. ع©ظ„ظ…ط§طھغŒ ظ…ط§ظ†ظ†ط¯ ط¯غŒظˆطŒ ط±ظˆط¬ط§طŒ ط²ط±طھط´طھطŒ ط±ط³طھظ… ظˆ ظ†ط§ظ…ط±ط¯ ع©ظ‡ ط¯ط± ط§ط´ط¹ط§ط± ط±ظˆط¬ط§ ط§ط² ط¨ط³ط§ظ…ط¯ ط¨ط§ظ„ط§غŒغŒ ط¨ط±ط®ظˆط±ط¯ط§ط±ظ†ط¯ ط¨ط§ ط¨ط§ط²طھط¹ط±غŒظپغŒ ط¯غŒع¯ط± ظˆ ع¯ط§ظ‡ ظ…طھط¶ط§ط¯ ظ†ط´ط§ظ† ط¯ط§ط¯ظ‡ ط´ط¯ظ‡â€…ط§ظ†ط¯ ظˆ ع©ظ„ظ…ط§طھ ط¨ظ‡ ظ†ظ…ط§ط¯غŒ ط³ظ…ط¨ظ„غŒع© طھط¨ط¯غŒظ„ ط´ط¯ظ‡â€…ط§ظ†ط¯

ط§ط³طھظپط§ط¯ظ‡ ط§ط² ط¨ط±ط®غŒ ظˆط§عکع¯ط§ظ†طŒ ط¯ظ„غŒظ„غŒ ط¨ط± طھط³ظ„ط· ظ†غŒظ…ط§ ط¨ظ‡ طھط§ط±غŒط® ط§غŒط±ط§ظ† ظˆ ظ…ط§ط²ظ†ط¯ط±ط§ظ† ظ…غŒâ€…ط¨ط§ط´ط¯ ظˆ ط§ظˆ ط¨غŒâ€…ط§ط·ط§ط¹طھ ع©ظˆط±ع©ظˆط±ط§ظ†ظ‡ ط§ط² ع¯ط°ط´طھظ‡طŒ ط¨ظ‡ ظ†ظ‚ط¯ طھط§ط±غŒط® ظˆ ط¯ظپط§ط¹ ط§ط² ط³ط±ط²ظ…غŒظ† ط®ظˆط¯ ط¨ط±ظ…غŒâ€…ط®غŒط²ط¯. ظ†غŒظ…ط§ ط§ط² ط¬ظ†ع¯ط§ظˆط±غŒ ظ‚ظˆظ… ط®ظˆط¯ ظ…غŒâ€…ظ†ظˆغŒط³ط¯ ع©ظ‡: آ«ظƒط§ط±ط¯ ط±ط§ ط¯ط± ط²ظٹط±ظگ ط¯ط§ظ…ط§ظ† ط®ظˆط¯ ظ†ع¯ط§ظ‡ ظ…ظٹ ط¯ط§ط±ظ… ظˆ ظ…ظٹ ع¯ظˆظٹظ…: ظ‚ظˆظ… ظ…ظ† ط§ظٹظ†ط·ظˆط± ط¨ظˆط¯ظ‡â€…ط§ظ†ط¯آ». (21

ظ†غŒظ…ط§ ط¨ط±ط§غŒ ظ…ط¬ظ…ظˆط¹ظ‡â€…غŒ ط´ط¹ط± طھط¨ط±غŒ ط®ظˆط¯طŒ ظ†ط§ظ… ط±ظˆط¬ط§ ط±ط§ ط¨ط±ظ…غŒâ€…ع¯ط²غŒظ†ط¯. ظ†ط§ظ…غŒ ع©ظ‡ ط¯ط± ط²ظ†ط¯ع¯غŒ ظ†غŒظ…ط§ ط§ط² ط¯ظˆ ط¬ط§غŒع¯ط§ظ‡ ط¨ط±ط®ظˆط±ط¯ط§ط± ط§ط³طھ. ط´ط§غŒط¯ ظ¾غŒط´ ط§ط² ط¢ظ†ع©ظ‡ ظ†غŒظ…ط§ ظ†ط§ظ… ط³طھط§ط±ظ‡â€…غŒ ط±ظˆط¬ط§ ط±ط§ ط´ظ†غŒط¯ظ‡ ط¨ط§ط´ط¯طŒ ع¯ط§ظˆ ط®ظˆط¯ط´ط§ظ† ط±ط§ ع©ظ‡ ط±ظˆط¬ط§ ظ†ط§ظ… ط¯ط§ط´طھطŒ ظ†ظˆط§ط²ط´ ظ…غŒâ€…ع©ط±ط¯. ط§ط² ظ†ع©ط§طھ ط¬ط§ظ„ط¨ طھظˆط¬ظ‡ ط§غŒظ†ع©ظ‡ ظ…ط¹ظ…ظˆظ„ط§ظژ ط¯ط± ظ†ط§ظ…ع¯ط°ط§ط±غŒ ط­غŒظˆط§ظ†ط§طھ ط§ط² ط§ط³ط§ظ…غŒ ظ…طھط¯ط§ظˆظ„ ظˆ غŒط§ ظ†ط§ظ… ط±ظ†ع¯ ظ¾ظˆط³طھ ط­غŒظˆط§ظ†ط§طھ ظˆ ط±ظ†ع¯â€…ظ‡ط§غŒ ظ…طھظپط§ظˆطھ ط¯ط³طھطŒ ظ¾ط§ ظˆ غŒط§ ظ¾غŒط´ط§ظ†غŒطŒ ط¨ط±ط§غŒ ظ†ط§ظ…ع¯ط°ط§ط±غŒ ط§ط³طھظپط§ط¯ظ‡ ظ…غŒâ€…ط´ظˆط¯ ظˆظ„غŒ ط§ط·ظ„ط§ظ‚ ظ†ط§ظ… ط±ظˆط¬ط§ ط¨ط± ط±ظˆغŒ ع¯ط§ظˆ ط®ط§ظ†ع¯غŒطŒ ظ†ط´ط§ظ† ط¯ظ‡ظ†ط¯ظ‡ ط¢ع¯ط§ظ‡غŒطŒ ظˆط³ط¹طھ ظ†ط¸ط± ظˆ غŒط§ ط§ط¹طھظ‚ط§ط¯ ط¨ظ‡ ظ†ظ‚ط´ ط³طھط§ط±ع¯ط§ظ† ط¯ط± ط³ط±ظ†ظˆط´طھ ط­غŒظˆط§ظ†ط§طھ ظ…غŒط§ظ† ط§غŒظ† ط®ط§ظ†ظˆط§ط¯ظ‡â€…غŒ ظ†عکط§ط¯ظ‡ ظ…غŒ ط¨ط§ط´ط¯. ط³طھط§ط±ظ‡â€…غŒ ط³ط±ط® ط±ظˆط¬ط§ ط¯ط± ظپط±ظ‡ظ†ع¯ ظ…ط±ط¯ظ… ظ…ط§ط²ظ†ط¯ط±ط§ظ†طŒ ظ†ط´ط§ظ†ظ‡â€…غŒ ظپط±ظˆط±ظپطھظ† ط´ط¨ ظˆ ط¨غŒط¯ط§ط±غŒ ط®ظˆط±ط´غŒط¯ ط§ط³طھ. ط³طھط§ط±ظ‡â€…ط§غŒ ع©ظ‡ ظ†ظˆغŒط¯ طµط¨ط­ ط±ظˆط´ظ† ط§ط³طھ ظˆ ظ†غŒظ…ط§ ط§ط² ط³طھط§ط±ظ‡â€…غŒ ط±ظˆط¬ط§طŒ ط³ظ…ط¨ظ„غŒ ط¨ط±ط§غŒ ظ†ط²ط¯غŒع©غŒ طµط¨ط­ ط¨غŒط¯ط§ط±غŒ ظ…ط±ط¯ظ…ط§ظ† ظ…غŒâ€…ط³ط§ط²ط¯ ظˆ ط¨ط± ط´ط¨ ظ…غŒâ€…طھط§ط²ط¯. ظ†غŒظ…ط§ ط¨ظ‡ ط¹ظ†ظˆط§ظ† ظ…طھظپع©ط±غŒ ط¨ط±ط¬ط³طھظ‡ ع©ظ‡ ع©ط§ط±ط³ط§ط² ط´غŒظˆظ‡â€…غŒ ط¬ط¯غŒط¯ ط¨غŒط§ظ† ظˆ ط§ظ†ط¯غŒط´ظ‡ ط¯ط± ط³ط±ط²ظ…غŒظ† ظ…ط§ط³طھطŒ ط¨ط§ ط³ظˆط¯ط§ظ†ط¯ظˆط²غŒ ط§ط² ط¨ط§ظپطھ ط§ظ‚ظ„غŒظ…غŒâ€…- طھط§ط±غŒط®غŒ ظ…ط§ط²ظ†ط¯ط±ط§ظ†طŒ ظ…ظˆط¬ط¯ ط¨ط§ط²ط³ط§ط²غŒ ظˆ ط¨ط§ط²ط¢ظپط±غŒظ†غŒ ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…ظ‡ط§غŒغŒ ط´ط¯ طھط§ ط±ط§ط² ط¬ط§ظˆط¯ط§ظ†ظ‡ ط²غŒط³طھظ† ط±ط§ ط¨ع¯ط´ط§غŒط¯

ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡ ط±ط§ ط¯ط± طھط¯ط§ظˆظ„ ط¹ط§ظ… ط¨ظ‡ ظ…ط¹ظ†غŒ ط±ظˆط§غŒطھ ط§ظپط³ط§ظ†ظ‡ ط§غŒ ط§ظ†ع¯ط§ط´طھظ‡ ط§ظ†ط¯ ع©ظ‡ ط§ظ…ع©ط§ظ† ط±ط§ط³طھغŒ غŒط§ ط¯ط±ظˆط؛ ط±ط§ ط¯ط±ط¨ط±â€…ظ…غŒâ€…ع¯غŒط±ط¯. ط¹ظ„ط§ظˆظ‡ ط¨ط± ع©ظ†ع©ط§ط´ ط¯ط± طµط­طھ طھط§ط±غŒط®غŒâ€…غŒ ط¯ط§ط³طھط§ظ† ظˆ غŒط§ ظ…ظپظ‡ظˆظ…غŒ ع©ظ‡ ط¨ط±ط§غŒ ط§ظ‡ظ„ ط¨ط§ظˆط± ظ…ط·ط±ط­ ط§ط³طھطŒ ط­ط¶ظˆط± ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…ظ‡ط§ ط¯ط± ط¯غŒظ†طŒ ظ†ظ‚ط´ ط­ع©ط§غŒطھ ط±ط§ ط¯ط± ط¢ظ† ع©ظ…ط±ظ†ع¯ ظ…غŒâ€…ع©ظ†ط¯. ط§ظ†ط³ط§ظ† ط¨ط± ط¢ظ† ط§ط³طھ طھط§ ط¯ط± ط¢غŒغŒظ† ط®ظˆط¯طŒ ط´ظ†ط§ط®طھط´ ط±ط§ ط§ط² ط®ظˆغŒط´طھظ†طŒ ط·ط¨غŒط¹طھ ظˆ ظ…ط­غŒط· ط²ظ†ط¯ع¯ط§ظ†غŒ ط¨غŒط§ظ† ط¯ط§ط±ط¯ ظˆ ط¨ط± ط§غŒظ† ظ¾ط§غŒظ‡طŒ ط·ط±ط­غŒ ع©ظ‡ ط¬ط§ظ…ط¹ظ‡ ط¨ط± ط¢ظ† ط§ط³طھظˆط§ط± ط§ط³طھطŒ ط§ط¹طھط¨ط§ط± ظ†ظ‡ط§غŒغŒ ط®ظˆط¯ ط±ط§ ط§ط² ط·ط±غŒظ‚ طھطµظˆط±ط§طھ ط§ط³ط§ط·غŒط±غŒ ط¨ط¯ط³طھ ظ…غŒâ€…ط¢ظˆط±ط¯. ظƒط³ظٹ ع†ظ‡ ظ…ظٹ ط¯ط§ظ†ط¯ ظƒظ‡ ط¢ط؛ط§ط² ط­ظƒظˆظ…طھ ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡ ط¨ط± ط¬ظ‡ط§ظ†طŒ ط¯ط± ظƒط¯ط§ظ…ظٹظ† ط²ظ…ط§ظ† ظˆ ظ…ظƒط§ظ† ط¨ظ‡ ظˆظ‚ظˆط¹ ظ¾ظٹظˆط³طھظ‡â€…ط§ط³طھ ظˆ ط§ظٹظ† ظ†ظٹط§ط² ظˆ طھظ…ظƒظٹظ†طŒ ظ†ط§ط´ظٹ ط§ط² ظƒط¯ط§ظ…ظٹظ† ط´ط±ط§ظٹط· ظ†ط§ظ…ط¹ظ…ظˆظ„ ط¨ظˆط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ. ط§ظ…ط§ ظ…ظٹ طھظˆط§ظ† ط±ط¯ ظ¾ط§ظٹ ط®ط³طھظ‡â€…ظٹ ط¢ظ† ط±ط§ ط¯ط± ط¨ط³ظٹط§ط±ظٹ ط§ط² ط¢ط«ط§ط± ظˆ ظ†ط´ط§ظ†ظ‡â€…ظ‡ط§ظٹ ط¨ط±ط¬ط§ظٹ ظ…ط§ظ†ط¯ظ‡ ظٹط§ظپطھ ظƒظ‡ ط¯ط± طھظˆظ„ط¯ظٹ ط¯ظٹع¯ط±طŒ ط¨ظٹط¯ط§ط± ظ…ظٹ ط´ظˆظ†ط¯ ظˆ ط¢ط±ط§ظ…ط´ ط±ط§ ط¯ط± ظ¾ط³ظگ ظ¾ط´طھظگ ط®ظˆط¯ ط²ط§ظٹط´ ظ…ظٹ ظƒظ†ظ†ط¯. ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡ ط¯ط± ط¬ظ‡ط§ظ† ظƒظ‡ظ†طŒ ط¨ظٹط§ظ†ع¯ط± ط§ط¹طھظ‚ط§ط¯ ظˆ ط§ظ†ط¯ظٹط´ظ‡â€…ط§ظٹ ط³طھ ظƒظ‡ ط¨ط§ طھط¹ظ‚ظ„ ط§ط¨طھط¯ط§ظٹظٹ ط¨ظ‡ ظ†ع¯ط§ظ‡ظٹ ط§ظٹط²ط¯ظٹ ظˆ طھظ‚ط¯ط³ظٹ ظˆط±ط§ظٹ ظˆط§ظ‚ط¹ظٹطھطŒ ظ¾ظٹظˆظ†ط¯ ظ…ظٹ ظٹط§ط¨ط¯ ظˆ ط¹ظ„ط§ظˆظ‡ ط¨ط± ط§ط±طھط¨ط§ط· ظ…ط±ط¯ظ… ط´ظ†ط§ط³ط§ظ†ظ‡طŒ ط¨ط± ظ†ط§ط®ظˆط¯ط¢ع¯ط§ظ‡ ط¬ظ…ط¹ظٹ ظˆ ظƒظ‡ظ†â€…ط§ظ„ع¯ظˆظ‡ط§ (ط¢ط±ظƒظٹ طھط§ظٹظ¾) ظ…ظˆط«ط± ط®ظˆط§ظ‡ط¯â€…ط¨ظˆط¯. ط¨ظ‡ ط¯ظٹع¯ط± ط²ط¨ط§ظ† ظ…ظٹ طھظˆط§ظ† ع¯ظپطھ ظƒظ‡ ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡طŒ ط±ظ…ط²ع¯ط´ط§ظٹ ظ¾ظٹع†ظٹط¯ع¯ظٹظگ ظ‡ط³طھظٹ ظˆ ظ¾ط§ط³ط®ظٹ ط¨ظ‡ ظ†ظٹط§ط²ظ‡ط§ظٹ ط±ظˆط­ظٹ ظˆ ط±ظˆط§ظ†ظٹ ط¨ط´ط± ظ…ط­ط³ظˆط¨ ظ…ظٹ ط´ظˆط¯. ط§ظ†ط³ط§ظ† ط¨ط± ط¢ظ† ط§ط³طھ طھط§ ط¯ط± ط¢ظٹظٹظ† ط®ظˆط¯طŒ ط´ظ†ط§ط®طھط´ ط±ط§ ط§ط² ط®ظˆظٹط´طھظ†طŒ ط·ط¨ظٹط¹طھ ظˆ ظ…ط­ظٹط· ط²ظ†ط¯ع¯ط§ظ†ظٹ ط¨ظٹط§ظ† ط¯ط§ط±ط¯ ظˆ ط¨ط± ط§ظٹظ† ظ¾ط§ظٹظ‡طŒ ط·ط±ط­ظٹ ظƒظ‡ ط¬ط§ظ…ط¹ظ‡ ط¨ط± ط¢ظ† ط§ط³طھظˆط§ط± ط§ط³طھطŒ ط§ط¹طھط¨ط§ط± ظ†ظ‡ط§ظٹظٹ ط®ظˆط¯ ط±ط§ ط§ط² ط·ط±ظٹظ‚ طھطµظˆط±ط§طھ ط§ط³ط§ط·ظٹط±ظٹ ط¨ط¯ط³طھ ظ…ظٹ ط¢ظˆط±ط¯. ط¯ط± ظ…ظƒطھط¨ ط±ظˆط§ظ†ط´ظ†ط§ط³ظٹطŒ ظٹظˆظ†ع¯ ظˆ ط´ط§ع¯ط±ط¯ط§ظ†ط´طŒ ط§ط³ط§ط·ظٹط± ط±ط§ ط¨ط±ط§ظٹ ط¯ط±ظ…ط§ظ† ط±ظˆط§ظ† ظ†عکظ†ط¯ظٹ ظ‡ط§ ط¨ظƒط§ط± ط¨ط±ط¯ظ‡ ظˆ طھط¹ط±ظٹظپظٹ ط¬ط§ظ…ط¹ ط§ط² ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡ ط¹ط±ط¶ظ‡ ظ†ظ…ظˆط¯ظ‡â€…ط§ظ†ط¯. ظٹظˆظ†ع¯طŒ ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡ ط±ط§ ظ†ط§ط´ظٹ ط§ط² طھط¬ط±ط¨ظ‡â€…ظ‡ط§ظٹ ط¯ط±ظˆظ†ظٹ ط§ظ†ط³ط§ظ†â€…ظ‡ط§ ظ…ظٹ ط¯ط§ظ†ط¯ ظˆ ظˆط¬ظ‡ ط§ط´طھط±ط§ظƒ ط§ظ†ط¯ظٹط´ظ‡â€…ظ‡ط§ظٹ ط§ظ†ط³ط§ظ†ظٹ ط¯ط± ط§ط³ط§ط·ظٹط± ظ…ظ„ظ„ ط±ط§ ظƒظ‡ظ†â€…ط§ظ„ع¯ظˆظ‡ط§ظٹ ظ†ط§ط®ظˆط¯ط¢ع¯ط§ظ‡ ظ…ظٹ ظ†ط§ظ…ط¯

ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡ ظ…ط§ظ†ظ†ط¯ ط´ط¹ط± ط¨ظ‡ ط¹ظ†ظˆط§ظ† ط²ط§ظٹط´ ط§ظ†ط¯ظٹط´ظ‡â€…ظ‡ط§ظٹ ط§ظ†ط³ط§ظ†طŒ ظ…ط­طµظˆظ„ ط¯ط؛ط¯ط؛ظ‡â€…ظ‡ط§ظٹظٹ ط§ط³طھ ظƒظ‡ ط¨ط´ط± ط±ط§ ط§ط² ط¢ط؛ط§ط²طŒ ط¯ط± طµظپ ط´ظƒظ†ظٹظگ ط¢ظ†ع†ظ‡ ط¨ط§ظٹط¯ ظˆ ظ†ظٹط³طھطŒ ط¨ظ‡ طھط­ط±ظƒ ظˆط§â€…ظ…ظٹ ط¯ط§ط±ط¯. ط§ظٹظ† طھط­ط±ظƒ ط¯ط± ط²ط¨ط§ظ† ظ…طھط¹ط§ظ„ظٹ ط´ط§ط¹ط± ط¨ظ‡ ظٹط§ظˆط±ظٹ ط§ط³ط§ط·ظٹط± ط¯ط± ط¬ط³طھط¬ظˆظٹ ط´ظ†ط§ط®طھ ظˆ ط¨ط§ط²ظٹط§ظپطھ ط¹ط¯ط§ظ„طھطŒ ط¢ط²ط§ط¯ظٹطŒ ط¹ط´ظ‚ ظˆ ط­ظ‚ظٹظ‚طھ ظƒظ‡ ط§ط³ط§ط·ظٹط±ط§ظ„ط§ظˆظ„ظٹظ† ط¨ط´ط±ظٹطھ ط§ظ†ط¯طŒ ط¨ظ‡ ظ…ظƒط§ط´ظپظ‡â€…ط§ظٹ ط§ط¨ط¯ظٹ ظ…ظ†ط¬ط± ظ…ظٹ ط´ظˆط¯. ظ†ظ…ط§ط¯ظ‡ط§ظٹ ط§ط³ط§ط·ظٹط±ظٹ ط¨ط§ ط²ط¨ط§ظ† ط§ط³طھط¹ط§ط±ظ‡طŒ ظ¾ظٹظˆظ†ط¯ظٹ ط¹ظ…ظٹظ‚ ط¯ط§ط±ط¯ ظƒظ‡ ط¨ظ‡ طھط¹ط±ظٹظپ عکط±ظپ طھط±ظٹ ظ…ظ†ط¬ط± ظ…ظٹ ط´ظˆط¯ ظˆ ط¨ط§ ظƒط´ظپ ط¢ظ† ط±ظ…ط² ظ…ظٹ طھظˆط§ظ† ط¨ظ‡ ظˆط§ظ‚ط¹ظٹطھ ط§ط«ط± ظ¾ظٹ ط¨ط±ط¯. ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…ظ‡ط§ظٹ ظ…ظˆط¬ظˆط¯ ط¯ط± ط³ط±ط²ظ…ظٹظ† ظ…ط§ ظپط±ط§ظˆط§ظ† ط§ط³طھ ظˆ ط¨ظ‡ طھظ†ط§ط³ط¨ ط±ط´ط¯ ظˆ ط´ط±ط§ظٹط· ط§ط¬طھظ…ط§ط¹ظٹطŒ ط¯ط§ط±ط§ظٹ طھط­ط±ظƒط§طھظٹ ط®ط§طµ ظ…ظٹ ط¨ط§ط´ظ†ط¯

ظ†غŒظ…ط§ ط¯ط± ظ…ط¬ظ…ظˆط¹ظ‡â€…غŒ طھط¨ط±غŒ ط±ظˆط¬ط§ ط¯ط± ط§غŒظ† ع†ط´ظ… ط§ظ†ط¯ط§ط²طŒ ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…ظ‡ط§غŒغŒ ط±ط§ ط¨ط§ط²ط¢ظپط±غŒظ†غŒ ظ…غŒâ€…ع©ظ†ط¯

1- (

ط¯ط± ظپط§ط±ط³ظٹ ط¯ط±ظٹ ط§ظٹظ† ظˆط§عکظ‡ ط¨ظ‡ ظ†ط§ظ… ط¯ظٹظˆ ط¢ظ…ط¯ظ‡ ظƒظ‡ ط¨ظ‡ ط¹ظ†ظˆط§ظ† ظ…ظˆط¬ظˆط¯ظٹ ظ…ط®ظˆظپ ظˆ ط®ط·ط±ظ†ط§ظƒ ظ…ط¹ط±ظپظٹ ط´ط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ. ط¯ظٹظˆ ط±ط§ ظƒظ†ط§ظٹظ‡ ط§ط² ظ…ط±ط¯ظ… ظ¾ظ‡ظ„ظˆط§ظ†طŒ ط¯ظ„ظٹط± ظˆ ط´ط¬ط§ط¹ ط¯ط§ظ†ط³طھظ‡â€…ط§ظ†ط¯ ظˆ ط¯ط± طھط¹ط±ظٹظپظٹ ط¯ظٹع¯ط± ظ†ظˆط¹ظٹ ط§ط² ظ¾ط§ط±ع†ظ‡ ظ¾ط´ظ…ظٹظ†ظ‡â€…ظٹ ط¨ط³ظٹط§ط± ط¯ط±ط´طھ ط§ط³طھ ظƒظ‡ ط¯ط± ط±ظˆط²ظ‡ط§ظٹ ط¬ظ†ع¯ ط¨ط± طھظ† ظƒظ†ظ†ط¯. ط¯ط± ظ†ط²ط¯ ظ‡ظ†ط¯ظˆط§ظ†طŒ ط¯ظٹظˆط§ظ†ط¯ط± ط¨ط²ط±ع¯طھط±ظٹظ†ظگ ظ¾ط±ظˆط±ط¯ع¯ط§ط±ط§ظ† ط¨ظˆط¯ ظˆ ط§ظ…ط±ظˆط²ظ‡ ط¨ظ‡ ط®ط¯ط§ظٹ ط§ط¹ط¸ظ… ط®ظˆط¯طŒ ظ…ظ‡ط§ط¯ظˆ ظ…ظٹ ع¯ظˆظٹظ†ط¯. ط¯ط± ط¢ظٹظٹظ† ظ…ظ‡ط±طŒ ط®ط¯ط§ظٹ ط¢ط±ط§ظ…ط´طŒ ط¯ظٹظˆط³ط¦ظˆط±ظˆ ظˆ ط¯ظٹظˆ ظ†ط§ظˆظ†ع¯ظ†ظ‡ط¦ظٹ ط«ظٹظ‡طŒ ظ¾ط±ظˆط±ط¯ع¯ط§ط± ط´ط§ط¯ظٹ ظ†ط§ظ… ط¯ط§ط´طھ. ط¯ظٹظˆ طھط¦ظˆط±ظˆظٹطŒ ظ¾ط±ظˆط±ط¯ع¯ط§ط± ظ†ط¹ظ…طھ ظ€ ط¯ظٹظˆط²ط¦ظٹط±ظٹع†طŒ ظ¾ط±ظˆط±ط¯ع¯ط§ط± ط¢ط¨ ظ€ ط¯ظٹظˆ ط¢ط¦ط´ظ…طŒ ظ¾ط±ظˆط±ط¯ع¯ط§ط± ط³ط±ظˆط´ ظ€ ط¯ظٹظˆط¯ط±ظٹظˆظٹطŒ ظ¾ط±ظˆط±ط¯ع¯ط§ط± ط¨ظٹظ†ظˆط§ظٹط§ظ† ظˆ ط¯ظٹظˆ ظ¾ط¦طھظٹط´طŒ ظ¾ط±ظˆط±ط¯ع¯ط§ط± ظƒط§ط± ظˆ ظƒظˆط´ط´ ط¨ظˆط¯ظ†ط¯. (23) ط§ظٹظ† ظ‡ظپطھ ط¯ظٹظˆ ط¯ط± ط¢ظٹظٹظ† ظ…ظ‡ط±ظٹطŒ ط¨ط³ظٹط§ط± ظ…ظ‚ط¯ط³ ط¨ظˆط¯ظ‡ ظˆ ظ…ظٹ ط¯ط§ظ†ظٹظ… ظƒظ‡ ط§ظ…ط´ط§ط³ظ¾ظ†ط¯ط§ظ† ط§ط² ظ…ط¸ط§ظ‡ط± ظ†ظٹظƒظˆظƒط§ط±ظٹ ط¯ط± ط¢ظٹظٹظ† ظ…ظ‡ط± ط¨ط´ظ…ط§ط± ظ…ظٹ ط¢ظٹط¯. ط¹ط¯ط¯ ظ‡ظپطھ ط§ط² ط§ط¹ط¯ط§ط¯ ظ…ظ‚ط¯ط³ ط¯ط± ط§ظٹظ† ط¢ظٹظٹظ† ط§ط³طھ ظˆ ط¢طھط´ ظ†ظ…ط§ظٹظ†ط¯ظ‡ ظˆ ظپط±ظˆط؛ ط§ظٹط²ط¯ظٹ ظ…ظ‡ط± ط¨ظˆط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ. ع¯ط§ظˆ ظ‡ظ… ط¨ظ‡ ط²ظ…ظٹظ† ط¢ط±ظٹط§ ط¨ط±ظƒطھ ط¨ط®ط´ظٹط¯ظ‡ ظˆ ظ…ظˆط¬ط¨ ط­ظٹط§طھ ظˆ ط²ظ†ط¯ع¯ظٹ ط§ظٹظ† ظ…ط±ط¯ظ…ط§ظ† ط±ط§ ظپط±ط§ظ‡ظ… ظ…ظٹ ط¢ظˆط±ط¯. ظ‚ط±ط¨ط§ظ†ظٹ ظƒط±ط¯ظ† ع¯ط§ظˆ ط¨ط±ط§ظٹ ط§ظ†ط¬ط§ظ… ظ…ط±ط§ط³ظ… ظ…ظٹظ‡ظ…ط§ظ†ظٹظگ ظ…ظ‡ط± ط¯ط± ظ…ظٹط§ظ† ظ…ظ‡ط±ط¯ظٹظ†ط§ظ† ظ„ط§ط²ظ… ظˆ ط¶ط±ظˆط±ظٹ ط¨ظˆط¯. ظ‡ط±ع†ظ†ط¯ ط¯ط± ط§ظٹظ† ط¨ط§ط±ظ‡ ط¨ط¹ط¯ظ‡ط§ ط§ط®طھظ„ط§ظپط§طھظٹ ط¯ط± ظ…ظٹط§ظ† ظ¾ظٹط´ظˆط§ظٹط§ظ† ظ…ظ‡ط±ط¯ظٹظ†ط§ظ† ط¨ظ‡ ظˆط¬ظˆط¯ ط¢ظ…ط¯ ظƒظ‡ ع¯ط±ظˆظ‡ظٹ ظ‚ط±ط¨ط§ظ†ظٹ ظƒط±ط¯ظ† ع¯ط§ظˆ ط±ط§ ط¬ط§ظٹط² ظ†ظ…ظٹ ط´ظ…ط±ط¯ظ†ط¯ ظˆ ع¯ط±ظˆظ‡ظٹ ط¨ظ‡ ظ‚ط±ط¨ط§ظ†ظٹ ظƒط±ط¯ظ† ع¯ط§ظˆ ط¨ط±ط§ظٹ ط±ظپط§ظ‡ ظˆ ط¢ط³ط§ظٹط´ ط³ط§ظƒظ†ط§ظ† ظ…ط¹طھظ‚ط¯ ط´ط¯ظ†ط¯. ط¢ط®ط±ظٹظ† ظ†ط´ط§ظ†ظ‡â€…ظ‡ط§ظٹ ط§ظٹظ† ط¢ظٹظٹظ† ط±ط§ ط¨ط§ظٹط¯ ط¯ط± ط­ظپط§ط±ظٹ ظ‡ط§ظٹ ط§ط®ظٹط± ظ…ظ†ط·ظ‚ظ‡â€…ظٹ ط¨ط§ط³طھط§ظ†ظٹ ع¯ظˆظ‡ط±طھظ¾ظ‡ ط¯ط± ط¨ظ‡ط´ظ‡ط± ظٹط§ظپطھ ظƒظ‡ ط¨ط§ ظƒط´ظپ ظ¾ظٹظƒط±ظ‡â€…ظٹ ع¯ط§ظˆظ‡ط§ظٹظٹ ظƒظ‡ ط¨ط§ ظ…ظ‡ط§ط±طھ ظ¾ط®طھظ‡ ط´ط¯ظ‡â€…ط§ط³طھطŒ ظ†ط´ط§ظ†ظ‡â€…ظ‡ط§ظٹظٹ ط¯ط± ط§ط«ط¨ط§طھ ط§ظٹظ† طھظ‚ط¯ط³ ظˆ ط­ط±ظ…طھ ع¯ط°ط§ط±ظٹ ظ…ط­ط³ظˆط¨ ظ…ظٹ ط´ظˆط¯

ط¯ظٹظˆط§ظ† ط¯ط± ط¯ظٹ ظ¾ظˆط±ط³طھط§ظ† ط³ط§ظƒظ† ط¨ظˆط¯ظ†ط¯ ظƒظ‡ ط§ظ…ط±ظˆط²ظ‡ ظ…ط§ط²ظ†ط¯ط±ط§ظ† ظ†ط§ظ…ظٹط¯ظ‡â€…ظ…ظٹ ط´ظˆط¯. ط¹ط¯ظ… طھظ…ظƒظٹظ† ظ…ط±ط¯ظ… ظ…ط§ط²ظ†ط¯ط±ط§ظ† ط¨ظ‡ ط¢ظٹظٹظ† ط²ط±طھط´طھ ظˆ ظ…ظ‚ط§ظˆظ…طھ ط¯ط± ط¨ط±ط§ط¨ط± ط¯ظٹظ† ط¬ط¯ظٹط¯ ظ…ظˆط¬ط¨ ط´ط¯ ظƒظ‡ ط¯ظٹظˆط§ظ† ظ…ظˆط±ط¯ ظ„ط¹ظ† ظˆ ظ†ظپط±ظٹظ† ظ‚ط±ط§ط± ع¯ظٹط±ظ†ط¯. ظƒطھط§ط¨ ظˆظ†ط¯ظٹط¯ط§ط¯ ظƒظ‡ ط¯ط± ط§طµظ„طŒ ظˆظٹ ط¯ظˆâ€…ط¯ط§طھ ظ†ط§ظ… ط¯ط§ط±ط¯ ط¨ظ‡ ظ…ط¹ظ†ط§ظٹ ظ‚ط§ظ†ظˆظ† ط¶ط¯ ط¯ظٹظˆ ظˆ ظ„ط¹ظ† ظ…ط±ط¯ظ… ط§ظٹظ† ظ†ط§ط­ظٹظ‡ ط§ط³طھ. ظˆظ†ط¯ظٹط¯ط§ط¯ ظ†ط´ط§ظ†ظ‡â€…ط§ظٹ ط§ط² ظ†ظپط±طھ ط¢ظٹظٹظ† ط²ط±طھط´طھظٹ ط¨ظ‡ ظ…ط±ط¯ظ…ط§ظ† ط´ظ…ط§ظ„ ط§ط³طھ ظƒظ‡ ط¯ط¹ظˆطھط´ ط±ط§ ظ†ظ¾ط°ظٹط±ظپطھظ†ط¯ ظˆ ط¨ط§ ط¢ظ†ظƒظ‡ ط¨ط¹ط¯ظ‡ط§ ظ…ط±ط¯ظ… ط§ظٹظ† ظ†ط§ط­ظٹظ‡ ط¨ظ‡ ط¢ظٹظٹظ† ط²ط±طھط´طھ ع¯ط±ظˆظٹط¯ظ†ط¯طŒ ظ‡ظ†ظˆط² ط§ظٹظ† ط®ط·ظ‡ ط±ط§ ط¨ظ‡ ط¯ظٹظˆ ط³ظپظٹط¯ ظ…ظ†ط³ظˆط¨ ظ…ظٹ ط¯ط§ط±ظ†ط¯. ط¨ط±â€…ط§ط³ط§ط³ ط¢ظ† ظ…ظ‚ط§ظˆظ…طھطŒ ظ‡ظ†ظˆط² ط²ط±طھط´طھظٹط§ظ†طŒ ط®ط§ظ†ظ‡â€…ظ‡ط§ظٹ ط®ظˆط¯ ط±ط§ ط±ظˆ ط¨ظ‡ ط´ظ…ط§ظ„ ظ†ظ…ظٹ ط³ط§ط²ظ†ط¯ ظˆ ط¨ط± ظ…ط±ط¯ع¯ط§ظ† ط®ظˆط¯ ظ…ط±ط§ظ‚ط¨ظ†ط¯ طھط§ ط³ط± ط±ط§ ط±ظˆ ط¨ظ‡ ط³ظˆظٹ ط´ظ…ط§ظ„ ظ†ع¯ط±ط¯ط§ظ†ظ†ط¯ طھط§ ط¯ظٹظˆط§ظ† ط¨ط± ط±ظˆط­ ط§ظˆ ط³ظٹط·ط±ظ‡ ظ†ظٹط§ط¨ظ†ط¯

ط¯ظٹظˆط§ظ† ظ…ط§ط²ظ†ط¯ط±ط§ظ† ظ…ط±ط¯ظ…ط§ظ†ظٹ ظ…ط§ظ‡ط± ظˆ ط¨ط§ط³ظˆط§ط¯ ط¨ظˆط¯ظ†ط¯ ظƒظ‡ ط¯ط± ط´ط§ظ‡ظ†ط§ظ…ظ‡â€…ظٹ ظپط±ط¯ظˆط³ظٹ ط¯ط§ط±ط§ظٹ ظ†ط´ط§ظ†ظ‡â€…ظ‡ط§ظٹظٹ ظ…ظٹ ط¨ط§ط´ط¯. ط¢ظ†ظ‡ط§ ظ†ظٹط±ظˆظٹظٹ ط¯ط§ط´طھظ†ط¯ ظƒظ‡ ظ…ظٹ طھظˆط§ظ†ط³طھظ‡â€…ط§ظ†ط¯ ط¬ظ‡ط§ظ† ط±ط§ ظˆظٹط±ط§ظ† ظƒظ†ظ†ط¯ ظˆ ط¨ط± ط§ط¨ط± ظˆ ط¨ط§ط¯ ظپط±ظ…ط§ظ† ظ…ظٹ ط±ط§ظ†ط¯ظ‡â€…ط§ظ†ط¯. ط¯ظٹظˆط§ظ† ط¨ط§ ظ…ط¹ظ…ط§ط±ظٹ ظˆ ط§ط³طھظپط§ط¯ظ‡ ط§ط² ط³ظ†ع¯ ظˆ ط³ط§ط®طھ ط¯عک ظˆ ع¯ط±ظ…ط§ط¨ظ‡ ط¢ط´ظ†ط§ ط¨ظˆط¯ظ‡ ظˆ ط¨ظ‡ ط¯ط§ظ†ط´ ظ‡ظ†ط¯ط³ظ‡ ط¢ع¯ط§ظ‡ظٹ ط¯ط§ط´طھظ†ط¯

ط¨ظ‡ ط³ظ†ع¯ ظˆ ط¨ظ‡ ع¯ع† ط¯ظٹظˆطŒ ط¯ظٹظˆط§ط± ظƒط±ط¯ / ظ†ط®ط³طھ ط§ط² ط¨ط±ط´طŒ ظ‡ظ†ط¯ط³ظٹ ظƒط§ط± ظƒط±ط¯

ع†ظ€ظ€ظ€ظˆ ع¯ط±ظ…ط§ط¨ظ‡ ظˆ ظƒظ€ظ€ظ€ط§ط®â€…ظ‡ط§ظٹ ط¨ظ„ظ†ط¯ / ع†ظ€ظˆ ط§ظٹظˆط§ظ† ظƒظ‡ ط¨ط§ط´ظ€ط¯ ظ¾ظ†ط§ظ‡ ط§ط² ع¯ط²ظ†ط¯

ظ†ط§ظ…ع¯ط°ط§ط±ظٹ ط¯ظٹظˆط§ط± طھط§ظٹظٹط¯ظٹ ط¨ط± ظ…ظ‡ط§ط±طھ ط¯ظٹظˆط§ظ† ط¯ط± ط§ظٹظ† ظپظ† ط§ط³طھ. ط¨ط²ط±ع¯طھط±ظٹظ† ظ‡ظ†ط± ظˆ ط¯ط§ظ†ط´ ط¯ظٹظˆط§ظ†طŒ ط§ط®طھط±ط§ط¹ ط®ط· ظ…ظٹ ط¨ط§ط´ط¯. (24) ط¯ط± ط³ظ†ع¯â€…ظ†ط¨ط´طھظ‡â€…ظ‡ط§ظٹ ط¯ط§ط±ظٹظˆط´طŒ ط¯ظٹ ظ¾ظٹ ظ‡ظ…ط§ظ† ط®ط· ط§ط³طھ ظˆ ظˆط§عکظ‡â€…ظٹ ط¯ط¨ظٹط±طŒ ط¯ط¨ظٹط±ط³طھط§ظ†طŒ ط¯ظٹط¨ط§ع†ظ‡ ظˆ ط¯ظٹظˆط§ظ† ط§ط² ط±ظٹط´ظ‡â€…ظٹ ط¯ظٹ ظ¾ظٹ ع¯ط±ظپطھظ‡ ط´ط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ. ط¯ط± ط²ط¨ط§ظ† ط§ظˆط³طھط§ظٹظٹ ط¨ظ‡ ط®ط·طŒ ط¯ظٹط¨ط§ظٹ ع¯ظپطھظ‡â€…ط§ظ†ط¯ ظˆ ط¢ظ† ع†ظٹط²ظٹ ط§ط³طھ ظƒظ‡ ط¨ط± ط¢ظ† ط®ط· ظ†ظ‚ط´ ط´ط¯ظ‡â€…ط¨ط§ط´ط¯. ظ†ظˆط´طھظ† ط¨ط± ط§ط¨ط±ظٹط´ظ… ط¯ط± ظ¾ظٹط´ ط§ط² ط­ظƒظˆظ…طھ ظ‡ط®ط§ظ…ظ†ط´ظٹط§ظ† ظ…ط¹ظ…ظˆظ„ ط¨ظˆط¯ ظˆ ظ¾ط±ظˆط±ط´ ظƒط±ظ… ط§ط¨ط±ظٹط´ظ… ظ†ظٹط² طھظ†ظ‡ط§ ط¯ط± طھط¨ط±ط³طھط§ظ† ط±ظˆط§ط¬ ط¯ط§ط´طھ. ط¨ط²ط±ع¯ط§ظ†ظگ ط¯ظˆظ‡ط§طŒ ط®ظˆط¯ ط±ط§ ط¯ظٹظˆط³ط§ظ„ط§ط± ظ…ظٹ ظ†ط§ظ…ظٹط¯ظ†ط¯ ظˆ ط§ظ…ط±ظˆط²ظ‡ ظ†ظٹط² ع¯ط±ظˆظ‡ظٹ ط¨ط§ ظ†ط§ظ… ظ‚ط¨غŒظ„ظ‡â€…ط§غŒ ط¯ظٹظˆط³ط§ظ„ط§ط± ط¯ط± ظ…ظ†ط·ظ‚ظ‡â€…ظٹ ظ†ظˆط± ظˆ ظƒط¬ظˆط± ط²ظ†ط¯ع¯ظٹ ظ…ظٹ ظƒظ†ظ†ط¯

*- ط§غŒظ†ظگ طھغŒ ظˆظژط± ظˆظڈط±ظگ ط¯ظڈط¯ط§ط± ظ¾غŒظ†ظڈآ آ  __آ  ظ…ظڈط؛غŒ ط¯ظگط±ظˆ ط¯ظگط±ظˆ ط¨ط¯غŒظˆ ط¯غŒظ†ظڈ

ع©ظˆظ‡ طھغŒط± غŒط§ ظ‚ظ„ظ‡â€…غŒ ط§ظ„ط¨ط±ط² ط¯ط± ظˆط³ط· ط²ظ…غŒظ† ظ‚ط±ط§ط± ط¯ط§ط±ط¯ ظˆ ط¨ط± ط§غŒظ† ط¨ط§ظˆط± ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…ط§غŒطŒ ط¯غŒظˆ ط®ط¯ط§غŒ ط¬ظ‡ط§ظ† ط§ط³طھ. ط¨ط²ط±ع¯ط§ظ†غŒ ع©ظ‡ ط¯ط± ط§غŒظ† ط³ط±ط²ظ…غŒظ† ظپط±ظ…ط§ظ†ط±ظˆط§غŒغŒ ظ…غŒâ€…ع©ط±ط¯ظ†ط¯ ظˆ ط¨ظ‡ ط¹ظ„ظˆظ… ظˆ ظ‡ظ†ط± ط³غŒط·ط±ظ‡ ط¯ط§ط´طھظ†ط¯

*- ظ‡ط²ط§ط±ظگ ظˆظگغŒ ط§ظژطھط§ ظ†ظژظˆظگ ظ†ظژظ‡ ط³ظژط¯ ظˆظˆظڈآ آ  __آ  ظˆظگ ط²ظژط±طھظڈط´ظگ ع¯ظژظ¾ظگ ظˆظگ ط¨ظˆظڈطھظڈ ط³ظژط¯ ظˆظˆظڈ

*- ط§ظژظ†غŒ ع¯ظڈظ…ظڈ ع©ظˆظڈ طھظˆظڈ ع¯ظڈظ†غŒ ظ‡ظژط±ط§ط²ظڈآ آ  __آ  ط§ظژظ†غŒ ط®ظˆظڈظ…ظڈ ع©ظˆظڈ ظ¾ظگظ†ط¯ط§ط±ظ†غŒ ط¢ظˆط§ط²ظڈ

ط¯ط± ط§غŒظ† ظ†ع¯ط§ظ‡ ط§ط³طھ ع©ظ‡ ط¯غŒظˆ ط³ظ…ط¨ظ„ ظ‚ط¯ط±طھطŒ ط¢ع¯ط§ظ‡غŒ ظˆ ط±ط§ط³طھغŒâ€…ط³طھ ظˆ ط²ط±طھط´طھ ط¯ط± ط¢ظ†ط³ظˆغŒ ط§ظ†ع¯ط§ط±ظ‡â€…ظ‡ط§ ط¬ط§غŒ ظ…غŒâ€…ع¯غŒط±ط¯

*- ط²ظ†ع¯ ط¯ط§ط´طھظڈ ط¯غŒظˆ ع©ظˆظڈ ظˆظگغŒ ط¨ط²ط±ع¯ ظˆ ط´ط§ ظˆظˆظڈآ آ  __آ  ظˆظگ ط¯ظژط³ظگ ع¯ظڈط±ط² ط³ظ†ع¯ظگ ط¢ط³غŒط§ ظˆظˆظڈ

آ ط§ظگط³ظ¾غŒط¯ظگ ط¯ظگظˆ ع¯ظڈظ†غŒ ع©غŒ ظˆظگغŒ طھغŒ ط¬ظژط¯ ظˆظˆظڈآ آ  __آ  ظ¾ط§ط±غŒظ† ط¯ظژع©ط§ط´طھظگ ظپظگع© ع¯ظڈظ†غŒ ظˆظگ ظ‚ظژط¯ ظˆظˆظڈآ 

ط¯غŒظˆظگ ط³ظڈط®ظ† ظ…ظگغŒ ط¬ط§ ظ†ظژظ¾ظڈط±ط³ ط¯ط±ط§ط²ظڈآ آ  __آ  ظ‡ط± ع†غŒ ط¨ظˆظڈط§ظگظ… ظ…غŒ ط³ط®ظ†ظگ ط¢ط؛ط§ط²ظڈ.

ع¯ظˆظڈغŒظگ ع©ظژظ„ظگظ‡ ط§ظژظ…غŒ ط¯غŒظˆظگ ع©ظگظ„ط§ ظˆظˆظڈآ آ  __آ  ظˆغŒ ط®ط§ظ… ظˆظڈظ†ظگ ط®غŒظ†غŒطŒ ط®ط§ط±ظژع© ظ‚ط¨ط§ ظˆظˆظڈآ  .

ط­طھغŒ ط±ط³طھظ… ط³غŒط³طھط§ظ† ع©ظ‡ ع©ط³غŒ ط±ط§ غŒط§ط±ط§غŒ ط¨ط±ط§ط¨ط±غŒ ظˆ ط¬ظ†ع¯ط§ظˆط±غŒ ط¨ط§ ط§ظˆ ظ†غŒط³طھ ط¯ط± ط§غŒظ† ظ†ط¨ط±ط¯ ط§ظپط³ط§ظ†ظ‡â€…ط§غŒطŒ ط±ط§ظ‡ ظ¾غŒط±ظˆط²غŒ ط±ط§ ط¨ط± ط·ط±غŒظ‚ ط­غŒظ„طھ ظپط±ط§ع†ظ†ع¯ ظ…غŒâ€…ط¢ظˆط±ط¯

*- ط¯غŒظˆظگ ط®ظˆظ†ط¯ظˆظ† ط¢ظپظگطھط§ط¨ ظ¾ظژط±ظژط³ظڈآ آ  __آ  ط²ط±طھظڈط´ ط¨ظ‡ ع©غŒظ†ظ‡ ط¨ط¯ ط¨ظگظˆظگغŒ ط¯ظژظˆظگط³ظڈ

ظ…ط§ط²ظگط±ظˆظڈظ†ظگ ط¯غŒظˆ ط§ظژطھط§ ع¯ظژطھظگ ظ†ظˆظڈظ… ظ‡ظژط³ظڈآ آ  __آ  ط±ظگط³طھظگظ… ط¨ظ‡ ط­غŒظ„ظ‡ ط¯غŒظˆظگ ط¯ظژط³ظگ ط¯ظژظˆظگط³ظڈ ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…غŒ ط±ظˆط¬ط§) -ط±ظˆط¬ط§ ط³طھط§ط±ظ‡â€…غŒâ€…ط¨ط§ظ…ط¯ط§ط¯غŒâ€…ط³طھ ع©ظ‡ ط¯ط± ط´ط¨ ط¯غŒط¬ظˆط±طŒ ظ†ظˆغŒط¯ طµط¨ط­ ط±ظˆط´ظ†ط§غŒغŒ ط±ط§ ط³ط± ظ…غŒâ€…ط¯ظ‡ط¯ ظˆ ع†ط´ظ… ط§ظ†طھط¸ط§ط±ط§ظ† ط¨غŒط¯ط§ط±غŒ ط±ط§ ط¨ظ‡ ط³ط±ظˆط¯ ط­ط±ع©طھ ظˆ ظ¾ظˆغŒظ‡ ظپط±ظ…ط§ظ† ظ…غŒâ€…ط±ط§ظ†ط¯. ط±ظˆط¬ط§ ظپط±ظ…ط§ظ†ط¯ظ‡â€…غŒ ط¢ع¯ط§ظ‡غŒâ€…ظ‡ط§ط³طھ ظˆ ط®ظپطھع¯ط§ظ† ط±ط§ ط¨ظ‡ ط¨غŒط¯ط§ط±غŒ ط¯ط¹ظˆطھ ظ…غŒâ€…ع©ظ†ط¯. ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…غŒ ط±ظˆط¬ط§طŒ ط³طھط§ط±ظ‡â€…ط§غŒ ط¯ط± ظ‡غŒط¦طھ ط¢ط¯ظ…غŒâ€…ط³طھ ع©ظ‡ ط²ظ†ط¯ع¯غŒ ط±ط§ ط¯ط± ط±ط§ظ‡ ط±ظ‡ط§غŒغŒ ظ…ط±ط¯ظ… ظپط¯ط§ ع©ط±ط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ ظˆ ط¨ط§ ط­ط¶ظˆط±ط´ ط§ط² ظ‚ظ„ط¨ ط³غŒط§ظ‡غŒâ€…ظ‡ط§غŒ ط¬ظ‡ظ„ ظˆ ظپظ„ط§ع©طھطŒ ط¨ط§ ط®ط´ظ… ط³ط±ط® ط؛ط±ظˆط±ط´ ط±ظ‡ط§غŒغŒ ط±ط§ ظ†ظˆغŒط¯ ظ…غŒâ€…ط¯ظ‡ط¯. . ط±ظˆط¬ط§ ط§ظژطھط§ ط¨ظژط³ظˆظڈطھظگ ط®ط§ظ†ظگظ…ظˆظڈظ†ظگآ آ  __آ  ط§ظˆظ†ط¯ظژظ… ع©ظˆظڈ ظˆظژط´ظ†ظڈ ظˆظگ ط±ظˆط¬ظگ ظ†ظگط´ظˆظ†ظگ.

2- (

ط³طھط§ط±ظ‡â€…ظٹ ط±ظˆط¬ط§طŒ ظ†ظ…ط§ط¯ ظˆ ظ†ط´ط§ظ†ظ‡â€…ط§ظٹ ط³طھ ظƒظ‡ ظ…ط±ط¯ظ… ظ…ط§ط²ظ†ط¯ط±ط§ظ† ط¨ط± ط³طھط§ط±ظ‡â€…ظٹ ط´ط¨ط§ظ‡ظ†ع¯ ظ†ط§ظ…ظٹط¯ظ‡â€…ط§ظ†ط¯. ط§ظˆ ظ†ط´ط§ظ†ظ‡â€…ظٹ طµط¨ط­ ظˆ ط±ط§ظ‡ظ†ظ…ط§ظٹ ظƒط§ط±ظˆط§ظ†â€…ظ‡ط§ظٹ ط´ط¨â€…ظ¾ظٹظ…ط§ط³طھ. ط±ظˆط¬ ظˆ ط±ظˆع†طŒ ظˆط§عکظ‡â€…ط§ظٹ ط¨ط§ط³طھط§ظ†ظٹ ظˆ ط¨ظ‡ ظ…ط¹ظ†ط§ظٹ ط±ظˆط² ط§ط³طھ ظˆ ط±ظˆط¬ط§ طھط®ظپظٹظپ ظٹط§ظپطھظ‡â€…ظٹ ط±ظˆط¬â€…ط¢ظٹ ظ…ظٹ ط¨ط§ط´ط¯. ظˆط§عکظ‡â€…ظٹ ط¯ظٹع¯ط±ظٹ ط¯ط± ظ…ط§ط²ظ†ط¯ط±ط§ظ† ط¨ظ‡ ظ†ط§ظ… ط±ظˆط¬ظٹظ† ظˆط¬ظˆط¯ ط¯ط§ط±ط¯ ظƒظ‡ ط¯ط±ظٹع†ظ‡â€…ط§ظٹ ط§ط¨طھط¯ط§ظٹظٹ ظ…ط­ط³ظˆط¨ ظ…ظٹ ط´ظˆط¯ ظˆ ط§ط² ط¢ظ† ط±ظˆط²ظ† ط²ظ…ط§ظ† ط·ظ„ظˆط¹ طµط¨ط­ ط±ط§ ط¯ط±ظ…غŒâ€…ظٹط§ظپطھظ†ط¯ ظˆ ط¯ط± ط§طµظ„ ط±ظˆط¬â€…ط¨ظٹظ† ط¨ظˆط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ. ط¯ط± ظ…ط¹ظ†ظٹ ظ„ط؛ظˆظٹ ط±ظˆط¬ط§ ظٹط§ ط´ط¨ط§ظ‡ظ†ع¯ ط¢ظ…ط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ ظƒظ‡ ظ†ط§ظ… ط³طھط§ط±ظ‡â€…ظٹ ظƒط§ط±ظˆط§ظ†â€…ظƒظگط´ ط§ط³طھ ظˆ ظ¾ظٹط´ ط§ط² طµط¨ط­ ط·ظ„ظˆط¹ ظƒظ†ط¯ ظˆ ط¨ظ‡ ط¹ط±ط¨ظٹ (ط´ط¹ط±ظٹ) ط®ظˆط§ظ†ظ†ط¯ ظˆ ظ†ظ‚ط´ ط³طھط§ط±ظ‡ ط¨ظ‡ ط¹ظ„طھ ط§ظ‡ظ…ظٹطھ ط¢ظ†طŒ ط¯ط± ط§ظƒط«ط± ط³ظƒظ‡â€…ظ‡ط§ظٹ ط¶ط±ط¨ طھط¨ط±ط³طھط§ظ† ظ…ط´ظ‡ظˆط¯ ط§ط³طھ. ظ…ظˆظ‚ط¹ظٹطھ ط¬ط؛ط±ط§ظپظٹط§ظٹظٹ ظ…ط§ط²ظ†ط¯ط±ط§ظ†طŒ ط­ط¶ظˆط± ط¬ظ†ع¯ظ„ ظˆ ظƒظˆظ‡ظ‡ط§ظٹ ط¨ظ„ظ†ط¯ ظˆ ط§ط³ظƒط§ظ† ط±ظˆط³طھط§ط¦ظٹط§ظ† ط¯ط± ط¯ط±ظ‘ظ‡â€…ظ‡ط§طŒ ط³طھط§ط±ظ‡â€…ظٹ ط±ظˆط¬ط§ ط±ط§ ط¯ط± ظ‡ظٹط¦طھ ط±ط§ظ‡ظ†ظ…ط§ ط·ظ„ط¨ ظ…ظٹ ظƒظ†ط¯. ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…ظٹ ط±ظˆط¬ط§ ط¯ط± ظ…ط±ع¯ ظ…ط­طھظˆظ… ط´ط¨طŒ ظ†ظˆظٹط¯ط¨ط®ط´ طµط¨ط­ظگ ط¨ظٹط¯ط§ط±ظٹ ط³طھ ظˆ طھط¨ظ„ظˆط± ط§ظٹظ† ظ†ظ…ط§ط¯ ط±ط§ ط¯ط± ط§ط´ط¹ط§ط± طھط¨ط±ظٹ ظ†ظٹظ…ط§ ظ…ظٹ طھظˆط§ظ† ط¯ظٹط¯

*- ط§ظژغŒط§ط± ظ†ظژغŒط§ط± ط§ظژط±ظگ ظ…ظگ ط¯ظگظ„ظگط®ظˆظڈظ†ظگآ آ  __آ  ط´ظˆظڈغŒظگ ظ…غŒظˆظڈظ† ظ…ظگ ط±ط§ظ‡ظگ ط±ظ‡ظ†ظ…ظˆظ†ظگ

ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…غŒ ط³طھظ… ط¯ط± ظ…ط±ع¯ ظ…ط­طھظˆظ…ط´ ط±ظˆط¬ط§ ط±ط§ ظ…غŒâ€…ط²ط§غŒط¯ ظˆ ط³ظ¾غŒط¯ظ‡ ط¯ط± ظ¾غŒط´ظ‚ط±ط§ظˆظ„غŒâ€…ط§ط´طŒ ط²ظ†ط¯ع¯غŒ ط±ط§ ط¯ط± ط§ظ†ط³ط§ظ† ظ…ظ†طھط´ط± ظ…غŒâ€…ط³ط§ط²ط¯

*-

ط´ظˆظڈ ط¨ظژع©ظگطھظڈ ط±ظˆط¬ط§ ط¯غŒط§ط± ط§غŒظ†ظڈآ 

*- ظ¾ظگط±ظگط³غŒظ† ط¨ظˆط±غŒظ… ط±ظˆط¬ط§ ط§ظژغŒط§ط± ط¨ظڈظˆغŒ غŒظڈآ  آ ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡ طھظگظ„ط§ (ط®ط±ظˆط³ ط³ظپغŒط¯) - ط®ط±ظˆط³ ط¨ط§ظ„ط§ط®طµ ط®ط±ظˆط³ ط³ظپغŒط¯ ط¯ط± ط²غŒط³طھع¯ط§ظ‡ ظ…ط§ط²ظ†ط¯ط±ط§ظ† ط³ظ…ط¨ظ„ ط¢ط¨ط§ط¯ظ†غŒâ€…ط³طھ ظˆ ط­ط¶ظˆط±ط´ ط¯ط± ظ‡ط± ط®ط§ظ†ظ‡طŒ ظ†ط´ط§ظ†ظ‡â€…غŒ ط²ظ†ط¯ع¯غŒ ظˆ ظ…ظˆط¬ط¨ ط®ظˆط´ غŒظ…ظ†غŒ ط§ط³طھ. ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…غŒ ط®ط±ظˆط³ ط¯ط± ط¨ط§ظˆط± ع©ظ‡ظ†طŒ ط¯ظپط¹ ط´ط± ظˆ ط¨غŒط±ظˆظ† ط±ط§ظ†ط¯ظ† ط´غŒط·ط§ظ† ط§ط³طھ. طµط¯ط§غŒ ط±ط³ط§ ظˆ ط¨ط§ظ„ ط²ط¯ظ†ط´ ط±ط§ ظپط±ط§ط±غŒ ط¯ظ‡ظ†ط¯ظ‡â€…غŒ ظ…ظˆط¬ظˆط¯ط§طھ ظ¾ظ„غŒط¯ ط¯ط§ظ†ط³طھظ‡â€…ط§ظ†ط¯. ط¯ط± ط´ط¹ط± ظ†غŒظ…ط§طŒ ط®ط±ظˆط³ ط¨ظ‡ ظ‡غŒط¦طھ ط¢ط¯ظ…غŒâ€…ط³طھ ظˆ ط­ط±ع©طھ ط±ط§ ط¨ظ‡ طھط´ظ†ع¯ط§ظ† ط¨غŒط¯ط§ط±غŒ ظ…غŒâ€…ط¢ظ…ظˆط²ط¯ ظˆ ط®ظˆظ†ط´ ط±ط§ ظپط¯غŒظ‡â€…غŒ ط±ظˆط´ظ†غŒ ظ…غŒâ€…ع©ظ†ط¯. . طھظگظ„ط§ ط®ظˆظڈظ†ظڈطŒ طھظگظ„ط§ ط®ظˆظڈظ†ظڈ ط´ظˆظڈ ط¨ظˆظڈط±ط¯ظڈآ آ  __آ  ظˆغŒط´ط§ط± ظˆط§ط´غŒظ†طŒ ظˆغŒط´ط§ط±ظˆظ†ظگ ط®ظˆظڈ ط¨ظˆظڈط±ط¯ظڈآ 

ط¯ط± ط§ظ†ط¯ظˆظ‡ ط°ظ‡ظ† ظ†غŒظ…ط§طŒ ط¨ط§ط¯ ظˆ ط¨ط§ط±ط§ظ† ط¯غŒع¯ط± ط³ظ…ط¨ظ„ ط¨ط±ع©طھ ظˆ ط®ط¬ط³طھع¯غŒ ظ†غŒط³طھ ط¨ظ„ع©ظ‡ ط²ط§غŒظ†ط¯ظ‡â€…غŒ ظˆغŒط±ط§ظ†غŒâ€…ظ‡ط§ط³طھ. ع†ط±ط§ ع©ظ‡ ط¨ط§ط±ط§ظ† ط´ط¨ط§ظ†ظ‡طŒ ط¨ط®طھع© ظ…ظ‡غŒط¨غŒâ€…ط³طھ ع©ظ‡ ط²ظ…غŒظ† ط±ط§ ط¯ط± طھغŒط±ط¨ط§ط±ط§ظ† ط®ط´ظˆظ†طھ ط¨ط§ط± ط®ظˆغŒط´طŒ ط§ط² ط­ط¶ظˆط± ظˆ ط¨ط±ع©طھ ط¨ط§ط² ظ…غŒâ€…ط¯ط§ط±ط¯. / *- ط±ظˆط¬ط§ ظ†غŒظ…ظˆ ظˆط§ ط¯ظژع©ظگطھظڈ ط´ظˆظڈ ظˆط§ط±ظ†ظگظ‡

3-آ 

ط®ط±ظˆط³ ط§ط² ظ…طµط¯ط± ط®ط±ط¦ظˆط³ ط¨ظˆط¯ظ‡ ظƒظ‡ ط¯ط± ط§ظˆط³طھط§ ط¨ظ‡ ظ…ط¹ظ†ط§ظٹ ط®ط±ظˆط´ظٹط¯ظ† ط¢ظ…ط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ. ط¯ط± ظپط±ظ‡ظ†ع¯ ظ…ط²ط¯ظٹط³ظ†ط§طŒ ط®ط±ظˆط³ ط§ط² ظ…ط±ط؛ط§ظ† ظ…ظ‚ط¯ط³ظٹ ط³طھ ظƒظ‡ ظ…طھط¹ظ„ظ‚ ط¨ظ‡ ظپط±ط´طھظ‡â€…ظٹ ط¨ظ‡ظ…ظ† ظ…ظٹ ط¨ط§ط´ط¯. ط¯ط± طھظپط³ظٹط± ط·ط¨ط±ظٹ ط¢ظ…ط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ ظƒظ‡ ط¯ط± ط´ط¨ ظ…ط¹ط±ط§ط¬ ظ¾ظٹط§ظ…ط¨ط±طŒ ط¯ط± ط¢ط³ظ…ط§ظ† ع†ظ‡ط§ط±ظ… ظ…ط±ط؛ظٹ ط¨ط± ظ…ط«ط§ظ„ ط®ط±ظˆط³ ط¨ظˆط¯ ظƒظ‡ ظ¾ط§ظٹط´ ط¨ط± ط·ط¨ظ‚ظ‡ ظ‡ظپطھظ… ط²ظ…ظٹظ† ظˆ ط³ط±ط´ ط¨ط± ط·ط¨ظ‚ظ‡ ظ‡ظپطھظ… ط¢ط³ظ…ط§ظ† ظ‚ط±ط§ط± ط¯ط§ط´طھ. ط¬ط¨ط±ط¦ظٹظ„ ع¯ظپطھ ظƒظ‡ ط§ظٹظ† ط®ط±ظˆط³ ط³ظ¾ظٹط¯ ط§ط³طھ ظƒظ‡ ظ‡ط± ع¯ط§ظ‡ ط¯ظˆ ط¨ط§ظ„ ط®ظˆظٹط´ ط¨ط§ط² ظƒظ†ط¯ ظˆ ط¨ط§ظ†ع¯ ط²ظ†ط¯طŒ ط¬ظ…ظ„ظ‡â€…ظٹ ط®ط±ظˆط³â€…ظ‡ط§ظٹ ط²ظ…ظٹظ† ظ†ظٹط² ط¨ط§ظ†ع¯ ظƒظ†ظ†ط¯. ط¯ط± ظ…ط§ط²ظ†ط¯ط±ط§ظ†طŒ ط¨ط§ظ†ع¯ ط®ط±ظˆط³ ط±ط§ ظ†ط´ط§ظ†ظ‡â€…ظٹ ط¢ظ…ط¯ظ† ظ…ظٹظ‡ظ…ط§ظ† ظ‡ظ… ظ…ظٹ ط¯ط§ظ†ظ†ط¯ ظƒظ‡ ط§ظٹظ† ط®ظˆط¯ ظ†ظ…ط§ط¯ظٹ ط§ط² ظ…ظٹظ‡ظ…ط§ظ†â€…ظ†ظˆط§ط²ظٹ ظ…ط±ط¯ظ… ط§ظٹظ† ط¯ظٹط§ط± ظ…ظٹ ط¨ط§ط´ط¯

*- ع©ظژظ„ط§ ط¨ظگط´ع©ظگط³ظڈ ظˆظڈظ†ظگ طھغŒظ„ظگ ط§ظˆظڈ ط¨ظˆظڈط±ط¯ظڈآ آ  __آ  طھظگظ„ط§ ط®ظˆظڈظ†ظڈطŒ ع¯ظڈظ†ظگ ظ¾غŒ ط±ظگط³غŒظ† ط´ظˆظڈ ط¨ظˆظڈط±ط¯ظڈ

*- ظ†ط³ظ„ ط®ظˆط§ط¨â€…ط²ط¯ظ‡ ط¯ط± طھط­ظˆغŒظ„ ظˆ طھط­ظˆظ„ ط®ظˆط¯طŒ طھظ„ظ†ع¯ط± ظ‡ظˆط´غŒط§ط±غŒ ظ…غŒâ€…ط´ظˆط¯. ع¯ط±ظˆظ‡غŒ ط¯ط± طھظ„ط§ظ„ظˆ ط®ظˆظ†غŒظ† ط±ظˆط¬ط§ ظˆ ط¬ظ…ط§ط¹طھغŒ ط¯ط± ظپط±غŒط§ط¯ ظ‡ظˆط´غŒط§ط±ط®ظˆط§ظ‡غŒ ط®ط±ظˆط³ ط³ظ¾غŒط¯طŒ ط¨ط§ظ…ط¯ط§ط¯ ط®ط¬ط³طھظ‡ ط±ط§ ظˆط¹ط¯ظ‡ ظ…غŒâ€…ط¯ظ‡ظ†ط¯ طھط§ ط­ط±ع©طھ ط±ط§ ظ…ط¹ظ†ط§ ع©ظ†ظ†ط¯

*-

*-

طھظگظ„ط§ ط®ظˆظڈظ†ظڈطŒ ع¯ظڈظ†ظڈ ظ…ظگ طھط§ط¬ ظ…ظگ ط®ظˆظڈظ†ظڈ __آ  آ ع¯ظڈظ†غŒ طھظگظ„ط§ ط¢ط´ظˆط¨ظگ ط±ظ‡ظ†ظ…ظˆظڈظ†ظڈ.

ط±ظˆط¬ط§ ط¨غŒظ…ظˆظڈ طھظگظ„ط§ ظˆغŒط´ط§ط± ط¨ظژظˆغŒ غŒظڈآ آ 

طھظڈظ„ط§ ط®ظˆظڈظ†ظڈ ع†غŒ ط§ظژط± ظˆغŒط´ط§ط±ظ†ظژظˆظˆظ†غŒآ آ  __آ  ع†ظژظ„ظگ ظ†ظگط´ظگظ†غŒ ط³ظژط±ط§ظژظ†ط¬ظˆظڈظ…ظگ ظ†ظژط®ظˆظ†غŒآ  .ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…غŒ ط¹ط´ظ‚)- ط¹ط´ظ‚ ط¨ظ†غŒط§ط¯غŒâ€…طھط±غŒظ† ظ…ظپط§ظ‡غŒظ… ط§ط³ط§ط·غŒط±غŒ ط¨ط±ط§غŒ طھط¨غŒغŒظ† ظ‡ط³طھغŒطŒ ط³ط±ظ†ظˆط´طھ ظˆ طھظ‚ط¯غŒط± ط§ط³طھ. ظ†غŒظ…ط§ ط¯ط± ط·ط¨غŒط¹طھ ط¹ط§ط´ظ‚ ظ†ظˆط§ط² ط³ط±ط²ظ…غŒظ†â€…ط§ط´طŒ ط¯ط±ظˆظ†ظ…ط§غŒظ‡â€…غŒ ط؛ظ… ظˆ ط§ظ†ط¯ظˆظ‡ط´ ط±ط§ ط¯ط± ط¢ظˆط§ط²ظ‡ط§غŒ ط¹ط§ط´ظ‚ط§ظ†ظ‡طŒ ظ†ط¬ظˆط§ ظ…غŒâ€…ع©ظ†ط¯ ظˆ ط§ط² ط·ط±ط­ ط§ظ…غŒط§ظ„ ظˆ ط§ط­ط³ط§ط³ ط±ظ…ط§ظ†طھغŒع© ظˆ ظ„ط°طھ ط¬ظˆغŒط§ظ†ظ‡ ظ†غŒط² ط§ط¨ط§غŒغŒ ظ†ط¯ط§ط±ط¯. ظ…ط¹ط´ظˆظ‚ظ‡â€…غŒ ط¬ظˆط§ظ†غŒ ظ†غŒظ…ط§طŒ ط³ظپظˆط±ط§ط³طھ. ط§ظˆ ط¯ط± ط¬ظˆط§ظ†غŒ ط¨ظ‡ ط¯ط®طھط±غŒ ع†ط§ط¯ط±ظ†ط´غŒظ† ط¯ظ„ ط¨ط§ط®طھ. ط¯ع©طھط± ط¬ظ†طھغŒ ط¹ط·ط§غŒغŒ ظ…غŒâ€…ظ†ظˆغŒط³ط¯: ظ†غŒظ…ط§طŒ طµظپظˆط±ط§ ط±ط§ ظ‡ظ†ع¯ط§ظ… ط¢ط¨â€…طھظ†غŒ ط¯ط± ط±ظˆط¯ط®ط§ظ†ظ‡ ط¯غŒط¯ظ‡â€…ط¨ظˆط¯. ط§ط² ط§ظ„ظ‡ط§ظ… ط¨ط®ط´غŒ ط§غŒظ† ظ…ظ†ط¸ط±ظ‡â€…غŒ ط´ط§ط¹ط±ط§ظ†ظ‡ ظˆ ظ…ظ‡غŒط¬ ظˆ ط¨ط± ط§ط«ط± ط´ع©ط³طھ ظˆ ظ…ط­ط±ظˆظ…غŒطھ ط¹ط´ظ‚ ظ¾غŒط´غŒظ†طŒ ظ…ظ†ط¸ظˆظ…ظ‡â€…غŒ ط¬ط§ظˆط¯ط§ظ†غŒ ط§ظپط³ط§ظ†ظ‡ ط±ط§ ظ¾ط¯غŒط¯ ط¢ظˆط±ط¯. ظ¾ط¯ط± ظ†غŒظ…ط§ ظ…غŒظ„ ط¯ط§ط´طھ ع©ظ‡ ط§ظˆ ط¨ط§ طµظپظˆط±ط§ ط§ط²ط¯ظˆط§ط¬ ع©ظ†ط¯ ظˆظ„غŒ طµظپظˆط±ط§طŒ ظ…ط±ط؛ ط¢ط²ط§ط¯ ط¨غŒط§ط¨ط§ظ†غŒطŒ ط­ط§ط¶ط± ظ†ط´ط¯ ط¨ظ‡ ط´ظ‡ط± ط¢غŒط¯ ظˆ ط¯ط± ظ‚ظپط³ ط²ظ†ط¯ع¯ط§ظ†غŒ ط´ظ‡ط±ظ†ط´غŒظ†غŒ ط²ظ†ط¯ط§ظ†غŒ ط´ظˆط¯. ظ†ط§ع¯ط²غŒط± ط§ط² ظ‡ظ… ط¬ط¯ط§ ط´ط¯ظ†ط¯. ط§ظˆ ط±ظپطھ ظˆ ظ…ظ†ط¸ط±ظ‡â€…غŒ ط¢ط®ط±غŒظ† ط¯غŒط¯ط§ط± ظˆغŒ ع©ظ‡ ط¨ط± ط§ط³ط¨ ظ†ط´ط³طھظ‡طŒ ط¯ظˆط± ظ…غŒâ€…ط´ط¯ ظˆ ط¨ظ‡ ع¯ط±ظ…ط³غŒط± ظ…غŒâ€…ط±ظپطھطŒ ظ‡ظ…ظˆط§ط±ظ‡ ط¯ط± ط®ط§ط·ط± ظ†غŒظ…ط§ط³طھ.

ط®ط±ظˆط³ ط¯ط± ط¢ظˆط§ط² طµط¯ط§ ظˆ ط­ط±ع©طھطŒ ظ¾ط±ظˆط§ط² ط±ط§ ظ…غŒâ€…ط²ط§غŒط¯ ع©ظ‡ ط¢ط¨ط§ط¯ط§ظ†غŒطŒ ط§ط² ط¨ط³طھط± ط±ط®ظˆطھ ط¨ظ‡ ط´ط§ط¯ط§ط¨غŒ طھظ„ط§ط´ ظ…غŒط³ط± ط§ط³طھ. ط±ظˆط¬ط§ ظ…غŒط±ظ†ط¯ظ‡â€…غŒ ط´ط¨ ط§ط³طھ ظˆ ط¨غŒط¯ط§ط±ع¯ط±ظگ ط®ط±ظˆط³طŒ طھط§ ط§غŒظ† ط±ط³ط§ظ„طھ ط±ط§ ط¨ط± ط¯ظˆط´ ظ…ط±ط¯ظ…ط§ظ† ظ†ظ‡ط¯ ع©ظ‡ ط±ظˆط² ط¨غŒâ€…ط§ظ…غŒط¯طŒ طھط§ط±غŒع©غŒ غŒط§ط³ ظˆ ط§ظ†ط¯ظˆظ‡ ط§ط³طھ

4- (

*-

*-

ط¯ط§ط؛ ط¢ط´ظ†ط§غŒغŒ ظˆ ظ…ظ‡ط± ط¢ظ† ظ†ع¯ط§ظ‡طŒ ط´ظ…ط¹ ط³ظˆط²ط§ظ†ظ†ط¯ظ‡â€…غŒ ط¯ط±ظˆظ† ط´ط¯ ظˆ ط¨ط±ظ‚ ظ†ع¯ط§ظ‡ ط³ط±ط´ط§ط± ط§ط² ظ…غŒظ„ ظˆطµظ„طŒ ع©ظ‡ ط¬ظ‡ط§ظ† ط³طھظ…ع¯ط± ط¨ظ‡ ظپط±ظ…ط§ظ† ظ†غŒط³طھ ظˆ ط´غŒط¯ط§غŒغŒطŒ ط´ظˆط±غŒ ط±ظˆط´ظ† ط§ط³طھ ع©ظ‡ ط¯ط± ظ…ط±ع¯ ظ‡ظ…طŒ ط®ط§ع© ط±ط§ ط¨ظ‡ ط¢طھط´ ظ…غŒâ€…ع©ط´ط¯

*- ط³ظژظپظˆط±ط§ ! ط§ظˆظڈظ†ط¯ظژظ… ع©ظˆظڈطھظˆظڈ ط±ظگ ظˆغŒظ…ظگ ط®ظˆظڈآ آ  __آ  ط§ظژغŒ ط²ظگظ†ظگظ‡ ظˆظڈظ…ظگطŒ ع†ظگط´ ع†ظگط´ظگ ع¯غŒط±ظ†ظگ ط³ظˆظڈ

ط¹ط§ط´ظ‚ط§ظ†ظ‡â€…ظ‡ط§غŒ ظ†غŒظ…ط§ ظپط±ط§ظˆط§ظ† ط§ط³طھ ظˆ ط§غŒظ† ظ†ع¯ط§ظ‡ ط¯ط± ط°ط§طھ ط´ط¹ط± طھط¨ط±غŒâ€…ط³طھ. ط¯ط± ط¨ط®ط´ ظ…ظˆط³غŒظ‚ط§غŒغŒ ظ…ط§ط²ظ†ط¯ط±ط§ظ†طŒ ط´ط¹ط± ط¹ط§ط´ظ‚ط§ظ†ظ‡ ط¨ظ†â€…ظ…ط§غŒظ‡â€…غŒ ظ†ط¬ظˆط§غŒ ظ…ط±ط¯ط§ظ† ظˆ ط²ظ†ط§ظ†ظگ طھظ† ط®ط³طھظ‡ ط§ط³طھ. ط¯ط± ظ…ظ†ط¸ظˆظ…ظ‡â€…غŒ ط·ط§ظ„ط¨ط§طŒ ط²ظ‡ط±ظ‡طŒ ط¯ط± ط§ظ…غŒط±غŒطŒع¯ظˆظ‡ط± ظˆ ط¯ط± ظ‚طµظ‡â€…غŒ ظ†ط¬ظ…ط§طŒ ط±ط¹ظ†ط§غŒ ط¬ط§ظ† ظ…غŒâ€…ط®ط±ط§ظ…ظ†ط¯ ظˆ ط¯ط± ط§ظ†ط¨ظˆظ‡ ط¯ط±ط®طھط§ظ† ظ…ظ‡ ط²ط¯ظ‡ ط±ظˆغŒط§ ظ…غŒâ€…ط´ظˆظ†ط¯. ظ†غŒظ…ط§ ظˆط§ط±ط« ط§غŒظ† ط¹ط´ظ‚ ط§ط³طھ

*-

5- (

*-

*-

ط²ظ†ط¯ظ‡ غŒط§ط¯ ط³غŒط§ظˆط´ ع©ط³ط±ط§غŒ ط¯ط± ط²ظ…ط³طھط§ظ† ظ¾ظ†ط¬ط§ظ‡â€…ظˆâ€…ظ†ظ‡ ظ…غŒâ€…ظ†ظˆغŒط³ط¯: ط¯ط± ظ…ط¬ظ…ظˆط¹ظ‡â€…غŒ ط´ط¹ط±ظ‡ط§غŒ ظ…ظ†طھط´ط± ط´ط¯ظ‡â€…غŒ ظپط§ط±ط³غŒ ظ†غŒظ…ط§طŒ ظˆط§عکظ‡â€…غŒ ط´ط¨ 323 ط¨ط§ط± ط¨ع©ط§ط± ع¯ط±ظپطھظ‡ ط´ط¯ظ‡ ظˆ ظ‡غŒع† ع©ظ„ظ…ظ‡â€…غŒ ظ…ط´ط®طµ ط¯غŒع¯ط±غŒ ط¯ط± ط³ط±ط§ط³ط± ط§ط´ط¹ط§ط±ط´ ط¨ط¯ط§ظ† ط¨ط±طھط±غŒ ظ†ط¯ط§ط±ط¯ ظˆ ط±ظˆط² ظˆ طµط¨ط­ ظˆ ط³ظ¾غŒط¯طŒ ع©ظ…طھط±غŒظ† ظ„ط؛ط§طھغŒ ظ‡ط³طھظ†ط¯ ع©ظ‡ ظ†غŒظ…ط§ ط¨ط¯ط§ظ† ط¹ظ†ط§غŒطھ ع©ط±ط¯ظ‡طŒ ع†ظ‡ ط´ط¨ ظ…ط­غŒط· ط§ظˆط³طھ. ط¨ط±ط§ط³ط§ط³ ط§غŒظ† ظˆط§عکظ‡ ط´ظ…ط§ط±غŒطŒ ع¯ظپطھظ†غŒâ€…ط³طھ ع©ظ‡ ط§ط² ظ…ط¬ظ…ظˆط¹ 456 ط¯ظˆط¨غŒطھغŒ ع©طھط§ط¨ ط±ظˆط¬ط§طŒ ط¯ط± 62 ط¯ظˆط¨غŒطھغŒ ظˆط§عکظ‡â€…غŒ ط´ط¨ ط¨ع©ط§ط± ط±ظپطھظ‡â€…ط§ط³طھ ظˆ طھظ†ظ‡ط§ ط¯ط± 24 ط¯ظˆط¨غŒطھغŒ ط§ط² ظˆط§عکظ‡â€…غŒ ط±ظˆط² ط§ط³طھظپط§ط¯ظ‡ ط´ط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ. ط´ط¨ ط¯ط± ظ‡ظ…ط¢ط؛ظˆط´غŒ ط؛ظ…طŒ ظ†ظˆط§غŒ ظˆغŒط±ط§ظ†ع¯غŒ ط¯ط§ط±ط¯ ظˆ ظ†غŒط§ط² ط¨ظ‡ ط±ظ‡ط§غŒغŒ ط¯ط± ظ‚ط§ظ…ظˆط³ ظ†غŒظ…ط§ط³طھ ع©ظ‡ ط¯ط§ط±ظˆغŒ ط´ظپط§ط¨ط®ط´ ط³ظ„ط§ظ…طھ ط¬ط§ظ…ط¹ظ‡ ط±ط§ ظ…غŒâ€…ط¬ظˆغŒط¯ ظˆ ط±ط§ظ‡ ط±ط§طŒ ع©ظ‡ ط¹ط§ط¨ط± ط¯ط± ط­ط±ع©طھ ط¨ظ‡ ط±ظˆط² ظ…غŒâ€…ظ¾غŒظˆظ†ط¯ط¯

*-

ظ…ظگ ظ…ط§ظ‡ ط¯ظژع©ظگطھظڈ ظ…ظگ غŒط§ط± ظ…ظگ طµظپظˆط±ط§آ 

ط²غŒع© ط²ط§ ط¨غŒظ…ظˆظڈ ع©ظˆظڈ ع†ظژع© ظ†ظژط¯ظگ طھظژظ„غŒ ط±ظگآ آ  __آ  ط³ظژط¨ظˆط±ط§ ط¨غŒظ…ظˆظڈ ع©ظˆظڈ ط¯ظˆظڈط³ ظ†ط§ط±ظڈ ظˆظ„غŒ ط±ظگ.

ط¬ظˆظڈظ…ظگظ‡ ط¨ظگطµظژط­ط±ط§ط§ظڈطŒ ط¯غŒظ…ظڈ ط¯ظگظ„ ط¨ظ‡ ط¯ظڈط±غŒظˆظڈآ آ  __آ  ط´ظگ ظ‡ظژط³ظگع©ط§ ظ¾غŒظ„ ع©ظگطھظگظ…ظڈ ع©ظڈظ…ظڈ ط§ظˆظڈ.

غŒط§ط± ع©ظˆظڈ ط¯ط§ط±ظ…ظڈ ظ…ط§ظ†ظژع©ظگ ط´ظˆظڈ ط®ظڈط¬غŒط±ظگ / *- غŒط§ط±ظگ ع¯ظژظ¾ظڈ غŒط§ط±ظگ ع©ظگظ†ط§ط± ط®ظڈط¬غŒط±ظگ / *- ع©غŒط¬ط§ طھظگ ط®ظˆط§ط±ظژع© ع¯ظگط±ط¯ظگ ط±ظˆغŒ ط¯ط§ ظ…ظڈظ† / *- ع©غŒط¬ط§طŒ ع©غŒط¬ط§طŒ طھظگ ظ…ظژط³ظگ ع†ظگط´ظگ ط¯ط§ ظ…ظڈظ†آ 

(ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…غŒ ط´ط¨) - ط¬ظ‡ط§ظ† طھط§ط±غŒع©طŒ ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…ط§غŒ ظ…ط®ظˆظپ ط§ط³طھ ع©ظ‡ ظ†ظˆط¹غŒ ط­ط¨ط³غŒظ‡ طھظ„ظ‚غŒ ظ…غŒâ€…ط´ظˆط¯. ظ†غŒظ…ط§ ط´ط¨ ط±ط§ ط¨ط§ ظ†ع¯ط§ظ‡ ظ…ط±ط¯ظ… ع¯ط±ط§غŒط§ظ†ظ‡â€…ط§ط´ طھظپط³غŒط± ظˆ ط¸ظ„ظ…طھ ط±ط§ ط¨ط§ ط¸ظ„ظ… ظ…طھط±ط§ط¯ظپ ظ…غŒâ€…ظ†ظ…ط§غŒط¯. ط¨ط®طھع©غŒ ع©ظ‡ ط¬ظ‡ط§ظ† ط±ط§ ظ…غŒâ€…ظ…غŒط±ط§ظ†ط¯ طھط§ ط²ط®ظ… ظپظ‚ط± ظˆ ظپط±ط§ط؛ ط±ط§ ط§ط² ظپظˆط±ط§ظ† ط¨ط§ط² ط¯ط§ط±ط¯.

ط´ظˆظڈغŒ ظ…غŒظˆظڈظ† ط±ظˆط²ظگ ع¯ظگط±ظˆ ط¨ظژط§غŒطھظڈآ 

ظ†ط§ط¯ظˆظڈظ† ظ†غŒظ…ط§ ! طھظڈظ†ظگ ط´ظˆظڈ ظ…ظگظ†ط²ظگظ„ ظ…ط±ع¯ظڈآ آ  __آ  ط´ظˆظڈغŒظگ ط§ط¨ط±طŒ ظˆط§ط±ظگط´ ظ‡ظژط³ظڈ ظˆ طھظگع¯ظژط±ع¯ظڈ.

ط´ظˆظڈ ط¨ظˆظڈ ظ†ظژط´ظˆظڈ طŒ ط؛ظ… ط¨ظˆظڈ ط¯ظژظˆط§ط´ ظ…ظڈظ†ظگ ظˆظژط±آ آ  __آ  ظ¾غŒطھ ع©ظڈظ„ظگظ‡ ط¬ط§ظ† ط¨ظگط±ظˆظڈ ظ…ظگ ظˆظژط± ط¨ظژط§غŒط± ظ¾ظژط±

*- ط¨ظژط¯غŒظ…ظڈ ط´ظˆظڈ ط§ظگطھغŒ ع©ظˆ ط§ظˆط³ظگ ع¯ظˆظڈط،ظڈ ط¨ظژط¯غŒظ…ظڈ ط±ظˆط¬ ط§ظگطھغŒ ع©ظˆظڈ ط´ظˆظ…ظ„ظگظ‡ ط³ظˆظڈط،ظڈ

*-

*-

ط´ظˆظڈ ط¨ظژع©ظگطھظڈ ط¯ط§ط±ظˆ ط¨غŒط§ط± ظ†غŒظ†ظڈآ 

ط´ظˆظڈ ط¨ظˆط±ط¯ظڈ ظ…ظڈظ† ع¯ظˆط´ ع¯غŒط±ظ…ظڈ ع©ط§ط±ظˆظˆظ†ظڈآ آ  __آ  ط§ظˆظ†ط¯ط§ ع©ظˆظڈ ظ…ظڈظ† ظˆظڈظ†ظگ ط¨ظژع©ظˆظڈط´طھظڈظ…ظڈ ط³ط§ط±ظگظˆظˆظ†ظڈ

6- (ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…غŒ ظپظ‚ط±) - طھط±ط§عکط¯غŒ ظپظ‚ط± ط¯ط± ط¬ظ‡ط§ظ† ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡طŒ ظ†ط¬ط§طھ ظ…ط±ط¯ظ…ط§ظ† ط§ط² ع†ظ†ع¯ ط³ط±ظ†ظˆط´طھ ظ†ط§ط¨ط³ط§ظ…ط§ظ† ط§ط³طھ ظˆ ط¹ط´ظ‚ ط¨ظ‡ ط­ظ‚غŒظ‚طھطŒ ط¯ط§ظ†ط§غŒغŒ ظˆ ط¹ط¯ط§ظ„طھ ط¯ط± ط¬ط§ظ† ظ†غŒظ…ط§ ظ„ط¨ط±غŒط² ط§ط³طھ. ط¯ط± ط¬ط§ظ…ط¹ظ‡â€…غŒ ط±ظˆط³طھط§غŒغŒطŒ ظ¾ط§ط¯ط´ط§ظ‡ ط³طھظ…ع¯ط±غŒطŒ ط§ط±ط¨ط§ط¨ ط§ط³طھ ع©ظ‡ ط¨ط§ ظ†ظˆط´غŒط¯ظ† ط®ظˆظ† ظ…ط±ط¯ظ…ط§ظ†طŒ طھظ„ط®ع©ط§ظ…غŒ ط±ط§ ط¯ط± ع©ظˆع†ظ‡â€…ظ¾ط³â€…ع©ظˆع†ظ‡â€…غŒ ط²ظ†ط¯ع¯غŒ ظ…ظ†طھط´ط± ظ…غŒâ€…ع©ظ†ط¯. ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…غŒ ظپظ‚ط±طŒ ط¹غŒظ†غŒâ€…طھط±غŒظ† ظˆ ظ…ع©ط±ط±طھط±غŒظ† ظˆط±ط¯ ط¬ط§ظˆط¯ط§ظ†ظ‡â€…غŒ ط§ظ‡ط±غŒظ…ظ† ط´ط¨ ط³طھظ… ط§ط³طھ. ط¨غŒظ…ظˆظڈظ…ظگ ط¯ظگظ‡ طŒ ط¨ظژط¯غŒظ…ظڈ ط¯ظگظ‡ظگ ط®ط±ط§ط¨ظڈآ آ  __آ  ط²ظگ ط®ظˆظ†ظگ ط®ظ„ظ‚ ظ…ظژط³ظگ ع†ظگط´ظگ ط§ط±ط¨ط§ط¨ظڈ

ط§ط±ط¨ط§ط¨ ع¯ظڈظ†ظڈ ع©ظˆظڈ ط¯ط± ط¢ط²ط§ط± ظ…ظڈعکط¯ظڈ

*- ط§ط±ط¨ط§ط¨ ع¯ظڈظ†ظڈ ع¯ظژظ†ظگظ…ظگ ع©ظگظ¾ط§ ط±ظگ ط§غŒط´ظ…ظڈآ  . ظˆظگ ع†ظگط´ ط¯ظژظˆظگط³ظڈ طŒ ظˆظگ طھظ† ط¨ط§ظپظڈطھظڈ طŒ ظˆظگ ع¯ظˆط´ ط؛ظˆظ„ظڈآ آ  __آ  ط®ظˆظ†ظ‡ ط¨ظژظ…ظˆظڈظ†ظگط³ظڈ طŒ ظˆظڈظ†ظگ ط®ظˆظ†ظ‡ ظˆظڈظ†ظگ ع©ظˆظ„ظڈ.

ظ†غŒظ…ط§ ط¨ط§ ظ†ع¯ط§ظ‡غŒ ط¯ظ‚غŒظ‚ ظˆ ط¸ط±غŒظپطŒ ط§ط±ط¨ط§ط¨ ط±ط§ ط¨ظ‡ ط­ظ„ط²ظˆظ† ط¨ط±ع©طھ ط³ظˆط² طھط´ط¨غŒظ‡ ظ…غŒâ€…ع©ظ†ط¯

*- ط¨ط§ط؛ظگ طھط§ط±ظˆظ†ظگ طŒ ط§ط± ط¯غŒط±ع¯ط§ ط§غŒظ†ظڈ طŒ ط²ظژظ†ظگ ظˆظˆظ„ظڈآ آ  __آ  ط±ط§ط¨ ط±ظڈ ظ‡ط§ط±ظگط´غŒظ† طŒ ط§ظگط±ط¨ط§ط¨ظگ ط¯ظ‡ظگ ط¬ظˆط± ع†غŒ ط´ظ†ع¯ظˆظ„ظڈ

ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…غŒ ظپظ‚ط±طŒ ظ…ط±ع¯ ط¢ط³ط§غŒط´ ظˆ ط§غŒظ…ط§ظ† ط±ط§ ط¯ط± ط³ظ†ع¯ظگ ع¯ط±ظ…ظگ ط¨غŒظ‡ظˆط¯ع¯غŒ ظˆ ظ†ظˆظ…غŒط¯غŒطŒ ظ†ط§ظ„ظ‡ ظ…غŒâ€…ع©ظ†ط¯ ظˆ ظ‡ط± ط­ط±ع©طھغŒ ط±ط§ ط¨ط±ط§غŒ ط¯ط±غŒظˆط²ع¯غŒ ظ„ظ‚ظ…ظ‡â€…غŒ ظ†ط§ظ†غŒ ظˆ غŒط§ ط¹طµغŒط§ظ† ط¯ط± ط¨ط±ط§ط¨ط± ظ‡ط± ع†ظ‡ ظ‡ط³طھ ط±ط§ طھظˆط¬غŒظ‡ ظ…غŒâ€…ع©ظ†ط¯ ظˆ ع†ظ‡ ط¨ط§ع© ع©ظ‡ ط¯ط؛ط¯ط؛ظ‡â€…غŒ ط§ط² ط¯ط³طھ ط¯ط§ط¯ظ† ع†غŒط²غŒ ظ†غŒط³طھ ع©ظ‡ ظ†غŒط³طھ

*-

ط¯ط§ط±ظگ ط¨ظڈظ†ظگ ع©ظ‡ ط¨ظژط²ظˆظڈغŒغŒ طŒ غŒع©ظˆظژط± ظ†غŒط´ط¯ظگظ‡آ  __آ  آ ط§ظژظ„ظژظ‡ ع©ظ‡ ظˆغŒ ط³غŒ ظˆظژط± طŒ ع©ظژط±ظگ ط³ظژط± ظ†غŒط´ط¯ظگظ‡

ط§ط¨ط±ظگ ظ†ظژظˆط§ط± ط¯ط´طھظگ ط¨ط±ط§ط¨ط± ظ†غŒط´ط¯ظگظ‡آ آ  __آ  ظپظ‚غŒط± ط¢ط¯ظگظ… ط¬ظ‡ظ†ظ… ط¯ط± ظ†غŒط´ط¯ظگظ‡

*-

ط¯ط±غŒظˆ ع©ظ‡ ط§ظˆظڈ ظ†ط§ط±ظ†ظڈ طŒ ظˆغŒ طھغŒظپظˆظڈظ† ظ†ط§ط±ظ†ظڈ ط¢ط¯ظژظ… ع©ظ‡ ظˆظگط´ظ†ط§ ط¯ظژط±ظگ ط§غŒظ…ظˆظ† ظ†ط§ط±ظ†ظڈ

7- (

*-

ط³طھظ… ظˆ ظپظ‚ط± ظ†ط§ط´غŒ ط§ط² ط¢ظ†طŒ ظ…غŒط±ظ†ط¯ظ‡â€…غŒ ط¢ط¨ط§ط¯غŒ ظˆ ط¢ط¨ط§ط¯ط§ظ†غŒ ط§ط³طھ ظˆ ظ…ط§ط²ط±ط§ط± ط¯ط± ط¨ظ„ظ†ط¯ط§غŒ ط§ظ„ط¨ط±ط²طŒ ط¨ط§ ط¯ظˆ ط¨ط§ظ„ ط¨ط®ط´ظ†ط¯ظ‡طŒ ع†ط´ظ…ظ‡ ط³ط§ط±ط§ظ† ط±ط§ ط±ظˆط§ظ† ظ…غŒâ€…ط³ط§ط²ط¯ ظˆ ط®ظˆط±ط´غŒط¯ ط±ط§ ط¨ط±ع©طھ ط³ط§ط² ظ…غŒâ€…ع©ظ†ط¯

*-

ط±ظˆط¬ط§ ط¨ط¯غŒظ„ ط¯ط؛ط¯ط؛ظ‡â€…ظ‡ط§غŒ ظ†غŒظ…ط§ط³طھ. ط³ظژط­ظژط±ط³ط§ط²غŒ ع©ظ‡ ظ†ط³ظ„ ط§ظ†ط¯غŒط´ظ…ظ†ط¯ ظˆ ظ…ط³ط¦ظˆظ„ ط§غŒظ† ط³ط±ط²ظ…غŒظ† ع©ظ‡ظ† ط±ط§ ط¨ظ‡ ط¨غŒط¯ط§ط±غŒ ظ…غŒâ€…ط®ظˆط§ظ†ط¯ طھط§ ظ‡ظ…ط¢ظˆط§ ط¨ط§ ط¯ط؛ط¯ط؛ظ‡â€…ظ‡ط§غŒ ط´ط§ط¹ط±طŒ ظپط±ط¯ط§ ط±ط§ ظپطھط­ ع©ظ†غŒظ…

*********

ط²ظژظ…غŒ ع©ظ‡ ظ‡غŒع† ع†غŒ ظ†ط§ط±ظ†ظڈ طŒ ط³ط§ظ…ظˆظڈظ† ظ†ط§ط±ظ†ظڈآ آ  __آ  ط¨ط§ط؛ ع©ظ‡ ط«ظ…ط± ظ†ط§ط±ظ†ظڈ طŒ ط¨ط§ط؛ط¨ظˆظ† ظ†ط§ط±ظ†ظڈآ 

ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…غŒ ط¨ط±ع©طھ - ظ…ط§ط²ظگط±ط§ط±) - ظ…ط§ط²ط±ط§ط± ط¨ظ‡ طھط¹ط¨غŒط± ظ†غŒظ…ط§طŒ ظپط±ط´طھظ‡â€…غŒ ظ†ع¯ظ‡ط¨ط§ظ† ط§ط³طھ. ط±ط§ظ‡ ظ…ط§ظ‡â€…ط§غŒط²ط¯ ظˆ ظ…ع©ط§ظ†â€…ظ‡ط§غŒ ظ¾ط±â€…ط¨ط±ع©طھ ط±ط§ ط´ط§ظ…ظ„ ظ…غŒâ€…ط´ظˆط¯. ع©ط´طھط²ط§ط±ط§ظ†غŒ ع©ظ‡ ط¯ط± ظ…ع©ط§ظ† ط¢ظپطھط§ط¨â€…ع¯غŒط± (طھط§ط¨ط±) ظˆ ط®ط´ع© ظˆط§ظ‚ط¹ ط´ط¯ظ‡ ظˆ ط¨ط±ط§غŒ ع©ط´طھ ع¯ظ†ط¯ظ… ط³ط²ط§ظˆط§ط± ط§ط³طھ. ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…غŒ ظ…ط§ط²ط±ط§ط±طŒ ط¯ط´ظ…ظ† ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…غŒ ظپظ‚ط± ط§ط³طھ. ظپط±ط´طھظ‡â€…ط§غŒ ع©ظ‡ ط²ظ…غŒظ† ط±ط§ ط§ط² ط¢ظپطھ ظ…طµظˆظ† ظ…غŒâ€…ط¯ط§ط±ط¯ ظˆ ط¨ط®ط´ظ†ط¯ظ‡ ط§ط³طھ.ع¯ظژظ†ظگظ… ط¨ط®ظˆط±ط¯ظگظ† ط´ظگ ظˆظڈظ†ظگ ط³ظگط±ظگط´طھظŒ ط´غŒط·ظˆظ† ط§ظˆظڈظ†ظگ ع©ظˆ ظ…ط±ط¯ظگظ…ظگ ظˆظگط´ظ†ط§ ط¨ظگط´طھظڈ. ط¨ظژط®ظˆظڈط´طھظگ ع¯ظژظ†ظڈظ… ظˆغŒ ظ…ط§ط²ظگط±ط§ط±ظگ ع©ظˆط±ظ†ظڈ ط¨ظژظ…ظگط±ط¯ظگ طھظ† ظˆغŒ ظ‡ظژط³ظگع©ط§ ط±ظگ ع©ظˆط±ظ†ظڈ. آ 

غŒط§ط¯ط¯ط§ط´طھ ظ‡ط§

1-ط§ط´ط§ط±ظ‡ ط¨ظ‡ ظ…ظ‚ط¯ظ…ظ‡â€…غŒ ظ†غŒظ…ط§: ظ…ظٹ ط§طھط§ ع¯ظ¾(ظٹظƒ ط­ط±ظپ ظ…ظ†)طŒ ط±ظˆط¬ط§طŒ ظ…ظ‚ط¯ظ…ظ‡طŒ طµ 16)

2-ظ†ط§ظ…ظ‡â€…ظ‡ط§غŒ ظ†غŒظ…ط§طŒ ط¯ظˆط³طھ ظ…ظ‡ط±ط¨ط§ظ† ظ‚ط¯ط³طŒ 27 ط­ظ…ظ„(ظپط±ظˆط±ط¯ظٹظ†)1301طŒ طµ 45

3-ظ†ط§ظ…ظ‡â€…ظ‡ط§غŒ ظ†غŒظ…ط§طŒ ط¨ط±ط§ط¯ط± ط¹ط²غŒط² ظ…ظ†طŒ 15ط¯ظ„ظˆ1301-4ظپظˆط±ظٹظ‡1923طŒ طµ 53

4-ظ†ط§ظ…ظ‡â€…ظ‡ط§غŒ ظ†غŒظ…ط§طŒ ط±ظپغŒظ‚ظ… ظٹط­ظٹظٹ ط±ظٹط­ط§ظ†طŒ غŒظˆط´طŒ 15ط´ظ‡ط±ظٹظˆط±1305طŒ طµ 198

5-ظ†ط§ظ…ظ‡â€…ظ‡ط§غŒâ€…ظ†غŒظ…ط§طŒ ط¯ظˆط³طھ ظ…ظ†طŒ ط¨ط§ط±ظپط±ظˆط´طŒ 20ط¯ظٹ1307طŒ طµ 267

6-ظ†ط§ظ…ظ‡â€…ظ‡ط§غŒâ€…ظ†غŒظ…ط§طŒ ظ†ط§طھظ„ ط¹ط²غŒط²طŒ ط¨ط§ط±ظپط±ظˆط´طŒ 22ط¯ظٹ1307طŒ طµ 274

7-ظ†ط§ظ…ظ‡â€…ظ‡ط§غŒ ظ†غŒظ…ط§طŒ ط¨ظ‡ ظ…طھظƒط§ظ†طŒ ظ†ظ…ط§ظٹظ†ط¯ظ‡â€…ظٹ ظ…ط¹ط§ط±ظپ ط¢ظ…ظ„طŒ ط¨ط§ط±ظپط±ظˆط´طŒ ط´ط¨2 ط§ط³ظپظ†ط¯ 1307

8-ط±ظˆط²ظ†ط§ظ…ظ‡ ط§ط·ظ„ط§ط¹ط§طھ(ظˆغŒعکظ‡ ط§ط¯ط¨غŒط§طھ ظˆ ظ‡ظ†ط±طŒع¯ظ„ع†ط±ط®)طŒ ط´ظ…ط§ط±ظ‡3طŒ ط§ع©ط¨ط± ط§ع©ط³غŒط±طŒ طµ 11

9-ظ…ط¬ظ…ظˆط¹ظ‡ ط§ط´ط¹ط§ط± ظ†غŒظ…ط§طŒ ط´ط¹ط± ط®ظˆط´ظٹ ظ…ظ†طŒ طµ160

10-ظ†ط§ظ…ظ‡â€…ظ‡ط§غŒ ظ†غŒظ…ط§طŒ ظ†ط§طھظ„ ط¹ط²غŒط² ظ…ظ†طŒ 1310طŒ طµ 442

11-ظ…ظٹ ط§طھط§ ع¯ظ¾(ظٹظƒ ط­ط±ظپ ظ…ظ†)طŒ ط±ظˆط¬ط§طŒ ظ…ظ‚ط¯ظ…ظ‡طŒ طµ 16

12- طھط°ع©ط±ظ‡ ط¬ط؛ط±ط§ظپغŒط§غŒ طھط§ط±غŒط®غŒ ط§غŒط±ط§ظ†طŒ ط¨ط§ط±طھظˆظ„ط¯طŒ طµ 320

13-ظ…ظ‚ط¯ظ…ط© ظپظ‚ظ‡ ط§ظ„ظ„ط؛ط© ط§غŒط±ط§ظ†غŒطŒ ط§ظˆط±ط§ظ†ط³ع©غŒ

14-ط³ظپط±ظ†ط§ظ…ظ‡ ظ¾غŒطھط±ظˆ ط¯ظ„ط§ظˆط§ظ„ظ‡ – طµطµ 275 / 276

15-طھط§ط±غŒط® ظ…ط§ط¯طŒآ ط¯غŒط§ع©ظˆظ†ظˆظپطŒ ع©ط±غŒظ… ع©ط´ط§ظˆط±ط²طŒ طµ 90

16-ط³ط¨ع© ط´ظ†ط§ط³غŒطŒ ظ…ظ„ع© ط§ظ„ط´ط¹ط±ط§ ط¨ظ‡ط§ط±طŒ ط¬ 3طŒ طµ 50

17-ظ…ظٹ ط§طھط§ ع¯ظ¾(ظٹظƒ ط­ط±ظپ ظ…ظ†)طŒ ط±ظˆط¬ط§طŒ ظ…ظ‚ط¯ظ…ظ‡طŒ طµ 16

18-ظ†ط§ظ…ظ‡â€…ظ‡ط§غŒ ظ†غŒظ…ط§طŒ ظ…ط§ط¯ط± ط¹ط²غŒط²ظ…طŒ ط§ط² غŒظˆط´ ط¨ظ‡ طھظ‡ط±ط§ظ†طŒ 4 ط§ط³ط¯ 1300طŒ طµ 19

19-ط¯ظˆ ط³ظپط±ظ†ط§ظ…ظ‡ ط§ط² ظ†غŒظ…ط§ غŒظˆط´غŒط¬طŒ طµ 16

20-ظ…ظٹ ط§طھط§ ع¯ظ¾(ظٹظƒ ط­ط±ظپ ظ…ظ†)طŒ ط±ظˆط¬ط§طŒ ظ…ظ‚ط¯ظ…ظ‡طŒ طµ 16

21-ظ…ظٹ ط§طھط§ ع¯ظ¾(ظٹظƒ ط­ط±ظپ ظ…ظ†)طŒ ط±ظˆط¬ط§طŒ ظ…ظ‚ط¯ظ…ظ‡طŒ طµ 16

22-ط¯ظٹظ† ط§ظٹط±ط§ظ†ظٹ ط¨ط± ظ¾ط§ظٹظ‡ ظ…طھظ† ظ‡ط§ظٹ ظ…ط¹طھط¨ط± ط§ظٹط±ط§ظ†ظٹطŒ ط§ظ…غŒظ„ ط¨ظ†ظˆظ†غŒط³طھطŒ طµ 95

23-ط³ظ‡ظ… ط§ظٹط±ط§ظ†ظٹط§ظ† ط¯ط± ظ¾ظٹط¯ط§ظٹط´ ظˆ ط¢ظپط±ظٹظ†ط´ ط®ط· ط¯ط± ط¬ظ‡ط§ظ†طŒ طµ 444

24-ط³ظ‡ظ… ط§ظٹط±ط§ظ†ظٹط§ظ† ط¯ط± ظ¾ظٹط¯ط§ظٹط´ ظˆ ط¢ظپط±ظٹظ†ط´ ط®ط· ط¯ط± ط¬ظ‡ط§ظ†طŒ طµ 478

25-ع©ظ„غŒظ‡ غŒ ط§ط´ط¹ط§ط± ط§ط² ع©طھط§ط¨ ط±ظˆط¬ط§ (ط§ط´ط¹ط§ط± طھط¨ط±ظٹ ظ†ظٹظ…ط§ ظٹظˆط´ظٹط¬)طŒ ظ…ط­ظ…ط¯ ط¹ط¸غŒظ…غŒ

ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€ظ€

ظ…ظ†ط§ط¨ط¹:

1-ط§ع©ط³غŒط±طŒ ط§ع©ط¨ط±طŒ 1365طŒ ظ†غŒظ…ط§ ط¯ط± ط¢ط³طھط§ط±ط§طŒ ط±ظˆط²ظ†ط§ظ…ظ‡ ط§ط·ظ„ط§ط¹ط§طھ (ظˆغŒعکظ‡ ط§ط¯ط¨غŒط§طھ ظˆ ظ‡ظ†ط±طŒع¯ظ„ع†ط±ط®)طŒ ط´ظ…ط§ط±ظ‡3طŒ طµ11طŒ

2-ط¨ظ†ظˆظ†ظٹط³طھطŒ ط§ظ…ظٹظ„طŒ 1377طŒ ط¯ظٹظ† ط§ظٹط±ط§ظ†ظٹ ط¨ط± ظ¾ط§ظٹظ‡ ظ…طھظ†â€…ظ‡ط§ظٹ ظ…ط¹طھط¨ط± ط§ظٹط±ط§ظ†ظٹطŒ طھط±ط¬ظ…ظ‡ ط¨ظ‡ظ…ظ† ط³ط±ظƒط§ط±ط§طھظٹطŒ ع†ط§ظ¾ ط³ظˆظ…طŒ طھظ‡ط±ط§ظ†طŒ ظ†ط´ط± ظ‚ط·ط±ظ‡

3-ط­طµظˆط±ظٹطŒ ط¹ظ„ظٹطŒ 1378طŒ ط³ظٹط§ظˆط´ط§ظ†طŒ ع†ط§ظ¾ ط§ظˆظ„طŒ طھظ‡ط±ط§ظ†طŒ ظ†ط´ط± ع†ط´ظ…ظ‡

4-ط¯ظ„ط§ظˆط§ظ„ظ‡طŒ ظ¾غŒطھط±ظˆطŒ1381طŒ ط³ظپط±ظ†ط§ظ…ظ‡ ظ¾غŒطھط±ظˆ ط¯ظ„ط§ظˆط§ظ„ظ‡طŒ ط´ط¹ط§ط¹â€…ط§ظ„ط¯غŒظ† ط´ظپط§طŒ ع†ط§ظ¾ ط³ظˆظ…طŒ طھظ‡ط±ط§ظ†طŒ ط´ط±ع©طھ ط§ظ†طھط´ط§ط±ط§طھ ط¹ظ„ظ…غŒ ظˆ ظپط±ظ‡ظ†ع¯غŒ

5-ط¯غŒط§ع©ظˆظ†ظˆظپطŒ ط§غŒع¯ظˆط± ظ…غŒط®ط§ط¦غŒظ„ظˆظˆغŒع†طŒ1380طŒ طھط§ط±غŒط® ظ…ط§ط¯طŒ ع©ط±غŒظ… ع©ط´ط§ظˆط±ط²طŒ ع†ط§ظ¾ ط´ط´ظ…طŒ طھظ‡ط±ط§ظ†طŒ ط´ط±ع©طھ ط§ظ†طھط´ط§ط±ط§طھ ط¹ظ„ظ…غŒ ظˆ ظپط±ظ‡ظ†ع¯غŒآ 

6-ظƒط±ظٹط³طھظٹظ†ط³ظ†طŒ ط¢ط±طھظˆط± ط§ظ…ط§ظ†ظˆط¦ظ„طŒ 1374طŒ ظˆط¶ط¹ ظ…ظ„طھ ظˆ ط¯ظˆظ„طھ ظˆ ط¯ط±ط¨ط§ط± ط¯ط± ط¯ظˆط±ظ‡ ط´ط§ظ‡ظ†ط´ط§ظ‡ظٹ ط³ط§ط³ط§ظ†ظٹط§ظ†طŒ طھط±ط¬ظ…ظ‡ ظˆ طھط­ط±ظٹط± ظ…ط¬طھط¨ظٹ ظ…ظٹظ†ظˆظٹطŒ ع†ط§ظ¾ ط¯ظˆظ…طŒ طھظ‡ط±ط§ظ†طŒ ظ¾عکظˆظ‡ط´ع¯ط§ظ‡ ط¹ظ„ظˆظ… ط§ظ†ط³ط§ظ†ظٹ ظˆ ظ…ط·ط§ظ„ط¹ط§طھ ظپط±ظ‡ظ†ع¯ظٹ

7-ظ…ط§ط±ظƒظˆط§ط±طھطŒ عکظˆط²ظپطŒ1368طŒ ظˆظ‡ط±ظˆط¯ ظˆ ط§ط±ظ†ع¯طŒ طھط±ط¬ظ…ظ‡ ط¯ط§ظˆط¯ ظ…ظ†ط´ظٹ ط²ط§ط¯ظ‡طŒ ع†ط§ظ¾ ط§ظˆظ„طŒ طھظ‡ط±ط§ظ†طŒ ط¨ظ†ظٹط§ط¯ ظ…ظˆظ‚ظˆظپط§طھ ط¯ظƒطھط± ظ…ط­ظ…ظˆط¯ ط§ظپط´ط§ط± ظٹط²ط¯ظٹ

8-ظ…ط­ظ…ط¯â€…طھظ‚غŒطŒ ظ…ظ„ع©â€…ط§ظ„ط´ط¹ط±ط§ ط¨ظ‡ط§ط±طŒ 1373 طŒ ط³ط¨ع© ط´ظ†ط§ط³غŒطŒ 3 ط¬ظ„ط¯غŒطŒ ع†ط§ظ¾ ظ‡ظپطھظ…طŒ طھظ‡ط±ط§ظ†طŒ ظ…ظˆط³ط³ظ‡ ط§ظ†طھط´ط§ط±ط§طھ ط§ظ…غŒط± ع©ط¨غŒط±طŒ

9-ظ‡ظ…ط§ظٹظˆظ†ظپط±ط®طŒ ط±ظƒظ†â€…ط§ظ„ط¯ظٹظ†طŒ 1350طŒ ط³ظ‡ظ… ط§ظٹط±ط§ظ†ظٹط§ظ† ط¯ط± ظ¾ظٹط¯ط§ظٹط´ ظˆ ط¢ظپط±ظٹظ†ط´ ط®ط· ط¯ط± ط¬ظ‡ط§ظ†طŒ ع†ط§ظ¾ ط§ظˆظ„طŒ طھظ‡ط±ط§ظ†طŒ ظˆط²ط§ط±طھ ظپط±ظ‡ظ†ع¯ ظˆ ظ‡ظ†ط± - ظ‡ظٹط¦طھ ط§ظ…ظ†ط§ظٹ ظƒطھط§ط¨ط®ط§ظ†ظ‡â€…ظ‡ط§ظٹ ط¹ظ…ظˆظ…ظٹ ظƒط´ظˆط±

) ) . ) ) . . ) . ) ) . ) . . ) . . . .ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…غŒ ط¯غŒظ†غŒ)- ظ†غŒظ…ط§ ط¯ط± ط¨ط±ط§ط¨ط± ط¢غŒغŒظ† ط²ط±طھط´طھ ط§ط² ط¯غŒظˆ ط¨ظ‡ ط¹ظ†ظˆط§ظ† ظ†ط§ظ…ط¯ط§ط±غŒ ط¨ط²ط±ع¯ ط³ط®ظ† ط³ط§ط² ظ…غŒâ€…ع©ظ†ط¯ ظˆ ط¢غŒغŒظ† ع©ظ‡ظ† ط§غŒظ† ط³ط±ط²ظ…غŒظ† ط±ط§ ظ…ط¹ط±ظپغŒ ظ…غŒâ€…ظ†ظ…ط§غŒط¯. ط®ط¯ط§غŒغŒ ع©ظ‡ ط¯ط´ظ…ظ†غŒ ط²ط±طھط´طھ ط§ظˆ ط±ط§ ظ‡ظ…ط·ط±ط§ط² ط§ظ‡ط±غŒظ…ظ† ظ…ط¹ط±ظپغŒ ع©ط±ط¯ ظˆ ط´ظ…ط§ظ„ ط±ط§ ط¯ط± ظ†ظپط±غŒظ† ط®ظˆط¯ ط؛ط±ظ‚ظ‡ ط³ط§ط®طھ. ط¯ط± ط§غŒظ† ط¬ظ†ع¯ظگ ظ…غŒط§ظ† ط®ط¯ط§غŒط§ظ† ط¨ظˆط¯ ع©ظ‡ ط§ط¯ط¹غŒظ‡â€…غŒ ظˆظ†ط¯غŒط¯ط§ط¯طŒ ط³ط±ظˆط¯غŒ ط´ط¯ طھط§ ظ‡ط± ظ¾ط°غŒط±ظ†ط¯ظ‡â€…غŒ ط¢غŒغŒظ† ط¬ط¯غŒط¯طŒ ظ‚ط§ظ†ظˆظ† ط¶ط¯ ط¯غŒظˆ ط±ط§ ط¯ط± ظ…ظ†ط§ط¬ط§طھ ط®ظˆط¯ ط²ظ…ط²ظ…ظ‡ ع©ظ†ط¯ طھط§ ط±ظˆط­ط´ ط¨ظ‡ ط´ط± ع¯ط±ط§غŒط´ ظ†ع©ظ†ط¯. ط§ط³ط·ظˆط±ظ‡â€…غŒ ط¯ظٹظˆ ط±ط§ ط¨ط§ظٹط¯ ط¨ظ‡ ط¹ظ†ظˆط§ظ† ظƒظ‡ظ†â€…طھط±ظٹظ† ظ†ظ…ط§ط¯ ط¯ظٹظ†ظٹظگ ط¬ظ‡ط§ظ† ظ†ط§ظ…ظٹط¯ ظƒظ‡ ط¯ط± ع¯ط°ط± ط²ظ…ط§ظ† ط§ط³طھط­ط§ظ„ظ‡ ط´ط¯. ط¯ظٹظˆ ط¨ظ‡ ط¹ظ†ظˆط§ظ† ظ…ط¸ظ‡ط± ط¯ظٹظ† ط¨ط§ط³طھط§ظ†ظٹ ط¯ط± ظ†ط²ط¯ ظ†عکط§ط¯ ظ‡ظ†ط¯â€…ظˆâ€…ط§ط±ظˆظ¾ط§ظٹظٹطŒ ط§ط² ط®ط¯ط§ظٹط§ظ† ظ…ظˆط±ط¯ طھظ‚ط¯ظ‘ط³ ط¨ظˆط¯ظ‡ ظˆ ط¯ط± ط²ط¨ط§ظ† ط³ط§ظ†ط³ظƒط±ظٹطھ ط¨ظ‡ ظ…ط¹ظ†ظٹ ط®ط¯ط§ ط¨ظƒط§ط± ظ…ظٹ ط±ظˆط¯. ط§طµظ„ ظˆط§عکظ‡â€…ظٹ ط¯ظٹ ط¨ظ‡ ظ…ط¹ظ†ط§ظٹ ظ†ظˆط± ظˆ ظ¾ط±طھظˆ ط§ط³طھ. ظˆط§عکظ‡â€…ظٹ ط¯ظٹظˆ ط§ط² ط±ظٹط´ظ‡â€…ظٹ ط²ط¨ط§ظ† ط³ط§ظ†ط³ظƒط±ظٹطھ deva ط¯ظˆط§ ظ…ظٹ ط¨ط§ط´ط¯ ظƒظ‡ ط¯ط± ظ¾ظ‡ظ„ظˆظٹ diva ظ€ ط¯ط± ظٹظˆظ†ط§ظ†ظٹ Deus-zeus ظ€ ط¯ط± ط²ط¨ط§ظ† ظ„ط§طھظٹظ†ظٹ divus – divine ظ€ ط¯ط± ط²ط¨ط§ظ† ط§ظٹط³ظ„ظ†ط¯ظٹ ظƒظ‡ظ† tivar ظ€ ط¯ط± ط§ظٹط±ظ„ظ†ط¯ظٹ ظƒظ‡ظ† dia ظˆ ط¯ط± ط²ط¨ط§ظ† ظپط±ط§ظ†ط³ظˆظٹ dieu ط´ط¯ظ‡â€…ط§ط³طھ. Dyauh ظƒظ‡ ط¨ط§ ط¯ظٹظˆ ط§ط² ظٹظƒ ط±ظٹط´ظ‡ ط§ط³طھ ط¨ظ‡ ظ…ط¹ظ†ط§ظٹ ط¢ط³ظ…ط§ظ† ط±ط®ط´ط§ظ† ظˆ ط¯ط± ظˆط¯ط§ظ‡ط§طŒ ط§ظٹط²ط¯ ط¢ط³ظ…ط§ظ† ط§ط³طھ. (22) . . . . ط¯غŒظ†ظگ ظ…ظڈط؛غŒ ظ‡ط±ع†ظ‡ ط¨ط²ط±ع¯ ط¯غŒظ†ظڈآ آ  __آ  ط®غŒط§ظ„ ظ†غŒ غŒظگ ع©ظˆ ظˆغŒ ط¨ظ‡ ط®ظˆط§ط¨ ط§غŒظ†ظڈ.]]> http://www.Qoqnus.nimayooshij.com/etc.asp?id=265 Qoqnus <![CDATA[بهاريه]]>
]]> http://www.Qoqnus.nimayooshij.com/etc.asp?id=264 Qoqnus <![CDATA[سخنراني محمد عظيمي با عنوان سيري گذرا در تاريخ شعر مازندران]]> http://www.Qoqnus.nimayooshij.com/etc.asp?id=263 Qoqnus <![CDATA[در سوگ مشکاتيان]]> http://www.Qoqnus.nimayooshij.com/etc.asp?id=262 Qoqnus <![CDATA[(مدارا با مدار صنايع دستي)]]>
1 – صنايع دستي و پايگاه توليد: بايد بر پاسخ دادن به اين پرسش پاي فشرد که صنايع دستي چيست و چرا امروزه براي آن، نيازمند مديريتي مبتني بر زيبايي شناسي هنري مي باشيم. ابزاري که در روزگاري براي خود داراي صنف و جايگاه توليد و مردماني مصرف کننده داشت، به دليل تکامل فنون و توليد ابزار جديد، جايگاه روزمره ي خود را از دست داده و تبديل به نمادي هنري- فرهنگي شده است. اگر در دوره اي از زندگي بشري بازاري براي توليد و فروش آن مي جستيم، امروزه بايد آن را در کارگاه هايي جستجو کنيم که تنها عشق و نياز نگاه هنري مشتاقي را طلب مي نمايد و تبديل به نمادي منطقه اي و کشوري شده است و ديدار هر شي، يادآورد کشوري است که به آن شناخته مي شود. امروزه صنايع دستي از حالت ساخت بدوي خود خارج شده و در کارگاه هاي صنعتي و با لعاب مدرن ارئه مي شود و اگر بخواهيم ابزاري را با همان سادگي دست سازش بجوييم، بي شک بايد با پرس و جوي فراوان در کوره دهي دورافتاده از شهر، پيرمردان و زنان گمنام و بي سوادي را پيدا کنيم که با تکيه بر تجارب اسلاف خود، در همان نقوش ساده و بي آلايش مي زي اند و متاسفانه در اين شکاف عميق بين نسلي و عدم تقاضاي ابزار معيشت، بي وارثي تن به خاک مي سپارند. بايد گفت که پايگاه و خواستگاه اوليه دستکار صنعتگران، از مناطق دورافتاده ي روستايي وارد کارگاه هاي شهري شده و از ابزار ضروري و مورد نياز روزمره، مبدل به اشيايي جهت دکور و بهره وري از حظ بصري شده است.
2- صنايع دستي و حقوق مالکيت معنوي: انديشه اي که موجب شد تا در اين هم انديشي، دغدغه ي برخورداري از حقوق مالکيت معنوي در صنايع دستي سرزمين ما طرح شود و بتوانيم آن را به جايگاهي شايسته و درخور برسانيم، قابل ارجگذاري و حرمت است. اما بايد به اين نکته تاکيد نمود که مراد از صنايع دستي چيست و چه کسي مي تواند مدعي مالکيت معنوي آن شود؟ اگر صنايع دستي را ابزارهاي موجود و هنر ظريفه ي موجود بناميم، بايد در تحقيقي جامع مشخص شود که صنايع دستي ما کدام است و خواستگاه هر يک از صنايع کجاست. آيا مي توان کسي را به عنوان مبدع و بنيادگذار معرفي نمود؟ آيا مي تواند کسي مدعي شود که ساخت اين وسيله از آن اوست و بايد نام او را به عنوان مالک معنوي اثر ثبت نمود؟ بي شک هيچ کس نمي تواند مبدع چنين آثاري باشد و اگر چنين باشد بايد در پيشينه ي تاريخي آن تامل نمود. اگر نمونه ي خاصي از ساخت سفالينه اي را در هر گوشه ي سرزمين خود بررسي نماييم، بايد نشانه هاي آن را در آثار مکشوفه ي باستان شناسي يافت. اگر در بخشي از کشور، ما با دست بافت ويژه اي روبرو شويم، بايد آن را با توجه به تکرار و تکامل اثر و شيوه ي تهيه و آماده سازي مواد اوليه آن با دقت در خصوصيات اقليمي و شرايط طبيعي پيدا کرد. مي توان گفت که حضور هر اثر، ناشي از نياز منطقه بوده و بايد مالکيت معنوي آن را منتسب به منطقه اي نمود که در ادوار تاريخي، حضور خود را تثبيت نموده است. ما وارثان آثار و صنايع دستي سرزميني هستيم که نياز بشري موجد توليد آن شده است و حقوق مالکيت معنوي اين صنايع بايد به نام گرانقدر ايران عزيز به ثبت جهاني برسد.
3- جايگاه صنعتگران صنايع دستي: به راستي چه کسي را مي توان در حوزه صنايع دستي به عنوان صنعتگر نام برد و ميزان مهارت افراد بر چه اصولي محاسبه مي شود. آيا ميزان توليد، سرمايه و حضور در شهرها و مراکز خدماتي، مي تواند ملاکي براي صنعتگر بودن افراد باشد. آيا شناسنامه اي براي توليد کنندگان صنايع دستي موجود است؟ بخش صنايع دستي چه خدماتي را در جهت شناسايي پيشکسوتان گمنام صنايع دستي انجام داده است و چه کساني را مامور آموزش و يادگيري از اين استادکاران نموده است؟ متاسفانه بايد گفت که بخش اعظمي از صنعتگران اين حوزه به دليل تنگي معيشت و نبود صرفه ي اقتصادي و بازار فروش، با تغيير شغل و يا خانه نشيني، حرفه ي اجدادي خود را ترک گفته اند. عدم تمکن مالي در جهت ايجاد کارگاه هاي صنعتي و نيمه صنعتي و شرايط دست و پا گير بانک ها، از ديگر دلايل بخش توليد در حوزه ي صنايع دستي محسوب مي شود. در برخي از صنايع بايد از گراني قيمت و نبود مواد اوليه ياد کرد که بر کيفيت کار، تاثيرگذار بوده و  بازار فروش را با توجه به گراني کالاي حاصل شده به مخاطره مي اندازد. هرچند که در سال هاي اخير با برخي حمايت ها و ايجاد تعاوني ها در جهت حفظ و ترويج برخي از صنايع گام هايي برداشته شده است ولي بايد اذعان کرد که دلايل فراواني، ادامه ي کار را با مشکل مواجه نموده است. اين مشکلات در بخش روستايي و شهرهاي کوچک از بازتاب بيشتري برخوردار مي باشد و نيازمند حمايت جدي و اميدوار کننده مي باشد. واحدهاي فروش صنايع دستي ضمن خريد از اين صنعتگران، بايد با افزايش مراکز فروش و ايجاد نمايشگاه هاي دائمي، رابطه ي بين توليد کننده و مصرف کننده را مستحکم و فعال نمايند. بيمه ي توليدکنندگان و کمک به تهيه مواد اوليه ي ارزان قيمت از ديگر عوامل موثر بر حمايت از صنعتگران محسوب مي شود.
4- توليد انبوه و قيمت مناسب صنايع دستي: يکي از عوامل مهم در گسترش شناساندن صنايع دستي، ايجاد شرايط توليد انبوه و در دسترس بودن اجناس همراه با قيمت مناسب مي باشد. مي دانيم که مهم ترين مراکز صنايع دستي کشور را مي توان در اصفهان و همدان يافت. صنايع فلزي اصفهان به دليل ساختار سنتي توليد و حضور مداوم گردشگران داخلي و خارجي از جايگاه ويژه اي برخوردار است و همدان به علت پيشينه و گسترش کارگاه هاي سفالگري توانسته است در تمام فصول، مشتريان خود را پاسخ گويد. متاسفانه بسياري از مراکز استان هاي کشور از فروشگاه هاي متعدد صنايع دستي برخوردار نيستند و در بسياري از اين اماکن، فراواني صنايع دستي ديگر استان ها را مي توان مشاهده نمود. حضور گردشگران فصلي و نفوذ جاذبه هاي ديگر و عدم تداوم فروشگاه ها موجب شده است که توليدکنندگان صنايع هم به تناسب فصل حضور ميهمانان، به توليد آثار روي آورند و ساخت اجناس از شکل دائمي و توليد مداوم خارج شود. از ديگر سو، نبود مشتري و کارهاي گهگاهي موجب شده است تا صنايع عرضه شده از قيمت بالايي برخوردار بوده و خريدار چنداني را به خود جلب ننمايد. اگر برآنيم تا هنرهاي ايراني را به هر خانه اي مهمان  کنيم بايد با تسهيل شرايط خريد و ساخت اجناس جذاب و مرغوب، نشانه هاي فرهنگ سرزمين خود را چشم انداز نگاه جهان نماييم.
5- نقش استاندارد در صنايع دستي: آنچه را که مي توان در باره نقش استاندارد در صنايع دستي مورد تاکيد قرار داد اين است که بايد توليدات بخش هاي مختلف اين صنعت، مورد نظارت و تاييد بخش فني قرار گيرد و علاوه بر کميت اثر، به کيفيتي درخور ارتقا يابد. مواد اوليه استاندارد و شيوه ي اجرا و ساخت ماهرانه، موجب حضور ماندگار اثر و التزام مادي و معنوي اين صنعت را در پي خواهد داشت.
6- حمايت دولت از توليد کنندگان صنايع دستي: به باور تمام توليدکنندگان صنايع دستي، حمايت مادي و معنوي دولت و سازمان هاي ذي ربط مي تواند گام مهمي در بقاي کارگاهها و زحمات هنرمندان ايفا نمايد. استفاده از صنايع دستي در هداياي رسمي دولتي، خريد آثار هنرمندان، ايجاد نمايشگاه هاي دائمي و گهگاهي در شهرها و دعوت از هنرمندان کشور در نمايشگاه هاي معتبر منطقه اي و شرايط برخورداري از تسهيلات بانکي، علاوه بر تشويق صنعتگران به توليد مي تواند بهانه اي براي ارتقاي کيفيت و بروز خلاقيت هنري محسوب شود. ضمانت خريد و حمايت از صنعتگر، نقش عمده اي در ماندگاري توليد و اميد به کار را درپي خواهد داشت.
7- صنايع دستي و هويت ايراني: تاريخ ديرسال ايران سرشار از نشانه هايي ست که مي تواند معرف سده ها و سلسله هاي تاريخي ايران محسوب شود و هويت هر دوره را مي توان در کشفيات باستان شناسي به وضوح مشاهده نمود. ثبوت هنر دوره هاي مختلف تاريخي را بايد در صنايع دستي سرزمين خود جستجو کنيم و آن را درمعرض نگاه جهانيان قرار دهيم. نماد هويت ايراني ما در کدامين اثر خودنمايي مي کند؟ آيا در صنايع دستي، نشانه هاي تمامي تاريخ خود را مي توانيم دريافت نماييم.  با نگاهي گذرا بر آثار و توليدات صنايع دستي مي توان گفت که ما در اين زمينه از رشد قابل قبولي برخوردار نبوده ايم و متاسفانه نتوانسته ايم دوره هاي ماندگار و شناخته شده ي خود را در صنايع امروزين خود متجلي نمايم. چند مولاژ از آثار تاريخي ما در نمايشگاه ها و فروشگاه هاي صنايع دستي وجود دارد؟ چند کار سفالين وجود دارد که نشانه هاي تمدن ما را آشکار سازد؟ چند اثر از کهن گرايي صنعتگران ما در هنر شيشه گري وجود دارد؟ آيا ميزان وفاداري و توجه به تاريخ در آثار چوبي، بافت و صنايع فلزي رعايت شده است؟ چرا نشانه هاي غير ايراني در توليدات ما حضور دارد؟ اين حضور را مي توان بر ناباوري به تمدن، تاريخ و عدم شناخت ما تعبير نمود. سازمان ميراث فرهنگي، صنايع دستي و گردشگري کشور موظف است تا با توجه به کشفيات و تحقيقات باستان شناسي و ابنيه هاي تاريخي ايران زمين، مدل هاي قابل ارائه و توليد آثار هنري را در زمينه هاي مختلف به هنرمندان پيشنهاد نمايد و با تقويت کارگاه ها، هر گردشگري را به دريافت نشانه هاي فرهنگي، تاريخي و ديني تشويق و ترغيب کند و حتي با استفاده از کتابچه و بروشور، توضيحات مربوط به اثر را در اختيار خريدار قرار دهد تا دارنده اثرعلاوه بر حظ بصري، از اعتبار و ارزش محتوايي مدل در اختيار، آگاهي يابد.  
8- صنايع دستي شرق مازندران و جايگاه آن: بي شك ميثاق طبيعت و انگشتان انسان در خلق آثاري شكل مي پذيرد كه اختراع را مادر احتياج آدمي مي داند و در مسير تكاملي خود، هنر را جهت جلابخشي به چشم ها و بازتاب محيط زندگي، بر ساختار اوليه افزون مي كند. حضور انسان دوره ي نئاندرتال در غار هوتو و كمربند شهرستان بهشهر كه يكي از مادر-مكان هاي جهان بشمار مي رود به عنوان يکي از هسته هاي ابتدايي زندگي جمعي مي تواند نمايانگر روستاهاي بدوي نخستين باشد كه بشر را در راه نياز خود، به همكاري و همياري دعوت مي نمايد. روستا نماد روشن حضور جمعي آدمي در زمين است كه در كنار رودخانه هاي سيراب كننده و سايه سار درختان، تشكيل شده و با استفاده از مصالح اوليه و در دسترس، هم نشيني و هم انديشي را معنا كرد. در شمال ايران نيز با توجه به ويژگي هاي طبيعي و شرايط خاص اقليمي، استفاده از مصالح در دسترس و حضور رودخانه ها و چشمه سارها و جنگل هاي انبوه، بشر توانست به نيازهاي خود دست يابد و از خاك و خشت، خانه را سرپناه خود قرار دهد و از ساقه ها و بوته هاي گياهي، سقفي مقاوم در برابر باران پديد آورد. كشفيات باستان شناسي در اين منطقه گوياي آن است كه ساكنين در اين ديار با رام كردن حيوانات توانستند از گوشت حيوانات تغذيه كرده و از پشم حيوانات براي خود تن پوش فراهم آورند. كسي نمي داند كه اولين بافت را چه كسي انجام داده است و از سر كدام اتفاق، بافه را يك در ميان از ميان تارها گذرانده است. از آن اتفاق ساده تا گره ها و پيچش هاي پيچيده ي امروز، قرن هايي به درازاي تاريخ گذشته است. اين نقوش موجب شده است تا جلوه ي اين هنر را در مازندران به نظاره بنشينيم و از اين رهگذر بتوانيم جاذبه هاي گردشگري روستايي را جهت حضور و حظ هر گردشگر علاقمند به هنر بومي فراهم آوريم.
مي توان  در كنار جنگل هاي انبوه و چشمه ساران زلال و خانه هاي سفال پوش، دهها جلوه ي فرهنگ و آداب و رسوم روستائيان را ديد كه با چه سادگي، سفره هاي بركت خود را در برابر هر رهگذري مي گسترانند و زندگي را معنا مي بخشند.
استان مازندران به علت دارا بودن ويژگي هاي خاص منطقه اي و هم نشيني جنگل و دريا از بهترين پتانسيل گردشگري در كشور بشمار مي رود. در برخي از ايام سال، گرمترين و سردترين نقطه ي كشور در استان مازندران وجود دارد و مي توان با طي مسافتي اندك از دشتي گرم و شرجي، به ييلاقي سرد و مطبوع رسيد و در ميان انبوه مه گم شد.
از شاليزاران و برگ هاي سبز چاي تا باغ هاي مركبات و گياهان دارويي خورو بر ستيغ كوهها، نشانه هاي آشكاري براي جلب هر گردشگر و ميهماني ست تا راز خلقت را دريابد و از مواهب خدادادي آن بهره جويد.
(گليم و جاجيم، جلوه گاه هنر بومي شمال ايران)
در مازندران مي توان از سه نقطه به عنوان مركزيت بافت صنايع دستي نام برد كه هنوز هنرمنداني را به پشت دستگاه هاي بافندگي فرا مي خواند و هنر كهن بومي را نگاهباني مي كند. آلاشت و كلاردشت از شهرهايي ست كه از شيوه ي بافت هاي ويژه اي برخوردار است و روستاي متكازين، تنها روستاي فعالي ست كه هنرمندان سالخورده اي را در خود جاي داده و مي تواند از جاذبه هاي گردشگري روستايي مازندران بشمار آيد.
البته روستاهاي فراواني را مي توان نام برد كه افرادي سالخورده در تنهايي و گمنامي، دلمشغولي هاي خود را در تار و پود دست بافتها سپري مي كنند.
روستاي متكازين از توابع شهرستان بهشهر مي باشد كه در پنجاه و پنج كيلومتري جنوب شرقي بهشهر و بر روي ارتفاعات كوه جهان مورا قرار دارد. متكازين، روستايي در ميان كوههاي سربه فلك كشيده ي منطقه ي بزرگ هزارجريب است كه از قدمتي كهن برخوردار است و اشتغال به دامپروري در کنار کار کشاورزي، موجب شده است تا از پشم حيوانات، جهت پوشش و زيرانداز و ديگر مصارف مربوط به بافت استفاده نمايند و اين هنر را تا امروز پاس بدارند.
دستگاه بافندگي مورد استفاده در اين ناحيه عبارتند از:
دستگاه چل: براي ريسيدن نخ و پيچيدن نخ ريسيده شده به دور ماسوره
ماسوره: قرقره هاي کوچکي که پود به دور آن پيچيده مي شود.
چليجه: از جنس چوب شمشاد که با قرار دادن ماسوره در داخل آن، از ميان تارها عبور داده مي شود.
دستگاه اصلي بافت گليمچه به زبان بومي، چاله يا کرچال نام دارد که از جنس چوب بوده و بر سطح زمين قرار مي گيرد.
اين دستگاه از قسمتهاي زير تکيل مي شود:
نورد: براي پيچيدن گليمچه به دور آن
پايه نورد: نورد در داخل آن مي گردد و در دو طرف دستگاه بافت واقع مي شود.
نورد گاردن: ميله اي که نورد را ثابت نگه مي دارد.
شانه (به گوش بومي دفتين): شانه که توسط دو رشته طناب از سقف آويزان مي شود و جهت استحکام بافت و يکنواختي بکار مي رود.
سلام علکي: به شکل (8) بوده که  با تعبيه دو سوراخ در پايين و سوراخي از بالا ساخته شده و از بالا به سقف آويزان مي شود. دو عدد از اين ابزار به صورت موازي از سقف قرار گرفته و از دو شاخه ي آن، يک شاخه به ورد اول و شاخه ي دوم به ورد دوم متصل مي شود.
ورد: از دو ني استفاده شده و با قرار گرفتن رشته نخ ها در ميان آن، جهت مرتب کردن و دسته بندي تارها به کار مي رود. در دستگاه از دو ورد استفاده مي شود.
پدال (در گويش بومي، لنگ پاش): تخته اي که توسط نخ ها به ورد متصل بوده و با فشار پاي بافنده، حرکت مي نمايد.
سارمخ: قطعه اي که مقابل دستگاه قرار داشته و به سقف متصل مي شود. تمام تارها پس از عبور از شانه و وردها، از سوراخ سارمخ مي گذرد.
کارکش: ميله اي که پس از عبور تارها از سارمخ، به دور آن پيچيده مي شود و کشش تارها را يکسان نگاه مي دارد.
کارگندله: جمع کننده نخ ها پس از چله کشي مي باشد.
مني سر: ميله اي چوبي که روي گليم قرار گرفته و از جمع شدن آن جلوگيري مي نمايد.
(پشم مورد استفاده جهت بافت)
براي بافت گليم در قديم از نخ پشمي در تار و پود استفاده مي شده است، اما امروزه در تار از نخ پنبه اي و از نخ پشمي در پود استفاده مي شود. سختي کار و طولاني بودن تبديل پشم به نخ موجب شده تا استادکارهاي منطقه از نخ هاي آماده استفاده نمايند.
در شيوه هاي سنتي، بهترين نوع پشم متعلق به فصل بهار مي باشد. پشم پس از شستشو و حلاجي شدن توسط دستگاه چل، آماده براي رنگرزي مي شود. براي رنگرزي، پشم حلاجي شدن درون ديگي پر از آب ولرم قرار مي گيرد و پس از ريختن نمک و ترشي در آن، از رنگ هاي مورد نياز استفاده مي شود. رنگهاي موردنظر بافندگان اين منطقه، رنگ قرمز، سبز، زرد و سرمه اي مي باشد. در اين شيوه، نخ ها از کيفيت و ماندگاري رنگها برخوردار مي باشد. امروزه تار گليمچه از نخ پنبه اي نمره 20 دوازده لا بوده و پود آن از پشم نمره 5 دولا مي باشد. براي تهيه گليمچه اي به ابعاد 110 در 70 سانتي متر، نيازمند 200 گرم نخ پنبه اي براي تار و 1 کيلوگرم نخ پشمي براي پود مي باشيم.
نقوش گليم و گليمچه هاي منطقه متکازين، به طريق سينه به سينه انتقال يافته و از نقشه استفاده نمي شود و طرح ها به صورت ذهني اجرا مي شود. نقوش ساده و اشکال هندسي مربع و لوزي در متن و مرکز آن اجرا مي شود و هر کدام داراي اسامي خاصي مي باشند که از محيط زندگي و شرايط اقليمي اقتباس شده است. اسامي گلها و نقوش به نام طياره گل، پنجوک (شبيه به پاي مرغ)، چپ پيچ پياله، چهار برج (4 اتاقک در داخل دايره)، آفتاب تيره (شبيه سماور)، منقلي (خورشيد)، پرکلايي (اسم مکان و به شکل نردبان) گل، سٌر (دو پيچ و يک پيچ مانند لوزي)، جديدي گل (شبيه تيغ ماهي)، خرچنگ، جناعي، چنگلي (شبيه پنجه حيوان)، چليجه پر، سرکين هوا (حضور گلها به شکل 7 و 8)، قيچ گره (با لبه هاي باريک و پهنا در وسط با گلهاي پشت هم) ، چپ پيچ، خشتي، دازداري، هيلي (شبيه کندوي زنبور عسل)، لاله، حاشيه آجري و ... مي باشند و هم در حاشيه و هم در متن گليم حضور دارند.
اندازه گليم متکازين از نظر طولي قابل افزايش مي باشد اما از شکل عرضي به بيش از يک متر نمي رسد. طول اين گليم، تا 40 متر هم بافته شده است. گليمچه هاي در ابعاد معمولي و طرح ساده در دو روز و با طرح فراوان و پر نقش در چهار روز بافته مي شود.
 در باره هنر نمدمالي هم مي توان گفت که هنوز تعدادي از پيرمردان نمدمال در منطقه هزارجريب بالاخص روستاي کواء وجود دارد که هنر پدران خود را به سختي پاس مي دارند.
در مورد ساخت ابزار از چوب بايد گفت که يکي از هنرمندان موسيقي بومي شرق مازندران به نام استاد محمد رضا اسحاقي که آخرين بازمانده موسقي خنيايي شرق مازندران محسوب مي شود در روستاي گرجي محله ي بهشهر به ساخت آلات موسيقي به صورت يکپارچه و استفاده از ابزارهاي ابتدايي اشتغال دارد که نيازمند حمايت جدي مسئولين و متوليان سازمان ميراث فرهنگي، صنايع دستي و گردشگري کشور مي باشد.
در پايان بايد گفت که صنايع دستي به عنوان هويت تاريخي و بومي کشور مي تواند به عنوان سمبلي از دستکار هنرمندان ايراني جايگاه خود را در جهان تثبيت نمايد و اين همايش بهانه اي باشد تا در هر کجاي جهان نشانه اي از فرهنگ ايران زمين وجود دارد، بيننده در ضمير ناخودآگاه خود، ايران را به ياد آورد.

                                                                                          محمد عظيمي
]]> http://www.Qoqnus.nimayooshij.com/etc.asp?id=261 Qoqnus <![CDATA[((گردشگري و جايگاه آن در شرق مازندران))]]>
برنامه محيط زيست سازمان ملل متحـد (undp) سه عامل اساسي را در يك پروژه اكــوتوريستي تعريف مي كند.
1-    پروژه اكوتوريستي حافظ تنوع زيستي باشد.
2-    در راستاي مفهوم استفاده پايدار از مابع، حركت كند.
3-    عوايد حاصله را با جوامع محلي تقسيم نموده و آنها را در سود خود شريك سازد.
كشور ايران با توجه به وجود تنوع فراوان زيست محيطي و اماكن تاريخي- باستاني در مقايسه با ديگر كشورهاي جهان، براي رسيدن به شـــــرايط استفاده ي بهينه از مواهب موجود و جــذب گردشگري و بهره برداري اقتصادي، فاصله ي زيادي دارد.
استان مازندران به خاطر شرايط ويژه ي منطقه اي و برخورداري از مواهب طبيعي و تاريخي داراي پتانسيل بالقوه اي ست كه بايد به فعاليت مطلوبتري برسد. حضور درياچه اي عظيم و نادر در جهان كه به خاطر وسعتش دريا ناميده مي شود و كوههاي سربه فلك كشيده اي كه از عظمت كوه دماوند بهره جسته و چون بال سيمرغي سبزفام، دشت مازندران را در آغوش كشيده است و آثار تاريخي فراواني كه هر يك مي تواند هزاران گردشگر را به خود بخواند، از پتانسيل هاي بـرجسته اي ست كه قدم به قدم در اين سرزمين يافت مي شود. استاني كه در بسياري از فصـول، اختلاف دمــاي مناطق آن نزديك به پنجاه درجــــه سانيگراد مي رسد و مـي توان چهار فصل سال را در گــردشي يك روزه حــس كرد. جنگل هاي انبوه و آيـشاراني بي بديل در يكسو و دريايي آوازه خوان، سمفوني حياتي را اجرا مي كنند كه هر مسافر را در عطر بهارنارنج خود سرمست مي كند و طراوت زندگي را در بارش نرم خود منتشر مي نمايد.
در اين گستردگي، شرق مازندران با تنوع تاريخي و زيستي خود از جايگاه ويژه اي برخوردار است. همسايگي با كوير در استان سمنان و همجواري با چشم انداز دشت استان گلستان علاوه بر قرابت فرهنگي و اقتصادي، مركز زيستي يكي از تالابهاي مطرح در جهان است. تالاب ميانكاله كه در فصولي از سال مهمانپذير پرندگان مهاجر بخشي از جهان شده است و دريايي كه مرواريد سياه خاويار را در دل خويش به بار مي نشاند. ذخيره گاه زيست كره ميانكاله به عنوان يكي از مهمترين مخازن نگهداري و حفظ ژن هاي فلوروفن در بيوسفر از اهميت جهاني انحصاري برخوردار است و متاسفانه ناله ي احتضار آن را در تغيير كاربري و دست اندازي هاي كودكانه و آلودگي هاي شديد زيست محيطي، مي شنويم.
در حوزه ي تاريخ و ميراث فرهنگي برباد رفته نظير دروازه تميشه و جر كلباد و كاخهاي متعدد صفوي و آتشكده ي كوسان درمي گذريم و به نشانه هاي موجود از نياكان خود، كه مي تواند هر گردشگري را در خود جاي دهد مي پردازيم.
از غار هوتو و كمربند كه نشانه ي حضور انسان متفكر دوره نئاندرتال در بهشهر تا بناهاي متعدد دوره ي صفوي نظير پارك ملت، كاخ چشمه عمارت، مجموعه ي عباس آباد، كاخ صفي آباد تا بقعه ميركمال الدين و جمال الدين، بقعه ي سفيدجاه(سفيدچاه)، قلعه پلنگان و خانه هاي شهرياري در يانه سر و هزارجريبي در سرخ گريه از منطقه ي وسيع هزارجريب و عمارت هاي سيامي در گرجي محله و حسينيه هاي فرحي و شيخ علي زاده در رستمكلا، از ويژگي هاي برجسته معماري در قرون مختلف مي باشد كه مي تواند هر گردشگري را با عظمت و مهارت استادكاران گمنام منطقه آشنا سازد.
اماكن ديني و امام زاده ها به عنوان نقاطي كه زائران را به خود جلب مي نمايد و حلقه ي ارتباطي ميان خلق و خالق مي شوند، در اين ناحيه كم نيست. امام زاده عبدالله  روستاي اطرب، امامزاده پنج تن، امامزاده يحيي، امامزاده ابراهيم، امام زاده قاسم، امامزاده سبحان در منطقه ي نكا، امامزاده يوسف، امامزاده احمد، امامزاده شاه رضا، امامزاده آقاسيدرضا، شاهزاده علي اصغر، شاهزاده حسين، بي بي زينب، امامزاده عبدالله، امامزاده فضل و فاضل، امامزاده منصور و ابراهيم و رحمان و امام زاده شيخ نور، مويد حضور فرزندان ائمه اطهار و بزرگان حكومت زيديه و مرعشي در اين ناحيه هستند.
از نگاه مواهب طبيعي و اكوتوريسم علاوه بر نشانه هاي موجود در اماكن تاريخي و دريا، بايد از آبشارها و چشمه سارهاي فراواني ياد كرد كه از لابلاي سنگ ها و ارتفاعات طبيعي منطقه جاري مي شوند و زندگي را طراوت مي بخشند. آبشارهاي زنگت، سنگ نو، اسپه او و چشمه هاي آب معدني قرمرض، كوسان، پاسند، جزي و دهها چشمه ي زلالي كه در جاي جاي منطقه رويش مي كنند و هر تازه واردي را به زلالي طبيعت ميهمان مي كنند.
مناطق جلب گردشگر در اين منطقه ي وسيع كم نيست و تنها نام بردن از آن فرصتي جانانه مي خواهد تا اسامي رودها، غارها، تپه هاي باستاني و جنگل ها، حيوانات خاص منطقه و گونه هاي مختلف گياهان دارويي منطقه را بازگو كنيم.
از صنايع دستي منطقه علاوه بر ابزار آلات چوبي مي توان از جاجيم ويژه منطقه در روستاي متكازين و نمد كوا و كرچال زنان گمنامي ياد كرد كه با بافت گليمچه، سفره، رختخواب پيچ، چادرشب، لنگ، پادري، خورجين و پارچه هاي پشمي، صنايع دستي اين سرزمين را پاس مي دارند و در صورت عدم حمايت از اين صنعتگران بي ادعا، هنر بومي منطقه به مرگي ابدي فرو مي روند.
اين همه تنها نشانه هايي از موجوديت و هويت سرزمين ماست كه مي تواند هر گردشگري را به خود دعوت نمايد و در كنار مواهب طبيعي، دست افزارهاي بشري خود را يادگار خانه هاي مردماني در هر گوشه ي جهان نمايد.
فارغ از اماكن دور از دسترس و ويژه اي كه مسافران و گردشگران حرفه اي را به شوق ديدار از جاذبه هاي مختلف و خاص در منطقه، به سوي خود مي خواند، استان مازندران مسير عبور گاه اجباري مسافران و گردشگراني ست كه به شوق زيارت امام هشتم و گاه جهت استفاده از دريا، ميهمان سرزمين ما مي شوند و در سايه سار درختي و كنار چشمه ساري، با طبيعت پيوندي يگانه برقرار مي نمايند.
نقش تبليغات و معرفي جاذبه هاي موجود و ايجاد شرايط اقامتي در جلب و جذب گردشگر، بر هيچ كس پوشيده نيست و بايد علاوه بر تلاشهاي قابل تقدير انجام شده، در جهت ايجاد تسهيلات ضروري اقدامي جدي نمود.
در همين راستا مواردي از موانع موجود در گردشگري منطقه ي شرق مازندران را با كلياتي قابل تجزيه و فارغ از بررسي موشكافانه برمي شماريم.
- راه به عنوان اولين و بديهي ترين مسير رسيدن به مقصد، متاسفانه از استانداردهاي لازم برخوردار نبوده و عرض كم جاده، رانش زمين در بخش كوهستاني، نبود علائم راهنمايي در برخي از مسيرها عاملي جهت ايجاد تصادف و وحشت خواهد بود و گردشگر هرگز نخواهد توانست با تكيه بر احتمالات به مناطق ناآشنا سفر نمايد. رشد گردشگري در جهان همراه با توسعه ي شبكه حمل و نقل بوده و بدون آن رشد نخواهد كرد.
- نبود مراكز مستمر اطلاع رساني و آگاهي بخشي از امكانات موجود در اماكن تاريخي- طبيعي، گردشگر را از حضور در اين اماكن منصرف خواهد نمود.
- فاصله ي زياد شهرها و دريا با توجه به كمبود شديد ساحل و مسدود بودن منطقه ميانكاله و حضور نيروگاه و بندر اميرآباد در بخش ساحلي، از حضور گردشگران به دريا كاسته است و قابل قياس با بخش غربي مازندران نيست. براساس گزارشي سازمان حفاظت محيط زيست از ‌17 نقطه‌ي دريا نمونه برداري كرده است كه متاسفانه هيچ يك از اين نقاط قابل شنا كردن نبوده است. تخليه ي پس آبهاي صنعتي به رودخانه ها و آلودگي محيط زيست علاوه بر مرگ و مير ماهيان موجب گريز گردشگر از منطقه نيز خواهد شد.
- گردشگران در مناطق معروف و مطرح منطقه به علت نبود اطلاع رساني از پيشينه و تاريخ مكان حضور خـود بي بـهره بوده و تنها بازديد كننده اي عادي محسوب مي شوند. بديهي ست كه معرفي امـاكن خاص مي تواند، پيشينه و عظمت آن را در جلب و جذب گردشگر دوچندان نمايد و با توضيح تخصصي و مدون مي توان از گزارشات غيركارشناسانه و گاه متناقض جلوگيري كرد.
- نبود مديريت هاي مداوم در برخي از مناطق تاريخي- طبيعي و عدم نظارت مستقيم موجب آسيب رساني جدي به آثار تاريخي و امكانات موجود خواهد شد.
-    عدم برنامه ريزي و كمبود امكانات اوليه، برخوردهاي سليقه اي، كمبود متخصصين واجد شرايط و يكسويه نگري در مديريت اماكن تاريخي- طبيعي منطقه نه تنها موجب جلب گردشگر نخواهد شد بلكه علاوه بر نبود امكانات در قياس با اماكن همجوار جديدالتاسيس، موجب گريز گردشگر و تقويت تجمع در نقطه ي ديگر مي گردد و سرمايه هاي معنوي و مادي را از دست خواهد داد.
-    فراواني كشفيات باستان شناسي و اسناد تاريخي و هنرهاي دستي و سنتي مهمترين بهانه براي داشتن نمايشگاهي دائمي و موزه اي منطقه اي محسوب مي شود. شرق مازندران توان آن را دارد تا تنها با تكيه بر آثار كهن خود، بي نياز از ديگر مناطق، موزه اي سرشار از دست افزارهاي بشري سرزمين خود را داشته باشد. نبود موزه، خلايي فرهنگي و تاريخي در شناخت سرزمين ماست.
- با سرانجام يافتن كيفي مسائل مبتلابه گردشگري مي توان به دغدغه ي بزرگ جامعه ي ما –مشكل بيكاري- رسيدگي كرد. مطابق استانداردهاي جهاني، ورود هر 6 گردشگر خارجي، يك شغل ايجاد مي كند و در كنار هر شغل مستقيم، 1/2 درصد شغل غيرمستقيم نيز ايجاد مي شود. پيش بيني مي شود كه تا سال 2010 ميلادي، گردشگري موجب اشتغال 43 درصد از جمعيت جهان شود و اميدواريم ما هم سهمي در اين فرايند پردغدغه داشته باشيم.  
- استان مازندران مي تواند با معرفي متخصصانه ي اماكن تاريخي-طبيعي و ايجاد بستر مناسب براي حضور گردشگر، با استانهاي اصفهان و فارس به رقابت برخيزد و يك گردشگر حرفه اي بايد بداند بخشي از هويت صفويان در شرق مازندران خانه دارد.
- حضور بخشي از آثار طبيعي، تاريخي و ديني در شهرها، ضرورت برنامه ريزي شهري را ايجاب مي كند. گردشگر مشتاق مي خواهد در اين ديدار با محيطي پاك، غيرآلوده و جذاب مواجه شود. با آنكه در بروشورهاي چاپ شده جهت جلب گردشگر با اسامي اماكن فرواني روبرو هستيم، متاسفانه شهرداري ها شرايط حضـور را آسان ننموده و متاسفانه گردشگر حتي داخلي با زباله ها، حيوانات جونده، خيابان هاي پر چاله، پياده روهاي خاك آلوده و نامتجانس و بازارهايي غيربهداشتي و غيرجذاب، نمي تواند خود را به اقامتي در حداقل زمان راضي نمايد.
- حمايت از بخش خصوصي و ايجاد تسهيلات و نگرش استعداد بومي در ايجاد بافت هاي سنتي و عرضه ي صنايع بومي در ساخت و ساز بخش ديگري ازنياز منطقه محسوب مي شود و استفاده از پتانسيل موجود و حمايت از تشكل هاي مختلف غيردولتي مي تواند بخش عظيمي از نيروي جوان و كارآمد را به ميدان اشتغال وارد نمايد.
اميد داريم تا با سرانجام يافتن نياز منطقه و تحقق آن از مرحله ي تئوري به عمل، شهري سالم و شايسته، منطقه اي پرطراوت و استاني مهمان پذير داشته باشيم تا ايران كهنسال ما بتواند جهان را بر سفره ي انديشه، فرهنگ، تاريخ و تمدن خود بنشاند و آن را از سرچشمه هاي زلال خود بنوشاند.
انجمن دوستداران ميراث فرهنگي هوتو به عنوان يكي از تشكل هاي غيردولتي مي تواند در عرصه ي فرهنگ، تاريخ و تمدن منطقه راهنمايي و تدارك اين اتفاق فرخنده را برعهده گيرد و راهنماي گردشگران داخلي و خارجي، محققان و پژوهشگران و همدل مهرباني هاي شما باشد.
                                                                                                                               محمد عظيمي

]]> http://www.Qoqnus.nimayooshij.com/etc.asp?id=260 Qoqnus <![CDATA[((شاملو برجسته ترين وارث نيما))]]>
ناقوسِ دلنواز
جا بُرده گرم در دلِ سردِ سحر به ناز
آواي او به هر طرفي راه مي بَرَد.
سوي هر آن فراز كه داني،
اندر هر آن نشيب كه خواني،
در رخنه هاي تيره يِ ويرانه هاي ما،
در هر كجا كه مرده به داغي ست،
يا دل فسرده مانده چراغي ست،
تاثير مي كند.
او روز و روزگارِ بِهي را
( گمگشته در سرشتِ شبي سرد )
تفسير مي كند.        (ناقوس-نيما)
شاملو مي گويد: نشاني اش را پيدا كردم رفتم درِ خانه اش را زدم. ديدم مردي با همان قيافه كه رسام ارژنگي كشيده بود آمد دمِ در. به او گفتم: استاد، اسم من فلان است، شما را دوست دارم و آمده ام به شاگردي تان. فهميد كلك نمي زنم. در من صميميتي يافته بود كه آن را كاملاً درك مي كرد. ديگر غالباً من مزاحم اين مرد بودم و بدون اين كه فكر كنم دارم وقتش را تلف مي كنم، تقريباً هر روز پيش نيما بودم.
انور خامه اي هم از آن سالها چنين تعريف مي كند: (خود من يك بار در هنگامي كه در خانه ي خيابان  پاريس ، پيش نيما بودم آقاي شاملو وارد شد و دو زانوي ادب در برابرِ استاد بر زمين نهاد و با دقت و احترام به سخنان او گوش فرا داد. البته آقاي شاملو در آن زمان از شهرت كنونيِ خود به عنوان يك شاعرِ بزرگِ نوپرداز برخوردار نبود و اگر اشتباه نكنم سردبيريِ هفته نامه اي را به نام پايتختِ ما بر عهده داشت كه الحق والانصاف يكي از بهترين نشريات آن زمان بود) .
اين ارتباط و آشنايي با نيما يوشيج به ارتباطي عاطفي و خانوادگي منجر شد و به قول شاملو، جزو خانواده اش شده بودم. در ذكر خاطره اي از آن سالها مي گويد: يك بار شراگيم تب شديد كرده بود و عاليه خانم و نيما سخت نگرانش بودند. آن جور كه يادم است انگار پولي هم در بساط نبود. شمال كوچه ي پاريس، كوچه اي بود كه مي خورد به خيابان شاه و آن طرف خيابان، مطب دكتر باباليان بود كه از توي زندان روس ها با هم آشنا شده بوديم و مرا بسيار دوست مي داشت. من شراگيم را به كول كشيدم و چهار نفري رفتيم به مطب دكتر باباليان. من به روسي به دكتر گفتم كه اين شاعر، استادِ من است، بچه اش مريض است و پولي هم نداريم. دواش را هم بايد خودت بدهي ... اين جورها جزو خانواده ي نيما شده بودم. گاهي هم نيما و عاليه خانم به خانه ي ما مي آمدند، شامي مي خورديم و حتا شب هم مي ماندند.
از نكات برجسته در آغاز آشنايي نيما و شاملو بايد از چاپ و مقدمه نويسي كتاب افسانه ياد كرد كه در سال 1325 توسط انتشارات علمي به انجام رسيد. اين كتاب كه به صورت جيبي چاپ شد شامل 14 صفحه مقدمه توسط شاملو و 45 صفحه شعر افسانه بود. شايد از همين سال 1325 بود كه شاملوي 21 ساله در جهت شناساندن نيماي 49 ساله و معرفي شعر نو، بي دريغ  مي كوشد و وارد عرصه مطبوعات مي شود و براي تامين هزينه مجله ناچار مي شود آگهي صنف قصابان را به چاپ برساند تا شعري از نيما منتشر شود.
در سال 1327 مجله ي سخن نو را در برابر مجله ي سخن خانلري، عَلَم مي كند و تا پنج شماره دوام مي آورد. سپس هفته نامه ي –روزنه- را در هفت شماره منتشر مي كند و سردبير چپ مجله ي خواندنيها مي شود.
مي توان اين ادعا را داشت كه هيچكس مانند شاملو از محضر نيما درس نياموخته است. جالب اينجاست كه شخصيت جستجوگر شاملو، علاوه بر درس آموزي از ساختار و شيوه ي بديع شعر نو موجب شد تا نوشته هاي خام خود را به نام مجموعه ي –آهنگ هاي فراموش شده- در سال 1326 به چاپ برساند. اين مجموعه كه شامل قصه و شعر و يادداشت و ترجمه است در 176 صفحه منتشر مي شود و ناشر آن ابراهيم ديلمقانيان است.
اشعار اين مجموعه كه از سرايش در سال 1320 آغاز مي شود از تاثيرپذيري  شاعراني مانند حميدي شيرازي ، شهريار و ... شروع مي شود و آخرين شعر با  تقديم به نيما يوشيج خاتمه مي يابد.
درخت كجي هست در باغ من
كه از اره و تيشه باكيش نيست
نه از باد و توفان گزنديش هست
نه از برف و بارانش انديشه اي ست

درختي ست خشكيده و زشت و كج
كه از تربيت هيچ نابرده بوي
بسي باغ من دلگشا بود و خوب
گر اين شاخه ي كج نبود اندر اوي

چنان است اين شاخه در باغ من
كه زخمي به رخساره ي گلرخان
و يا نقشي از چهره اي هولناك
به قاب طلاي جواهرنشان

دريغا، دريغا كه اين شاخ كج
همه منظر باغ را كرده زشت
بسي زشت تر زانكه آيد به كار
به كاخي ز مرمر، يكي پاره خشت

چه ها كردم از جاش تا بركنم
همه بي اثر ماند تدبيرهام
به كارش زدم خيره نيرنگ ها
به سنگ آمد اما همه تيرهام

به سگ ماند اين شاخه ي كج، كه چون
كني راست دُمِّ ورا، لج كند
به چوبش ببندي و قيدش نهي
چو بگشايي اش باز دُم كج كند

به بوجهل مي ماند اين شاخ كج
كزو مرمرا هيچ تدبير نيست
گر او شاخ باشد، تبر تربيت
تبر را بر او هيچ تاثير نيست.
قلهك، 14 فروردين 1326ه ش
شاملو معترف است كه اين كتاب، شامل نوشته هايي است كه مي بايست سوزانده شود و دور ريختني ست و تومار شعر و نثر دشمن همزادش را با جمع آوري كتاب مي بندد و در –سرود مردي كه خودش را كشته است- به اين  قتل اعتراف مي نمايد.
نه آبش دادم
نه دعايي خواندم
خنجر به گلويش نهادم
و در احتضاري طولاني
او را كشتم

به او گفتم:
((به زبان دشمن سخن مي گويي!))
و او را
كشتم!        (سرود مردي كه خودش را كشته است-شاملو)
شاملو، شعر و ديد شاعرانه اش را مديون نيما مي داند و مي گويد: نيما منو به اين راه كشوند. يعني نيما به من نشون داد كه شعر چيه واقعاً. و شعر واقعي اونه. و از اونجا من اصلاً كار شعري ام رو شروع كردم. ... نيما منو گرفت و كشيد به طرف شعر. ... من ناقوس اينو خوندم.
در 14 خرداد ماه سال 1330 نيما يوشيج با نوشتن يادداشتي براي شاملو و هديه ي جلدي از كتاب افسانه، از او قدرداني مي كند.
ـــــــــــــــــــــــــــــــ
طهران
14 خرداد 1330
به احمد شاملو
عزيزِ من ، اين چند كلمه را براي اين مي نويسم كه اين يك جلد ((افسانه)) از من، در پيشِ شما يادگاري باشد. شما واردترين كسي به كارِ من و روحيه ي من هستيد و با جرأتي كه التهاب و قدرتِ رويت لازم دارد، وارِديد. اشعارِ شما، گرم و جاندار است و همين علتش وارد بودنِ شماست كه پِي برده ايد در چه حال و موقعيت و خصوصي براي هر قطعه شعر، من دست به كار مي زنم. مخصوصاً چند سطر كه در مقدمه، راجع به زندگيِ خصوصيِ من نوشته ايد، به من كِيف مي دهد. شما خوب دريافته ايد كه من از رنج هاي متناوبي كه به زندگانيِ شخصيِ خودِ من چسبيده است، چطور حرف نمي زنم. بدونِ اين كه خود را با مردم اشتباه كرده، خود را گم كرده باشم و در جهنّمِ فراموشيِ خطرناكي بسوزم. فقط تفاوتِ بعضي آدم ها با آدم هاي ديگر، همين استيلاي نهاني است. به همان اندازه كه اشتباهِ مردم، در موردِ قضاوت در اشعارِ من، به من كِيف مي دهد، از آن كِيف مي برم.
از قضاوتِ هيچ كس در خصوصِ اشعارِ من، نگران نباشيد. اگر زبانِ مخصوص در اشعارِ من هست، اگر طبقه ي جوانِ ما، چنان با زبانِ من حرف مي زنند كه خودشان نمي دانند و اگر در كارِ شعرسازي حرمتي داده باشم، همه از فرماني هستند كه به دردِ زخمِ من نمي خورند. يعني حرفِ كسي، باري از روي دوشي برنمي دارد. من همين قدر بايد از عنايتي كه جوانان نسبت به كارِ من دارند، متشكر باشم. اگر اشتباه كرده يا نكرده اند، قدرِ مسلّم تر اشتباه اينكه شخصِ خودِ من در راه و رسمِ خود شك بياورم.
چون كه اين نيست و كارِ من از هيكلِ خودم در پيشِ چشمم روشن تر است. همانطور تصور كنيد كه من در پشتِ سنگرِ خود جا كرده ام، در اين حال هر وقت تيري به هدف پرتاب مي كنم از كارِ خودم بيشتر خنده ام مي گيرد كه از تك و تابِ مردم. به نظرم مي آيد كه در سوراخِ مورچه ها آب مي ريزم و تفاوتِ من با مردم در اين است كه مردم در باره ي من فكر مي كنند، اما من اينطور زندگي مي كنم و همه چيز در زندگي است. آيا كافي نيست كه من آدمِ راهِ خودم باشم، نه آدمي كه هر روزِ صبح از عقبِ يكي مي رود؟
راجع به انسانيتِ بزرگتري فكر كنيد. پيوستگيِ خود را با آن، در راهِ فهمِ صحيحِ آن چيزهايي كه مربوط به اساسِ آن است. آشنا شدن، انتخابِ راه و موضوع ومجالِ جولانِ بيشتر كه اغلب نمي دانند از كجا ممكن است براي افكارشان فراهم آيد، از اين راه است. پس از آن واردترين كسي به زندگيِ مردم و خوب و بدِ افكارشان شما خواهيد بود.                    نيما يوشيج
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ-
در همين سال 1330 است كه شاملو (ا.صبح ) شعر بلند 23 و مجموعه ي اشعار قطع نامه را به چاپ مي رساند.
نيما يوشيج در سال 1332 در نامه اي ديگر به احمد شاملو به نقد اشعارش مي پردازد. البته دانسته نيست كه آيا بايد اين نوشته را نامه ناميد و برايش فرستاده شده است، يا اينكه نظراتش را به صورت مكتوب به شاگردش داده است. بايد شاملو در اين سال هم در تهران بوده و با نيما ارتباط داشته باشد و در ماههاي پاياني سال است كه توسط فرمانداري نظامي دستگير و زنداني مي شود.
به احتمال فراوان شاملو شعرهايش را براي نيما مي خوانده و از نظراتش بهره مند مي شده است.
اشعاري كه شاملو تا سال 1332 سروده است عبارتند از:

سال 1326- سمفوني تاريك (چاپ كتاب آهنگ هاي فراموش شده)
سال 1327- بازگشت – در رزم زنده گي – مرد مجسمه – كبود – مرغ دريا
سال 1328- بهار خاموش – غبار – انتظار – خفاش شب – ديوارها
سال 1329- (شاملو معتقد است كه در اين سال اولين شعر -خودم- را نوشتم) – از شاعري به سربازي – براي خون وماتيك – مرغ باران - تا شكوفه ي سرخ يك پيراهن -  قصيده براي انسان ماه بهمن – بيمار – طرح – ركسانا
سال 1330- 23 – سرود مردي كه خودش را كشته است – سرود بزرگ – مرثيه – رانده – سفر – گل كو – صبر تلخ – از زخم قلب آمان جان(آبايي) – بادها – نمي رقصانمت چون دودي آبي رنگ – سرگذشت – پيوند – براي شما كه عشق تان زنده گي ست – با سماجت يك الماس – غزل بزرگ
سال 1331 – ساعت اعدام – مرغ باران – شبانه – حريق سرد – آواز شبانه براي كوچه ها – غزل آخرين انزوا – چشمان تاريك – حرف آخر
سال 1332- مه – بودن – شبانه (2 شعر) – پريا -
در اين سالها شاملو تحت تاثير مستقيم نيما قرار دارد و مي گويد: نيما طرحي نو ارائه كرد. از شاگردان او يكيش كه بنده باشم مدتي چنان به تقليد او پرداختم كه طرح و زبان و ديدم را هم از او گرفته بودم.
ركسانا شعر مشهور سال 1329 است. ركسانا را نيما به شاملو داد و در اين شعر دستكاري هايي كرده است. اين شعر در كتاب هواي تازه در سال 1326 به چاپ رسيد. شعر مرغ باران و برخي شعرهاي ديگر اين ايام هم به اعتراف شاملو تحت تاثير نيما بود.
از متن نامه ي نيما برمي‌آيد كه او بي توجه و يا بي خبر از كتاب 23 و قطع نامه، به نقد اشعار شاملو پرداخته است چرا كه از اشعاري نام مي برد كه در مجموعه ي آن زمان شاملو به چاپ نرسيده بود (از شاعري به سربازي) و در مجموعه ي اشعار فعلي شاملو هم شعرهايي با نام (ويران سرايي در زراسب و صبح مي آيد) به دست نيامده است. شايد شاملو نام اين اشعار را تغيير داده است.
نيما در اين نامه، شاملو را از هيجان و شتاب گرفتن در دوري از شعر موزونِ مردم پسند و عدول از وزن، هشدار مي دهد. نيما معتقد است كه در تغيير بايد از حيثِ كلمات، شكل، وضعِ تعبير، جمله بندي و خصوصياتِ زبان و همه چيز، با مردم به كنار بيائيم و اين نظريه با تفكر و روحيه ي توفاني و جستجوگر شاملو كه فريدون رهنما را يافته بود، سازگار نبود. رهنما افق هاي ديگري از ادبيات جهان را در منظرش قرار داده بود و با مقدمه نويسيِ نقادانه و غيرمعمول بر قطع نامه، موجب تيرگي روابط نيماي زودرنج با شاملو شد. آشنايي شاملو با زبان هاي ديگر نظير تركي، آلماني و روسي خود بختي بود تا با هارمونيِ كلماتِ ديگر زبان ها آشنا شود و نيماي گوشه نشين به جز آشنايي با زبان فرانسه اي كه در مدسه ي سن لويي آموخته بود، به دلايل مختلف از اين شرايط و شانس بي بهره بود.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
تجريش
1332
به احمد شاملو
وقتي كه بنفشه را با گلِ سرخ برانداز مي كنند، ممكن است اين نظريه ميان بيايد: چرا بنفشه اينقدر كبود است. حال آنكه اين عيبي براي بنفشه نيست.
نظيرِ همين چرا در زمان ما، با برانداز كردنِ شعرهاي قديم به همپاي شعرِ امروز به ميان مي آيد. در ديوانِ شعرِ شما، چرا  قطعه ي (حرفِ آخر) وزن ندارد. در صورتي كه قطعه بسيار گوياست. چرا در (از شاعري به سربازي)، مصراع ها قد و نيم قد شده اند. در صورتي كه اين كار، بنا به ضرورتي شده است، چرا در اين قطعات. اينطور تعبيرات و تشبيهات را زمان عوض مي كند.
سخن فقط در سرِ اينكه تعبيرات و تشبيهات، از روي زندگاني و خصوصياتِ زمانِ ما و سليقه هاي ما باشد يا نه، نيست. كلمه ي (چرا)، برخورد به مشكلاتي است كه به زبانِ تحويل گيرندگانِ شعر مي آيد. گفته اند كه: تركِ عادت موجبِ مرض است. ما نمي گوئيم چه بسا مرض هايي كه پيش از عادت، وجود دارند. ملتِ ما با عادات و سليقه هاي ديگر، زيست مي كند. زحمتِ كنجكاوي به خود نمي دهند (دولت آنست كه بي خونِ دل آيد به كنار) ما فقط حقِّ آن را داريم كه بگوئيم: آنها به ياد نمي آورند نثرهاي منظوم و زيباي قدما را، مخلوط هاي نظم و نثر آنها را كه گلستان شاهكارِ آنهاست. گلستان مربوط به قرنِ هفتم است نه امروز. اگر كسي امروز به آن شيوه كار كند امكان پذير است، ولي همين كه جملات را در زيرِ هم نوشت و زبان را ساده تر گرفت، بطوريكه نمودي پيكره ي يك قطعه شعرِ منظوم را پيدا كرد، ادبيات از دست رفته است! غالباً بحث در انفصال و اتّصالِ كلمات و جملات است، نه در سرِ وضعِ جملات و كلمات و جملاتِ ديگر. چه بنابر قواعدِ وزن يا جمله بندي قديم باشد چه بالعكس.
ظاهرِ امر اينست كه مردم از مطالبِ روزمره و بي مزه و اعلاناتي كه امروز به عنوانِ شعر در مطبوعاتِ ما جا براي مطالبِ لازم نگذاشته اند، عصباني هستند. تماشاي اين منظره، شك نيست كه سنگين تمام مي شود. به آساني نمي توان پيكاسوي شعر شد يا از پيكاسوي شعرِ امروز پيشي گرفت. فقط به آساني وضعيتِ شعرگوييِ امروز مسابقه اي مي شود كه موضوعِ آن معلوم نيست. ولي باطنِ امر اين است كه مردم به صورت و ظاهر، علاقه ي مفرطي دارند. در هر مورد هم عيب نيست. از جهتي هنر به مصرفِ همين منظور مي رسد. هنر كاري صورت نمي دهد جز اينكه واقعيت هايي را صريحاً يا با كنايه، با خود جانِ وجود و نيروي نفوذ بخشيده باشد. اين كار ممكن است با نبودِ وزن و قافيه هم انجام گيرد. بعضي از علما، (سكاكي)و ديگران، وزن و قافيه را عارضِ بر شعر تعريف كرده اند. يكي از مولّفين مي گويد: (و كان شعرالعرب كالخبر المنثور-المسنطرف) ولي (23 تير) از اين صورت هم تجاوز كرده است. (23 تير) يك قطعه شعرِ موزون نيست، كاملاً با اسلوبِ بيانِ آن متفاوت است. با وجودِ اين، در فارسي مَثَلي است (هيچ نَده را با هيچ نَسِتان كاري نيست). طلبِ خورده هاي وزن را از اين راه مي توانيد با مردم پاك كنيد. هر كس اختيارِ حرف زدنش را دارد. ما در اين جا تعزيه نگرفته ايم كه قهرمانانِ واقعه، همه شان منظوم با هم حرف بزنند. فقط مردم قبول نمي كنند و وزن مي خواهند. اين طلبكارها، سماجتِ خود را از دست نمي دهند. كِتمان نبايد كرد و ما مي دانيم كه مقصود از وزن، بهترِ متشكّل ساختن است. اما در خصوصِ اوزانِ آزاد از قيدهاي عروضي، كه در افاعيلِ عروضي و بحورِ آن تصرف مي كند، هم مردم حرف دارند. مردم با زيبايي هاي اوزانِ آزاد هم كه به تناسبِ معني بوجود مي آيند، آشنايي ندارند. رنج مي برند. ناراحت مي شوند از اين چند مصراع:
كشتي نشسته به درياي شب مرا
وز بندرِ نجات، چراغِ اميدِ صبح
سوسو نمي زند
                                     (خفاشِ شب)
علتِ آن، وضعِ تعبيري است كه اين اوزان را ايجاب كرده است. شما كاملاً با من تماس داشته، همه چيز را مي دانيد. مردم با اين وضعِ تعبير هم خو نگرفته اند . غالبِ اين متجدّدين نمي دانند، شعر از چه راه با وضع و كيفيتِ تازه به وجود مي آيد و تركيبي بكلّي بجز تركيب هاي شعريِ كلاسيك را به وجود مي آورد.
مع الوصف در اين شعرهاي آزاد، وزن هست. وزن، صداي احساسات و انديشه هاي ماست. مردم با صدا زودتر به ما نزديكي مي گيرند. من خودم با زحمتِ كم و بيش، و گاهي به آساني به موضوع هاي شعرِ خودم كه ديده ايد، چه بسا اول نثرِ آن را نوشته ام، وزن مي دهم. با وجود اين بسياري از قطعاتِ شعرِ من، آزمايش هايي بوده است. من همه ي قطعاتِ شعريِ خودم را نمي پسندم. مردم حق دارند. شعر، افسون است. اما يك افسونِ خيرخواهانه. بايد از حيثِ كلمات، شكل، وضعِ تعبير، جمله بندي و خصوصياتِ زبان و همه چيز، با مردم به كنار بيائيم. شعر بايد مردم را از خود گريزان نكرده ، اول رو به خود بياورد. بعداً مطالبي را به آنها برساند. ولي آيا در شعر، زندگي وجود ندارد؟ زندگي را به خرجِ عادت بايد گذاشت يا عادت را به خرجِ زندگي. همه ي مشكلات، از اين جا به وجود مي آيد. عاداتِ مردم، آناً عوض نمي شود. طرزِ تشخيص هاي مردم، با طرزِ تشخيص هاي ما فاصله گذاري مي كند. اين فاصله را هنرمند، تا اندازه ي تناقض بايد كوتاه كند.
آنچه شايانِ ملاحظه است، اين است: گوينده ي شعر چه يافته است. براي كدام هدف و چطور بيان مي كند. شكل واسطه است. وزن، زبان، كلمات و همه چيز واسطه اند. گوينده ي شعر بايد ابتكارِ خود را براي پيدا كردنِ قالبِ هر چه اصيل تر بدست بگيرد (خواه براي عده ي معدودي و خواه براي عده ي بيشتري) اصيل ترين قالب ها براي مفاهيمِ شعريِ ما، سازگارترين قالبي است كه همان مفاهيم، به تفاوتِ خود درخواست مي كنند. اين سازش با امكانِ عمل و برخوردهاي درستِ سازند، با شدني ها و سنّت هايي كه رد نشده اند، به وجود مي آيد . اثر و رسوخِ گفته هاي خود را، گوينده در اين ضمن است كه از دست داده يا نداده است.
در (تا شكوفه ي سرخ يك پيراهن) شما به بسياري از رموز واقف هستيد. قطعه ي (تا شكوفه ي سرخ يك پيراهن)، از بهترين قطعاتِ شاعرانه ي شما در ظرفِ اين چند سالِ اخير است. اين قدرتِ حماسي را در هر جا بكار برده ايد، قدرتِ نفوذِ شعر را بحدِّ اعلا بالا برده ايد. احساسات را در هيچگونه لباسي نمي توان با نظرِ تحقير، برآورد كرد. زيرا زندگي است و شعرِ خوب، بايد حاكي از زندگي باشد. شعرِ خوبتر آن است كه اين حكايت را با جانِ تَر بيان مي كند. چنانكه ما هم همين قصد را داريم. در قطعه ي (سرودِ مردي كه خودش را كشته است) با تمايلاتي نسبت به زندگيِ خود و مردم، به اين قطعه ارزش داده ايد.
ولي من ناگفته نمي گذارم: اين نظرِ من است و شما براي من نگفته ايد. در من شايد قدرتي هست كه مي توانم از دريچه ي چشمِ همه ي كَسان ببينم. من بسياري از شعرهاي قديم را هم دوست دارم، فقط نمي توانم بگويم كه همه ي مردم هم مي پسندند. زيرا من مي توانم آفريننده ي شعر باشم نه آفريننده ي طبايعِ مردم .
ما با طبايعِ مردم نزديكي مي گيريم، زيرا طبيعتِ ما هم از طبيعتِ آنها جدا نيست. ما راه هاي جداگانه را شناخته ايم. اين شناسايي است كه ما را به مردم نزديك مي كند و يا از آنها دور مي دارد. مخصوصاً هنرِ شعريِ امروز ، بايد در اين دقيق باشد. اين قطعات را نمي توان به حسابِ كلامِ موزون، بخرج مردم گذاشت. براي عملي بودن هر كاري بايد نوبت گرفت.
بي حوصلگيِ شما باعث شده است كه در (ويران سرايي در زراسب)، كه نمي دانم در جزوِ اين قطعات هست يا نه، شما از بعضي نكاتِ عملي چشم پوشيده ايد. كمبودي كه در اين قطعه وجود دارد ، از نظر كار ، توصيفي و عيني است، مع الوصف شايد اين قطعه بواسطه وزني كه دارد مطبوعِ طبعِ مردم باشد . وقتي بي اعتنا به مردم تحويل بدهيم، مردم هم بي اعتنا مي پذيرند. با احتياط و بتدريج، با مردم بايد نزديكي گرفت . دَمبِدَم از شكلي به شكلي رفتن، نبايد مقصودِ ما باشد. چون ما براي مردم مي آفرينيم. شكل و بيان و غير آن ، واسطه ي نفوذ در مردم بايد برآورد شوند. همين كه شكل و وضعِ بيان، منظورِ ما را تا اندازه اي عملي و برآورد ساخت و در عوض، نفوذ و رسوخِ خود را از دست نداد، كافي است و زيباست. خود من تقريباً آدمِ قانع و در عينِ حال خيلي ديرپسند هستم. در كارهاي شعريِ خود زياد زد و وازد كرده، وسواسِ خود را از دست نمي دهم . شايد علتِ رسوخِ من كه پُر دور نيست، بتِ تنومندي مردم از من بسازند، همين قناعت و در عوض سربراه بودنِ من و يك مقدارِ مختصر ناتويي داشتن باشد. رو به آن شهرِ آشنايي، با خيلي حساب ها و مداراها بايد جلو رفت . زورِ استدلال و نظر و سر گذشته هاي هنريِ دنيا، كه چه شده است، درماني براي زخم نمي گذارد . اين استدلال ها و نظرها، بي انتها هستند. حال آنكه شعر شكل گرفته است و شكلِ انتها است. در شعرهاي خودِ من هم، تكّه هايي وجود دارد كه هم مردم و هم خودم را ناراحت نگاه مي دارد. اما وقتي كه قطعه اي از آن را مردم با راحتي پذيرفته اند، خودِ من چندان راحت نيستم. فكر مي كنم چطور شده است. با اين كاوش است كه من چشم از راحتي ها و ناراحتي ها پوشيده، در تمامِ مراحلِ آزمايشِ خود، در مدتِ اين سي و چند سال هميشه راه هاي امكان پذير و شدني را در تفحّص بوده ام. من مي گويم، مي خواهم پيش بروم، اما صداي مردم را در راه بشنوم.
شما در (صبح مي آيد) تا يك مقدار از خود دوري گرفته ايد، تا اينكه به مردم نزديك شده ايد. در سطورِ اول اين قطعه، فراموش نكنيد كه وضعِ تغييراتِ قدما، سايه مي زند. ولي عيب و نقصانِ شعرِ شما نمي شود. دانسته ايد با مردم چطور برخورد كنيد ولو اينكه خودِ شما ندانسته باشيد، كه مي دانيد بهمان اندازه كه بعكس در (حرفِ آخر) و اولِ حرفِ ديوانِ شعرتان از مردم، كه زياد از آنها عصباني هستيد، جدا شده ايد.
عمده اين است كه چطور تجسّم بدهيد، چطور نفوذ كنيد. وقتي كه اين هر دو بود، سراينده ي شعر كاملاً كارش را از روي ميزان انجام داده است. خواه با وزن، خواه با صحّتِ كلمات. خواه با هر وسيله كه هست، نظرِ خود را انجام نداده، نظرِ چند نفر به سراغ او نمي آيد. نظرِ عده ي زيادي انجام گرفته و نظرِ عده ي زيادي به همپاي گفته هاي اوست. براي رسيدن به اين منظور، فقط صبر و حوصله لازم است.
                                                                                                  تجريش ـ نيما يوشيج
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
شاملو در مصاحبه ي سال هاي بعد مي گويد: كسي را نداشتم كه راه و چاهي نشانم بدهد و در نتيجه سالهايم بيهوده تلف شد. از ده سالگي مي نوشتم ولي موقعي كه اولين شعر (خودم) را نوشتم (سال 1329) بيست و پنج ساله بودم. پانزده سال تمام از دستم رفته بود. ... رو كلمه ي ((خودم)) تكيه كردم. چون كشف ((خود)) براي من كم و بيش از اين سال شروع مي شود و تا 1336 (سال چاپ هواي تازه) هشت سال به تجربه ي سخت كوشانه مي گذرد. يا بهتر بگويم رياضت كشانه. تجربه اي كه در نهايت امر هم، مجبور بودم خودم تنها به شكست يا توفيقش راي بدهم. ... اما پيش از همه ي اين ها و مهم تر از همه ي اين ها{تجربه هاي نقاشي و موسيقي و غيره} نفسِ بينشِ شاعرانه بود. نفسِ منطق شعري بود كه تا پيش از آن نزد ما شناخته نبود. نخست نيما آن را به ما آموخت و آن گاه شعر غرب، جنبه هاي مختلف آن را با همه ي وسعت بهت انگيزش پيش چشم ما به نمايش گذاشت. بدون نيما اين تجربه براي ما ميسر نبود. پنجره ي اصلي را نيما به روي ما گشود و از اين پنجره بود كه توانستيم دريابيم گستره ي وسيع اين اقيانوس تا كجاها است، و نرگش چشم و لعلِ لب چه چاله ي قدم شكني بود بر سر راه شاعران. ... من منكر نقائص، منكر تاثيرپذيري هاي شديد دوره اي كه گمان مي كنم در خود من با هواي تازه به پايان مي رسد نيستم. ولي فراگرفتن و تجربه چيزي است و تقليد صرف، چيز ديگر.
در اواخر 1327 ... به اين نتيجه رسيدم كه مشكل اساسي شعر ما به هيچ وجه مشكل وزن عروضي نيست و شكستن قيدِ به ظاهر دست و پاگيرِ تساوي طولي مصرع ها هم دردي درمان مي كند. به طور نمونه مي توان پذيرفت كه يكي از درخشان ترين آثار نيماي بزرگ، قطعه ي فوق العاده زيباي – داستاني نه تازه – است كه ... به تمامي در بحر عروضي و قافيه بندي كلاسيك است و اين قالب نه فقط خللي در محتواي اثر ايجاد نكرده بل كه ياري قافيه ها عامل مهم استحكام آن هم شده است. در صورتي كه تقّيد به وزن (آن هم وزن آزاد نيمايي) و كوشش براي دست يافتن به قافيه (آن هم قافيه اي از آن گونه كه نيما پيشنهاد مي كند) از –مانلي- و-خانه ي سريويلي-قطعاتي ساخته است كه نيما قطره اي از درياي حرمتش را مديون سرودن آن ها نيست.
چاپ كتاب قطع نامه علاوه بر قطع ارتباط با شاملوي آهنگ هاي فراموش شده، موجب فاصله گرفتن نيما از ا.صبح مي شود و نيما اين تغيير و بريدن از وزن و عروض نو را دهن كجيِ به خود، معنا مي كند. او همان گونه كه از ديگر دوستانش در طول زندگي فاصله مي گيرد، از شاملو هم دلگير مي شود. اما شاملو تا پايان عمر خودرا نسبت به او مديون مي داند و مانند ديگر شاعران، نسبت به نيما دهن كجي نمي نمايد. نيماي راه گشاينده خود دليلي براي تحول و تغيير بود و شاملو در باره چگونگي چاپ كتاب قطع نامه مي گويد كه: خط كشيدن بر عروض قديم و جديد عملاً حاصلِ درس بزرگي بود كه من از كارهاي خود نيما  گرفتم ولي او حاضر به تجديدنظر نبود كه هيچ، آن را مستقيماً دهن كجي به خود تلقي مي كرد و با انتشار قطع نامه هم به كلي از من كنار كشيد و هر بار كه به خدمتش رفتم با سردي بيشتر مرا پذيرفت و هرگز حاضر نشد توضيحات مرا بشنود. شايد هم حق داشت. فريدون رهنما نمي بايست در مقدمه آن دفتر، دلِ او را با آن قضاوتِ خشك به درد آورد.
فريدون رهنما (چوبين) در مقدمه اي كه براي قطع نامه مي نويسد بسيار صريح و زودهنگام مي گويد كه: ريتم اشعار صبح را با ريتم اشعار اسپانيولي و آمريكاي لاتيني بعد از لوركا مي شود مقايسه كرد. دنياي پر از اشكال و تصاوير نابرابر نيما يوشيج كه نتيجه ي خشكي (در بهترين آثارش) به دهان مان مي برد، با احساسات از بند رسته ي صبح، به راه افتاده اند و ما را به نقاط عميق درد پاشيده شده هدايت مي كنند.
شاملو در باره ي اين مقدمه مي نويسد كه: رهنما با خواهش من هم زير بار حذف آن جمله نرفت. گفت نيما منطقي تر از آن است كه از قضاوت كسي برنجد وانگهي اين سليقه ي شخص من است و قرار نيست قوانين اخلاقي حاكم بر روابط تو و نيما در آن دخالت داده شود. به نظرم جايي توضيح داده ام كه هزينه ي چاپ قطع نامه را او تقبل كرده بود.
ذهن و زبان انتقادي فريدون رهنما نسبت به شعر و شعر نيما سرشار از نگاهي گسترده تر بود و در مقدمه ي قطع نامه هم از حضور و نگاه شاعران معاصر جهان مانند ناظم حكمت، كريستو بوتف، روبر، روبر دسنوس، پل آلوار، ويليام بليك، آراگون، بودلر، والري، مالارمه، تريستان تزارا، سن پل رو، دسنوس، ماكس ژاكوب، بنژامن فندان، پي ير ونيك، پي ير مورانژ، ماياكوفسكي، لوركا، نرودا، والت ويتمن، لنگستون هيوز، نزوال، نيكلاس گوي لن، آموريم، ايواشكه ويچ و كاسترو آل وس بهره مي جويد.
رهنما در حمايتي كه از شاملو نمود، هيچگاه مانند ديگر شاعران، به نيما توهيني روا نداشت و در رثاي او نوشته است كه: شاعر بود. زنده بود. ... او از آنِ مرزها نبود. از آنِ هستي بود. ... نيما يوشيج در راه گذشتگان ما سنگين قدم برمي داشت. و روزي كه حجاب ها برداشته شود، ارزش او نمايان تر خواهد شد. ...
بعدها هم در مصاحبه اي گفته بود كه: هنوز هم کم و بيش اين اعتقاد را دارم – بيش ترِ آن کساني  که در آن زمان دست در کار هنر بودند، نه در فرهنگ اين سرزمين جوينده بودند نه در فرهنگ جهان. بجز تني چند، جز هدايت و نيما.
فريدون رهنما، شاعر و سينماگري بود كه در اواخر دهه ي بيست با كوله باري از دانش نو و اشتياق سوزان به آموزش، از فرانسه به ايران بازگشت. نگاه شاملوي جوان را تغيير داد و با همان شور و شوق، به ترجمه ي شعر مدرن اروپا و گفت و گو با شاعران جوان همت گماشت. فريدون رهنما به قول شاملو گنجينه اي بي انتها بود از شعر اروپا. او شعر معاصر دنيا را خوب مي شناخت و اين آگاهي، غنيمتي براي شاعران جوان بود، بويژه در اواخر نيمه دوم دهه سي كه حجم عظيمي از مطالب نشريات جدي را شعر و نقد اروپايي تشكيل مي داد. پل آلوار در باره ي او مي گويد: فريدون رهنما كه با صداي بلند مي خواند در آوازهاي نجيب و بلندپايه اش.
ديد انتقادي شاملو نسبت به خود و حضور مستمر در عرصه ي مطبوعات و تماس با شاعران و نويسندگان، او را به جوينده اي سيري ناپذير بدل كرد.
شاملو در باره ي اين اشتياق و ميل به دانايي مي گويد: من براي پيشرفت در كارم نياز به مطالعه و خودآموزي داشتم و احدالناسي نبود كه اين را به من گوشزد كند. خيال مي كردم همان از كيسه خوردن كافي است. حتا آشنايي و حضور در محضر نيما هم آن قدر كه مجالست با فريدون رهنما كارساز افتاد، خيري براي من نداشت. ناسپاسي نمي كنم. من از نيما بسيار چيزها آموختم و توانستم يكي از شاگردان خوبش بشوم و درس هايش را بياموزم. اما من تا در كنار نيما بودم فقط تقليد از او مي كردم و تنها با شناختن فريدون بود كه همه چيز از بيخ و بن تغيير كرد. پيش از هر چيز، چنان افقي به روي من گشوده شد كه توانستم جاي واقعي خودم را انتخاب كنم و خودم را در موقعيت بشناسم. چيزي كه تا شناسايي نشود هر كوششي را عقيم مي گذارد. و ديگر اين كه دانستم ما به چه وضع فلاكت باري از تجربه هاي دنيا بي خبر مانده ايم و براي رسيدن به سطح جهاني چه مجاهده يي بايد بكنيم.
شاملو خود را مديون نيما مي داند، چرا كه كاشف استعداد پنهانش بود. در مصاحبه اي مي گويد كه: قبل از اينكه نيما دريچه ي شعر رو به روي من باز بكنه من اصلاً از شعر متنفر بودم.
بامداد صبح گشا در شناسايي نيماي گوشه نشين بسيار موثر بود. م. آزاد (محمود مشرف آزاد تهراني) در باره شاملو و تلاشش در معرفي نيما مي گويد: اول از همه، او نيما را شناخته بود و به نيما خدمت كرده بود و بهترين پيرو نيما بود و هست، مگر وقتي مي خواست فراري بشود، و هم او حلقه ي بين نيما و نسل جديد شد.
م، آزاد مي گويد: فكر مي كنم اگر همّتِ جلالِ آل احمد و احمدِ شاملو در شناساندنِ شعرِ نيما نبود، در هياهويِ سياستِ آن روزگار، چگونه قادر بوديم نيما را بشناسيم. من نيما را با نوشته ها و تحليل هاي احمدِ شاملو شناختم، از مجله ي علمي تا روزن. شاملو هر نشريه را با نام و شعرِ نيما مي آراست و با تحليل هاي ساده و روشن گر، خواننده ي ناآشنا را با شعرِ نيما، اُخت و آشنا مي كرد.
شاملو با آنكه نيما را نسبت به خود بي اعتنا مي ديد، معرفي شعر و هنر نيما را وظيفه ي خود مي دانست و اين تلاش در آثار ژورناليستي و مصاحبه هايش آشكار است. گويا شاملو هيچگاه از نيما بي خبر نبود. بطور مثال در سال 1335 نيما مي نويسد كه جُنگي را كه توسط شاملو سردبيري شده بود، توسط اخوان ثالث به او رساند.
مرگ نابهنگام نيما براي شاملو بسيار تاسف بار بود و او خود را موظف به حضور مي دانست و در مراسم تدفين او حضور داشت و از هيچ تلاشي فروگذاري نكرد. احمدرضا احمدي مي گويد كه: وقتي نيما مُرد، براي تشييع جنازه پنچ نفر بوديم. احمد شاملو، هوشنگ ابتهاج، سياوش كسرايي، من و همشاگردي ام كه آن موقع، محصل بوديم.
هنرمند نامدار و پدر عكاسي نوين ايران، هادي شفائيه در باره ي درگذشت نيما و چگونگي باخبر شدنش مي نويسد:
اوايلِ زمستان بود (سال 1338) و روزها خيلي كوتاه. ساعتِ ششِ بعدازظهر، هوا كاملاً تاريك شده و شب فرا رسيده بود. بارانِ ريزي مي باريد. من در آتليه ام به امورِ جاري مي پرداختم، كه زنگِ در به صدا درآمد. وقتي باز كردم، احمد شاملو را با قيافه اي اندوهبار و درهم، روبروي خود ديدم كه فقط جمله اي بسيار كوتاه بر زبان راند: ((نيما مرد)). هر دو ساكت و بي حركت مانديم. دقيقه اي به درازيِ سال گذشت. آنگاه شاملو لب به سخن گشود و در حالي كه بغض گلويش را مي فشرد گفت: ((آمدم تا ترا ببرم، آخرين عكسش را بگيري )).
دوربينم را برداشتم و به راه افتاديم. حرفي براي گفتن نداشتيم. تا مسجدي كه جنازه به امانت گذاشته شده بود، در سكوتِ مطلق طي شد. باران همچنان مي باريد و آسفالتِ خيابان برق مي زد. به مسجدي در خيابانِ سعدي، نزديكِ چهارراه سيدعلي رفتيم. شاملو در آنجا، آهسته از يكي سئوالي كرد و پس از اينكه آن شخص جوابي داد و با انگشت كسي را نشان داد، به سراغِ مردِ ميانسالي كه عبايي بر دوش داشت رفت و پس از صحبتِ درگوشيِ بسيار كوتاه، چيزي در دستِ آن مرد گذاشت و او ما را به شبستانِ مسجد برد، چراغ روشن كرد و رفت. ... نمي دانم چه مدت در همان حال بوديم. با تصور و تجسّمِ آنچه با كنار رفتنِ پوشش ها نمايان مي شد، از انجام كاري كه براي آن رفته بودم صرفنظر كردم و بي آنكه كلمه اي بر زبان بياورم بازوي شاملو را گرفتم، چراغ را خاموش كردم و از آنجا بيرون آمديم.
دريغم آمد تصوير و تصوّري را كه روزي از آن چهره ي جالب و نگاهِ نافذ، براي خود و هم دوست دارانش به وجود آورده بودم برهم بزنم.
احمد شاملو در عرصه ي شعر امروز ايران، خود به نيمايي ديگر تبديل شد و معتقد بود كه بايد به انتظار نيماي ديگري بود و مي گفت: اگر ما منتظر ظهور يك نيماي ديگر نباشيم اميد از تحولِ فرهنگ و ادب را از دست داده ايم. پس بايد چارچشمي متوجه (طول) بود. با اين وجود نبايد فراموش كرد كه حرمت كلام نيما براي آينده نيز محفوظ است. ... نيما نقطه اي بود پيشاپيش جامعه، كه با سطح فرهنگي جامعه پيكاني نوك تيز مي ساخت. ... نيما برايم مظهر حرمت بوده و هست. مردي كه در آن روزگارِ سخت، به تنهايي كار مي كرد. كاري كه از هر كسي برنمي آمد. ... كار اصلي نيما به هم ريختن تساوي طولي مصرع ها نيست. ... اهميت نيما در اين است كه فرهنگ شعري ما را بنيان گذاشت. چيزي كه پيش از او نداشتيم. او ما را با بينش شاعرانه آشنا كرد. ... نيما در عرصه ي شعر خود هماوردي نداشت و با وجود اين هر شعرش حادثه يي حيرت انگيز بود. كاري كه به نظر من از ققنوس شروع شد و به شعرهاي سال هاي 29 و 30 او رسيد. اين شعرها يگانه بود. نيما در خلق آن ها هيچ سرمشقي جز خود نداشت. ... نيما پس از هزار و صد سال به ما آموخت كه برخلاف آن چه پيش از آن مي پنداشتيم قالب شعر تابع مضمون آن است نه مضمون تابع قالب. ... شعر معاصر ما با نيما آغاز شد و چنان كه گفتم با شاگردانش، هر يك به گونه يي و در زمينه يي، باليد و برآمد و به دست جوان ترهاي بعدي چهره ي جوان تري يافت.
بر اساس همين نشانه هاست كه بايد احمد شاملو را بهترين و ممتازترين شاگرد نيما نام نهاد. بامدادي كه استادش را به جامعه ي هنري ومردم ايران از طريق مجلات و انتشار نوارهاي صوتي شناساند و با درك درست و كامل محضر نيما، ساحتي ديگر از شعر ايران را خلق كرد. از دلخوري ها و ديگر نوشته هاي نيما درمي گذريم كه سالهاي پاياني عمرش، سراسر در تشويش و ترديد گذشت. آنچه مشخص است پير يوش نسبت به توللي، جنتي، داريوش، حبيب يغمايي، دكتر محمد معين، رويايي و حتي همسايه اش جلال آل احمد هم بي اعتماد شده بود. شايد نيما بخت آن را نداشت تا با حضور آيدايي اميدبخش، زندگي و شعر خود را باورتر از پيش نمايد و بي دغدغه، همه ي هستي خود را مانند شاملو به شعر، آزادي و انسانيت هديه كند. ياد و راه نيما يوشيج و احمد شاملو هيچگاه از حافظه ملت ايران زدودني نيست.

                                                                                    محمد عظيمي
]]> http://www.Qoqnus.nimayooshij.com/etc.asp?id=259 Qoqnus <![CDATA[شعر]]> http://www.Qoqnus.nimayooshij.com/etc.asp?id=258 Qoqnus <![CDATA[شعر]]> http://www.Qoqnus.nimayooshij.com/etc.asp?id=257 Qoqnus <![CDATA[((كلاسِ))]]> http://www.Qoqnus.nimayooshij.com/etc.asp?id=256 Qoqnus <![CDATA[((هرا))]]> http://www.Qoqnus.nimayooshij.com/etc.asp?id=255 Qoqnus <![CDATA[شعر]]> http://www.Qoqnus.nimayooshij.com/etc.asp?id=254 Qoqnus <![CDATA[نيما خان ! تولدت مبارک]]> سلام بالابلندِ شعرِ ايران.

اميدوارم در اين شب ابري، ستاره ي روجا را به ما نشان بدهي تا به سپيده ي صبح بيداري نزديک شويم. اکنون به صد و دهمين سال تولدت نزديک شده ايم و از اين جغرافياي باراني، به يوش و خانه اي که در انتهاي زمين است سلام مي فرستم. اميدوارم روح بلند و کوهستاني تو در کنار همسايگانت، سيروس طاهباز عزيز و مهمان تازه ات، بهجت الزمان به آرامشي ابدي رسيده باشيد.

اگر احوالي از ما بخواهيد، تنها مي توان گفت که مي گذرد. چگونه اش را پاسفت مکن. هنوز مانند گذشته به دنبال ملودي هاي گمشده ي زندگي ات مي گردم و هر روز رنج آورتر از پيش، بر غربتت افزوده مي شود.

هر چند افتخار مي کنم که زاده ي ولايت مايي و من زاده ي ولايت شما، ولي گاه با خود مي گويم کاش اهل فارس، اصفهان، تبريز و يا هر کجاي ديگر بودي تا تنديس ات را آذين ميداني کنند و تابلوي بزرگراهي را به نام نامي تو بنويسند و هر سال در رثاي تو و شعرت و ديگر فعاليت هاي بزرگ ادبي با همايش هاي طويل و عريض سخن ساز کنند. اين حرف را نشنيده بگير. گمنامي بهتر از بدنامي ست.

از بر اين بي هنر گردنده ي بي نور – هست نيما اسم يک پروانه ي مهجور

نيماي عزيز ! نامت بيش از آنکه بر تارک تالاري فرهنگي بنشيند، در کنار نام جگرکي ها و آپاراتي ها و چندين شغل بي ارتباط با کاغذ و قلم جاي گرفته است و اگر از جوان و نوجواني حتي همولايتي از شما سراغي گرفته شود، فکر مي کنند نام همان ستاره هاي کاغذي ست که ذهن و زبان فرزندان ما محاصره کرده است.

اگر نامي هم از شما در کتاب درسي مدارس و درس دو واحدي ادبيات معاصر آمده است با معرفي ناقص، مختصر و غلطي ست که متوليان امر بايد ميليون ها تومان خرج زدودن نام مجعول (علي اسفندياري) از کتب درسي و غير درسي نمايند. نمي دانم که وارثان آثارت ؟؟!! اين نام را از کجا آورده و يا کشف کرده اند که خودت هيچ اشاره اي به آن نکرده بودي. تا آنجا که مي دانم پيش از دريافت شناسنامه در سوم خرداد ماه سال 1304 هيچگاه نام فاميل خود را اسفندياري معرفي نکرده بودي و در هيچ جاي شناسنامه ات اين واژه موجود نيست و حتي نام خانوادگي پدرت ابراهيم خان و مادرت طوبي خانم را يوشيج نوشتي. در اولين کتابي هم که با نام (قصه ي رنگ پريده، خون سرد) در حوت 1299 سروده بودي، به نام نيما نوري (يوشي) امضا کرده بودي و چه عمدي وجود داشت تا شما را اسفندياري بنامند.

نيما خان يوشيج !

با آنکه زحمات فراواني را در مورد خوانش و چاپ آثارت توسط دکترمحمد معين و بعدها سيروس طاهباز به انجام رسيده است اما بايد اذعان کرد که آثار چاپ شده ات هنوز پر از اشتباهات و غلط هاي فاحش است و خواننده در قضاوت نسبت به شما، دچار ترديد خواهد شد. بسياري از آثار و دستنوشته هاي شما را هنوز نيافته ايم و منتظريم تا مانند سفرنامه ي بارفروش شما، به هر طريق !!! پيدا شود.

خانه ي اجدادي شما هم به هر ترتيب و ناترتيبي که بود، از پسر شما خريداري و به همت متوليان سازمان ميراث فرهنگي بازسازي و تعمير شد. اما با اين همه زحمت و قول 15 ساله که به اهالي شعر داده شده بود، هنوز که هنوز است ساخت موزه به انجام نرسيده است. هرچند که پيشتر قرار بر اين بود که خانه ي شما، خانه ي شعر ايران باشد، اما ايجاد موزه شخصي شما هم هر سال با برآورد اينکه اگر فلان مبلغ داده شود، آماده خواهد شد، روي دست و دل ما مانده است. اجازه دهيد تا از دانم و ندانم کاري ها حرفي نزنم که سينه را پردرد کرده است. بخشي از سال با هجوم سرما تعطيل مي شود و بخشي ديگر در انتظار بودجه و ناظر و سليقه درجا مي زند. مي بخشيد که حتي آن سقف چوبي را از آرامگاه شما برداشته اند. امروز مي توان در باره ي اين خانه باز شعرت را زمزمه کرد که:

مانده اسم از عمارتِ پدرم / تن بي جانْش، چون مرا پيكر.

و  امروز هم فرزندان شما مي توانند بگويند:

پانزده سال گذشت / من هنوزم غمِ تو مانده به دل / تازه مي دارم اندوهِ كهن / ياد چون مي كُنَمَت / خيره مي مانَد چشمانم / نگهِ من سوي توست.

پير يوش !

ما تاريخ تولدت را روز شعر امروز ايران مي دانيم، چرا که تلاشت به نوزايي شعر ايران منجر شد. شما عليرغم سکوت معني دار و گاه هياهوي رهگذراني که در بازارهاي نان فروشي، نام هايي را حراج مي زنند، بر تارک سپيده ايستاده ايد و تشنگان را از رودخانه ي زلال شعر بيداري سيراب مي کنيد.

درد دل فراوان است و من نمي خواهم بيش از اين آرامش آبي شما را برهم زنم. فکر مي کنم که هنوز نتوانسته ايم گرد غربت را از شما و آثارتان دور کنيم، هرچند که با همت برخي از دوستان، نام بلندتان در کنار مشاهير جهان به ثبت رسيده است. اين اعتراف تلخي ست که پس از نزديک به نيم قرن از خاموشي ات، شناخته نشده اي و ما در اين سطحي نگري يد طولايي داريم چرا که هنوز بحث آکادميک ما در مجامع دانشگاهي بر سر اين است که جناب آقاي رودکيِ قرن سومي، کور مادرزاد بوده است يا در پيري نابينا شده است و هنوز به پاسخي پايان دهنده به اين مناقشه نرسيده ايم. به نظر شما تاسف آور نيست؟ از اين منظر، تازه شما شانس آورده و چيزي بدهکار هستيد.

آقاي نيما !

مدتي پيش در همان اتاقي که با سيمين خانم مي نشستي و چاي مي خوردي و شعر مي خواندي، نشستيم و در باره ي شما و خاطرات آن دوران با خانم دانشور صحبت کرديم. آن موقع هنوز خواهرت بهجت، زنده بود. بهجت برايم مادروار مي نشست و در گوشه ي تنهايي کهريزک درد دل مي کرد و مرا محرم خاطره هاي زندگي اش مي دانست. او تنهاترين مادر اميدوار رهايي بود که نظيرش را پيدا نخواهم کرد. بيش از دو هفته از آخرين ديدار ما نگذشته بود که از اين ميهمان خانه کوچيد و توانستم او را در کنارت به آرامشي که آرزو داشت، سکني دهم.

همولايتي من !

شما ساز کوک شده اي هستيد که هر که به آن دست مي برد، با نغمه اي روبرو خواهد شد. شما به همسايه ي خود گفته بوديد که: (مثل ساير لوازم زندگي، سه چيز محتاج تغييراند: شعر، نقاشي، موسيقي. زيرا كه ما زنده ايم.) و ما در اين پاييز برگ ريز بايد نقش ملودي شعر را در زندگي خود بشناسيم و بخش مهمي از اين شناخت از کوچه پس کوچه ي يوش مي گذرد. اين نامه بهانه اي بود تا با شما اندکي درد دل کرده باشم.

صد و ده سالگي تولد شما مبارک باد و تا ديداري ديگر بدرود.

 آبان 1386

]]> http://www.Qoqnus.nimayooshij.com/etc.asp?id=253 Qoqnus <![CDATA[ميلاد]]> http://www.Qoqnus.nimayooshij.com/etc.asp?id=252 Qoqnus <![CDATA[براي بامداد هر سپيده]]> http://www.Qoqnus.nimayooshij.com/etc.asp?id=251 Qoqnus <![CDATA[براي دهي كه سايه ندارد]]> صداي سكوت

از پشت حنجره ي چه كسي ست

ـ زاده ي زاده ي خان كوه ها

ـ كه ديّاري را

ميلِ تملك نيست

كسي تو را گفته است:

تِ بِلارِه!

آتش ابراهيم

با چوك چوكِ كدام برف

گره خورد

ـ به زا نرفتي

و تنها در كنار طوبي

پيچكي شدي

پر سُرُك

كسي تو را گفته است:

تِ بِلارِه!

كي پژواك تو برمي گردد

از آن سوي وازنا

پاك كن خطِّ تركه ها و گَزَنِه ها را

((آخون تِ چو دستِ عصا بسوجه

تِنِ كِچيك زناي قوا بسوجه))

دالان نشين كوچه هاي تب، تنهايي

كوچه هاي پنج تير، سر پر

سالار فاتح، سليمان تركمن، سولده

مهر ميرزا، كلاردشت گرسنه

كسي تو را گفته است:

تِ بِلارِه!

يوش انتظار

لويي چندم را مي خواست

ديوار و پژمان و نقاشي، هلنا

((چشاش مست و لباش ...))

فسوس فسانه

مي چسبد به پيراهن خيسش

از قاب باريكِ لَلِـه، وا

صفورا

ني لبك دلم

چين چينِ قِوا و صداي پول، پولكي

سهم تو حسرت

كسي تو را گفته است:

تِ بِلارِه!

شبگرد پياله هاي عارف !

اميرزاده ي ناكام

عشقي

مسافر يالتا، جمشيد، گراندهتل

عاشقانه هاي دست نويس

تپش هاي صفورا

عقيله ي عاليه

صوراسرافيل نياز

كسي تو را گفته است:

تِ بِلارِه!

قشلاق بيكاري، بيگاري

ييلاق دلداري

بارفروش مولير، ژولي خانم، حائري

مِن و لادبن دِ تا بِرار بيمي

كنكاش عدالت، لنين، كوتو

مِ جانِ بِرار

كسي تو را گفته است:

تِ بِلارِه!

سرتيپ رشت، آستارا

تبر مردم، توده، مرغ آمين

حميدي، ياخته، آي آدم ها

شعرهاي مچاله، شهريار

كيفور ماشه، منقل، حافظ دو

كسي تو را گفته است:

تِ بِلارِه!

بيدار مي ماني در شبِ پُر فانوس

فانوس بانك ملي، صيدكلا، مردو، هرچه بادا باد

زخمه ي مين باشيان. مانلي، ماخ اولا

دردِ كاركُش

كسي تو را گفته است :

تِ بِلارِه.

 

(تِ بِلارِه در زبان تبري به معناي ـ بلا دورت باد ـ مي باشد و در معناي تحبيب و فدايت شوم، بكار مي رود.)

]]> http://www.Qoqnus.nimayooshij.com/etc.asp?id=250 Qoqnus